Gisteren ben ik teruggekomen uit Engeland. Heerlijk gehad daar! Helemaal uitgerust. Ik was de weken voor vertrek behoorlijk druk met o.a. de opleiding. En ik was ook erg toe aan vakantie. Ik vind het dan erg fijn om er even helemaal tussenuit te zijn. Andere omgeving, ver weg van alles dat "moet".
Allereerst was ik 2 nachten en 1 volle dag in Londen, bij mijn "oud-au-pair-gezin". Erg leuk om hen weer te zien. Al bij de deur zei m'n "au pair mamma": "oh.. I haven't tidied up yet, we were too busy". Maar eigenlijk is het daar altijd een gezellige rommel, en daarin voel ik me prima thuis ;-). Ze hebben een heel groot huis - helemaal vergeleken met mijn appartementje. Behalve de woonkamer, is er ook nog een woonkamer waar een grote eettafel in staat, en dan is er nog de woonkeuken waarin ook een eettafel staat. In het souterrain is een ruime studeerkamer. En ik geloof ook nog een kamer wat vroeger de speelkamer van de kinderen was (ik ben niet in dit huis au pair geweest, en heb nooit de gehele "kelderverdieping" gezien). Boven zijn 3 slaapkamers en een badkamer. En op de 2e verdieping zijn 2 logeerkamers en een badkamer, en een grote zolderruimte.
Zaterdagavond wilde de familie graag "Britain's got talent" (t.v. programma) zien - en ik vond het prima mee te kijken. De 15jarige dochter was ook thuis - normaalgesproken zijn hun 2 dochters ongeveer 2 weken naar 'boarding school' en vervolgens een weekend thuis. Ze gaan ieder naar een andere 'boarding school'. De oudste dochter, bijna 18 jaar, is nu bezig met haar examens. Helaas kon ik haar daardoor niet zien. Volgende keer dan.
M'n "au pair ouders" vroegen me wat ik wilde doen, de volgende dag. Ik zei: "eigenlijk... heb ik nog helemaal geen plannen... Het lijkt me leuk om even in de buurt rond te lopen." We bedachten om gewoon een rustige dag te hebben. Hopelijk in de tuin. Maar... de volgende dag heeft het heel veel geregend!
Ik heb wel wat rondgelopen, tussen de grootste buien door. Erg leuk om rond te lopen door de buurten waar ik op 17/18 jarige leeftijd zoveel heb gelopen. Er is veel verandert. In de parken - de 'commons' zoals ze daar worden genoemd - zijn nu véél meer fietsers en hardlopers. Op straat zijn ook veel meer fietsers, en dus ook veel meer fietsbordjes. Ik kwam een bordje tegen met daarop: "city - 45 mins". In Londen fietsen lijkt me wel een hele uitdaging. Zó veel verkeer, overal om je heen. En dan nog de verwarring die het geeft dat je linksrijdt.
M'n oude buurtje is ook erg verandert. 't Is veel hipper geworden, met overal leuke cafeetjes en plekken om thee/koffie te drinken.
Zondagavond met de familie heerlijk gegeten. M'n "au pair mamma" kan goed koken. Ze had kip klaargemaakt in de oven, met een zoete marinade van o.a. gember, chili pepers, suiker. De vader en dochter aten snel hun bord leeg, want de dochter moest weer richting 'boarding school'.
En de volgende dag nam ik afscheid - en afgesproken te mailen en elkaar weer te zien - en ging ik met de 'tube' (metro) naar Liverpool Street Station. Ik was er veel te vroeg, en heb op mijn gemak koffie gedronken en voorbijgangers bekeken. Ook leuk om te doen, terwijl je wacht :-).
En vervolgens in de trein gestapt richting Cambridge. Bij een stationnetje ervoor moest ik uitstappen. Helaas vertraging. "Signalling problems", waardoor iedereen de trein moest verlaten en moest wachten op een volgende. En ook die volgende had vertraging....
Voor mij maakte het niet veel uit, maar de man van mijn vriendin zou me ophalen en zijn werk daarvoor onderbreken. Ai.... Maar goed, ik kon weinig aan de situatie veranderen. Gelukkig leven we in het tijdperk van de mobiele telefoons, en is het dus mogelijk om te laten weten wat er aan de hand is.
De volgende dagen bracht ik door bij mijn vriendin, haar man, en hun 3 maanden oude baby. Voor het eerst zag ik de baby - wat een lief, mooi meisje! - en zag ik mijn vriendin als "mamma". Heel speciaal!
Bijgekletst met mijn vriendin. En meegeholpen met o.a. baby in badje doen.
Verder heel rustigaan gedaan. In de tuin gezeten, gelezen, lekker uitgeslapen, etc.
Gisteren ben ik weer teruggekomen uit Engeland. En vanavond ga ik weer weg. Naar een zgn. 'fietsreparatieweekend'. Het is al heel lang een wens van mij om meer te weten te komen over fietstechniek. Ik fiets graag, en ik zou graag regelmatig op de fiets erop uit trekken... maar ik wil bij evt. fietspech me kunnen redden. Deze cursus is een basiscursus.
Dus... nu even inpakken en klaarmaken voor komend weekend.
Fijn Pinksterweekend allemaal!
vrijdag 10 juni 2011
donderdag 2 juni 2011
Vrienden
Even een blogstukje over mijn vrienden. Want net in het zonnetje op het balkon dacht ik aan ze. En ook aan mijn familie.
Mijn vrienden en familie zijn echt geweldig!! Ik ben zo dankbaar dat er zoveel lieve mensen in mijn leven zijn. En met deze mensen veel mooie momenten beleefd. En deze week had ik het even wat moeilijk - dat heb je soms.... Het leven bestaat niet alleen maar uit zonnestralen, dartelende vlinders en klaprozen ;-)
En toen ik dat aan een paar vrienden mailde (veel vrienden wonen verder weg, vandaar mailen... En mailen is ook wel handig, want dan kan degene die het leest de mail openen op een moment dat het uitkomt voor diegene. Erg handig voor bijv. mijn vriendin die 2 kleine kinderen heeft), kwamen er zulke lieve reacties terug. Dat doet mij zo goed!!
Ook met collega's heb ik een heel goede band. We werken erg nauw samen. We kunnen erg lachen met elkaar, en als het nodig is kunnen we ook bij elkaar terecht. Je leeft met elkaar mee, en dat komt de samenwerking zeker ten goede.
Al deze mensen waarover ik schrijf zijn me erg dierbaar.
Aankomende week ga ik vrienden bezoeken in Engeland. Veel zin in! Eerst naar mijn oud- au pair gezin. 16 jaar geleden kwam ik bij hen voor een jaar in huis wonen. Toen waren de kinderen nog heel jong. Inmiddels zijn het tieners. De oudste gaat zelfs binnenkort studeren!! De ouders zijn echt schatten van mensen. Heel gastvrij, warm, hartelijk. Toen ik eens langskwam (een jaar of 10 geleden) en bij hen logeerde, was het net alsof ik er weer woonde. Ik vroeg toen overdag of ik iets te drinken mocht pakken (wist even niet zo goed of ik moest wachten tot het aangeboden werd... of wat er van mij verwacht werd). Mijn "au-pair-mamma" lachtte en zei: "Oh... please help yourself! Your extended family!" Ik vond het zó lief, de manier waarop ze dat zei.
Nadat ik komende week bij mijn oud- au pair gezin heb gelogeerd, vertrek ik naar Cambridgeshire. Daar bezoek ik nederlandse vrienden. Ook een heerlijk vooruitzicht om hen weer te zien!!
Mijn vrienden en familie zijn echt geweldig!! Ik ben zo dankbaar dat er zoveel lieve mensen in mijn leven zijn. En met deze mensen veel mooie momenten beleefd. En deze week had ik het even wat moeilijk - dat heb je soms.... Het leven bestaat niet alleen maar uit zonnestralen, dartelende vlinders en klaprozen ;-)
En toen ik dat aan een paar vrienden mailde (veel vrienden wonen verder weg, vandaar mailen... En mailen is ook wel handig, want dan kan degene die het leest de mail openen op een moment dat het uitkomt voor diegene. Erg handig voor bijv. mijn vriendin die 2 kleine kinderen heeft), kwamen er zulke lieve reacties terug. Dat doet mij zo goed!!
Ook met collega's heb ik een heel goede band. We werken erg nauw samen. We kunnen erg lachen met elkaar, en als het nodig is kunnen we ook bij elkaar terecht. Je leeft met elkaar mee, en dat komt de samenwerking zeker ten goede.
Al deze mensen waarover ik schrijf zijn me erg dierbaar.
Aankomende week ga ik vrienden bezoeken in Engeland. Veel zin in! Eerst naar mijn oud- au pair gezin. 16 jaar geleden kwam ik bij hen voor een jaar in huis wonen. Toen waren de kinderen nog heel jong. Inmiddels zijn het tieners. De oudste gaat zelfs binnenkort studeren!! De ouders zijn echt schatten van mensen. Heel gastvrij, warm, hartelijk. Toen ik eens langskwam (een jaar of 10 geleden) en bij hen logeerde, was het net alsof ik er weer woonde. Ik vroeg toen overdag of ik iets te drinken mocht pakken (wist even niet zo goed of ik moest wachten tot het aangeboden werd... of wat er van mij verwacht werd). Mijn "au-pair-mamma" lachtte en zei: "Oh... please help yourself! Your extended family!" Ik vond het zó lief, de manier waarop ze dat zei.
Nadat ik komende week bij mijn oud- au pair gezin heb gelogeerd, vertrek ik naar Cambridgeshire. Daar bezoek ik nederlandse vrienden. Ook een heerlijk vooruitzicht om hen weer te zien!!
maandag 30 mei 2011
Groei
Zowel in mijn werk - en taken die ik uitvoer naast de ... eh... "core business" ;-) - als in mijn opleiding merk ik de laatste tijd dat ik groei. En dat is leuk om op te merken :-). Toen ik begon met de opleiding was ik erg onzeker. Kan ik het wel?? Begrijp ik het wel??? Past dit bij mij?? Is dit nou wat ik wil?? En er kwam in het begin ook een heleboel op mij af, waardoor ik soms "door de bomen het bos niet meer zag". Ik zag op een gegeven moment een heleboel puzzelstukjes; allerlei verschillende theorieën over allerlei delen van het werk.
Maar... na een tijdje gingen de puzzelstukjes in elkaar vallen, en werd het plaatje steeds completer.
En in plaats van gedachten en gevoelens die te maken hebben met woorden als: spannend, nieuw, eng, moeilijk, etc. ervaar ik nu regelmatig een soort "flow". Ik begin bijvoorbeeld te lezen in een boek en wordt heel enthousiast, haal er allerlei voorbeelden uit mijn werk bij, kom op nieuwe ideeën die misschien te realiseren zijn, etc.
De afgelopen paar weken heb ik mij weer bezig gehouden met taken als intern auditor binnen de organisatie. Ik heb verschillende mensen (met verschillende functies) geïnterviewd. Soms kan ik er best tegenop zien, tegen zo'n interview. Het is iets dat ik niet dagelijks doe, en ik interview dan mensen die zich in sommige gevallen met totaal andere werkzaamheden bezighouden. Het is dan lastig om de juiste vragen te stellen, door te vragen, samen te vatten, en de ander echt goed te begrijpen.
Maar... voor mijn gevoel liepen de interviews zo goed - bijna als vanzelf ging het. En het is zo fijn om die groei op te merken. Okee, ik zie heus wel verbeterpunten - en ben echt nog làng niet uitgeleerd. Maar in de afgelopen 2,5 jaar heb ik wel een soort basis gelegd voor het uitvoeren van deze taken. Ik merk dat we met het hele team voortbouwen op wat wij in de afgelopen periode hebben mogen en kunnen leren.
En nu kregen we vanochtend te horen dat wij volgend jaar weer een training hiervoor mogen volgen. Dus dan mogen en kunnen we verder werken aan die groei.
Ondertussen groeit er op mijn balkon ook van alles. Aardbeien zijn weliswaar nog wat groen, maar al heel groot. De tomatenplantjes doen het goed. De muntplant zag er niet zo best uit een paar weken terug, maar lijkt weer op te krabbelen. En er komen een paar verrassingen op. Ik had kleine bordjes gemaakt voor in de plantenbakken. Alleen nu is de tekst door de zon verbleekt :-( En nu weet ik niet meer precies wat er in een paar potten opkomt. Ach ja, het zijn wèl gezellige groene blaadjes :-).
Maar... na een tijdje gingen de puzzelstukjes in elkaar vallen, en werd het plaatje steeds completer.
En in plaats van gedachten en gevoelens die te maken hebben met woorden als: spannend, nieuw, eng, moeilijk, etc. ervaar ik nu regelmatig een soort "flow". Ik begin bijvoorbeeld te lezen in een boek en wordt heel enthousiast, haal er allerlei voorbeelden uit mijn werk bij, kom op nieuwe ideeën die misschien te realiseren zijn, etc.
De afgelopen paar weken heb ik mij weer bezig gehouden met taken als intern auditor binnen de organisatie. Ik heb verschillende mensen (met verschillende functies) geïnterviewd. Soms kan ik er best tegenop zien, tegen zo'n interview. Het is iets dat ik niet dagelijks doe, en ik interview dan mensen die zich in sommige gevallen met totaal andere werkzaamheden bezighouden. Het is dan lastig om de juiste vragen te stellen, door te vragen, samen te vatten, en de ander echt goed te begrijpen.
Maar... voor mijn gevoel liepen de interviews zo goed - bijna als vanzelf ging het. En het is zo fijn om die groei op te merken. Okee, ik zie heus wel verbeterpunten - en ben echt nog làng niet uitgeleerd. Maar in de afgelopen 2,5 jaar heb ik wel een soort basis gelegd voor het uitvoeren van deze taken. Ik merk dat we met het hele team voortbouwen op wat wij in de afgelopen periode hebben mogen en kunnen leren.
En nu kregen we vanochtend te horen dat wij volgend jaar weer een training hiervoor mogen volgen. Dus dan mogen en kunnen we verder werken aan die groei.
Ondertussen groeit er op mijn balkon ook van alles. Aardbeien zijn weliswaar nog wat groen, maar al heel groot. De tomatenplantjes doen het goed. De muntplant zag er niet zo best uit een paar weken terug, maar lijkt weer op te krabbelen. En er komen een paar verrassingen op. Ik had kleine bordjes gemaakt voor in de plantenbakken. Alleen nu is de tekst door de zon verbleekt :-( En nu weet ik niet meer precies wat er in een paar potten opkomt. Ach ja, het zijn wèl gezellige groene blaadjes :-).
dinsdag 24 mei 2011
Dierenmand...?
Afgelopen maandag was ik weer aan het werk. Toen vrijwel alle kinderen in bed lagen, schreef ik de overdrachtschriftjes (om de ouders op de hoogte te stellen hoe de dag is gegaan). J. (meisje, 3,5 jaar oud) kwam bij me staan. Ze keek aandachtig naar mij, en toen naar de ketting die ik droeg. Een collega liep langs en zag het: "Goh, J., zou dat een echte edelsteen zijn...?" vroeg mijn collega. J. schudde haar hoofd. Keek mij peinzend aan: "Is het een... dierenmand??" vroeg ze aan me.
zaterdag 21 mei 2011
Rust
En... wat héérlijk is het dan als het eindelijk weekend is!!
Vandaag héél lang uitgeslapen - en het hardlopen even overgeslagen. Eenmaal wakker en na ontbijt lekker op het balkon in de zon koffie gedronken. Beetje lezen, genieten van het warme plekje en de stilte of soms het zaterdagochtend-geroezemoes in de wijk....
Naar de markt geweest, en de supermarkt. Recept opgezocht, voor een brie/broccoli pizza. En op dit moment een cake aan het bakken. Morgen komt een vriendin met de kinderen langs.
En nu? Verder lekker aanrommelen thuis :-)
Fijn weekend allemaal!
Vandaag héél lang uitgeslapen - en het hardlopen even overgeslagen. Eenmaal wakker en na ontbijt lekker op het balkon in de zon koffie gedronken. Beetje lezen, genieten van het warme plekje en de stilte of soms het zaterdagochtend-geroezemoes in de wijk....
Naar de markt geweest, en de supermarkt. Recept opgezocht, voor een brie/broccoli pizza. En op dit moment een cake aan het bakken. Morgen komt een vriendin met de kinderen langs.
En nu? Verder lekker aanrommelen thuis :-)
Fijn weekend allemaal!
woensdag 18 mei 2011
Druk
Het is al even geleden dat ik schreef.... Ik heb het behoorlijk druk. Vooral deze week. Waar ik normaal gesproken iedere week minstens 1 dag vrij heb - die ik deels gebruik voor het "op adem komen" - is het deze week bij de planning eventjes een beetje "mis" gegaan. Door verschillende taken die ik buiten de gewoonlijke groepsuren doe, en het qua planning even niet anders kon dan dat taken op mijn vrije dag gepland werden, zit mijn week nu helemaal vol.
Ik dacht: "misschien gaat dat mij wel lukken??" Overmoedig, denk ik ;-). Maar het valt me allemaal best zwaar. Gelukkig is het vandaag alweer woensdag. En zit de opleidingsdag van vandaag er ook al op. Dus nog 2 dagen en dan is het weekend.
En... heb ik deze week geleerd: die vrije dag is echt wèl nodig!!!
Toch nog ietsje strenger proberen te zijn in het bewaken van grenzen, van wat fysiek mogelijk is.
Door minder energie te hebben dan de gemiddelde mens (hm.... wat ìs een "gemiddelde mens"?? haha) leer je wel heel duidelijk prioriteiten te stellen. Waar gaat mijn energie naartoe? En waar het naartoe gaat, daar kan ik ook erg van genieten. Of dat nu werk is, of mijn opleiding, of gezellig samenzijn met vrienden of familie, een hardlooptraining, een mooie wandeling of fietstocht.... Ik ben blij met die momenten.
Vandaag sprak ik met 2 klasgenoten over vermoeidheid. En wat bleek?? Er was over en weer erg veel herkenning. Bijvoorbeeld dat je na een lange dag werken, en voortdurend opletten op al die jonge kinderen ("ongelukjes zitten in kleine hoekjes"), helemaal "leeg" bent. Zelfs zo "leeg" dat je eigenlijk nauwelijks meer kunt terughalen en vertellen aan de ouders wat hun oogappeltje voor leuks heeft gedaan en gezegd. En je zou het zo graag willen - dat je het je kunt herinneren. En dat je op zo'n moment ook niet meer de energie hebt om èn de kinderen - die moe en soms ook jengelig zijn - in de gaten te houden en te begeleiden in hun spel, èn de ouders kan ontvangen en te woord staan, èn tegelijkertijd ook de groep op te ruimen.
Beide klasgenoten, met wie ik dit besprak, waren blij verrast te merken dat wij hetzelfde ervaren. Eén van hen zei: "gek eigenlijk, dat wij het hier nooit over hebben. Dat je dit deel van het werk nooit bespreekbaar maakt."
Wij merkten, terwijl we hierover spraken, ook alledrie dat we het heerlijk vinden om in onze vrije tijd even nìet sociaal te hoeven doen. Even niet te reageren op wat die ander nodig heeft. Op het werk ben je de hele dag door bezig met proberen in te voelen wat het kind nodig heeft, maar ook wat ouders nodig hebben. En het samenwerken met collega's.
In mijn vrije tijd probeer ik soms heel bewust op te zoeken wat mij ontspant. Soms is dat het staren naar wolkenluchten - een half uurtje op deze manier "mediteren" en ik voel de energie weer terugkomen. Of luisteren naar muziek. Soms is het ook domweg internetten of tv kijken. Van een half uurtje hardlopen kan ik heel erg opladen. Daar had ik het laatst met een hardloopmaatje over. Gedachten lijken tijdens het lopen geordend te worden. Als er kwesties zijn waar ik voor het lopen even niet uit kom, kan het soms zo zijn dat het tijdens het lopen heel helder wordt. Koken of afwassen kan soms ook erg ontspannend werken.
Op welke manier komen jullie tot rust/ ontspanning?
Ik dacht: "misschien gaat dat mij wel lukken??" Overmoedig, denk ik ;-). Maar het valt me allemaal best zwaar. Gelukkig is het vandaag alweer woensdag. En zit de opleidingsdag van vandaag er ook al op. Dus nog 2 dagen en dan is het weekend.
En... heb ik deze week geleerd: die vrije dag is echt wèl nodig!!!
Toch nog ietsje strenger proberen te zijn in het bewaken van grenzen, van wat fysiek mogelijk is.
Door minder energie te hebben dan de gemiddelde mens (hm.... wat ìs een "gemiddelde mens"?? haha) leer je wel heel duidelijk prioriteiten te stellen. Waar gaat mijn energie naartoe? En waar het naartoe gaat, daar kan ik ook erg van genieten. Of dat nu werk is, of mijn opleiding, of gezellig samenzijn met vrienden of familie, een hardlooptraining, een mooie wandeling of fietstocht.... Ik ben blij met die momenten.
Vandaag sprak ik met 2 klasgenoten over vermoeidheid. En wat bleek?? Er was over en weer erg veel herkenning. Bijvoorbeeld dat je na een lange dag werken, en voortdurend opletten op al die jonge kinderen ("ongelukjes zitten in kleine hoekjes"), helemaal "leeg" bent. Zelfs zo "leeg" dat je eigenlijk nauwelijks meer kunt terughalen en vertellen aan de ouders wat hun oogappeltje voor leuks heeft gedaan en gezegd. En je zou het zo graag willen - dat je het je kunt herinneren. En dat je op zo'n moment ook niet meer de energie hebt om èn de kinderen - die moe en soms ook jengelig zijn - in de gaten te houden en te begeleiden in hun spel, èn de ouders kan ontvangen en te woord staan, èn tegelijkertijd ook de groep op te ruimen.
Beide klasgenoten, met wie ik dit besprak, waren blij verrast te merken dat wij hetzelfde ervaren. Eén van hen zei: "gek eigenlijk, dat wij het hier nooit over hebben. Dat je dit deel van het werk nooit bespreekbaar maakt."
Wij merkten, terwijl we hierover spraken, ook alledrie dat we het heerlijk vinden om in onze vrije tijd even nìet sociaal te hoeven doen. Even niet te reageren op wat die ander nodig heeft. Op het werk ben je de hele dag door bezig met proberen in te voelen wat het kind nodig heeft, maar ook wat ouders nodig hebben. En het samenwerken met collega's.
In mijn vrije tijd probeer ik soms heel bewust op te zoeken wat mij ontspant. Soms is dat het staren naar wolkenluchten - een half uurtje op deze manier "mediteren" en ik voel de energie weer terugkomen. Of luisteren naar muziek. Soms is het ook domweg internetten of tv kijken. Van een half uurtje hardlopen kan ik heel erg opladen. Daar had ik het laatst met een hardloopmaatje over. Gedachten lijken tijdens het lopen geordend te worden. Als er kwesties zijn waar ik voor het lopen even niet uit kom, kan het soms zo zijn dat het tijdens het lopen heel helder wordt. Koken of afwassen kan soms ook erg ontspannend werken.
Op welke manier komen jullie tot rust/ ontspanning?
woensdag 4 mei 2011
Sporten
Sporten doet me goed. Ik voel me er lekker bij. Wie had dat ooit gedacht... Als kind vond ik het vrèselijk. Vooral al die teamsporten - ik had nooit een gevoel van te moeten/willen winnen. Ik was diegene die regelmatig in eigen doel een doelpunt maakte ;-). Ik stond dromerig in het veld. En bij het teams verdelen, voordat we serieus zouden gaan sporten tijdens de gymles, werd ik als laatste of net-niet-laatste gekozen. Het was gewoon niet echt mijn ding.
Toen ik 19 was begon ik interesse te krijgen in hardlopen. Het duurde nog wel even voordat ik de discipline kon opbrengen om ook daadwerkelijk met enige regelmaat te lopen. Maar als ik eenmaal in een ritme was van een paar keer per week lopen, voelde dat goed.
Nu, 14 jaar later, merk ik nog steeds dat ritme/structuur kennelijk belangrijk is voor me om vol te houden. Als het in m'n leven even anders loopt - drukte op het werk of vanwege de opleiding, vakantie, een periode dat het fysiek wat minder gaat... - dan loop ik ineens òf veel minder of een tijd niet. Ik zou wel willen dat ik àltijd de energie en discipline had om het sporten consequent vol te houden.
Vanwege het chronisch vermoeidheidssyndroom hecht ik wel meer waarde aan sporten dan aan bijvoorbeeld gezellige avonden en laat-naar-bed. Het sporten zorgt dat ik mij lichamelijk gezonder en sterker voel. En dat is mij heel veel waard! Ik heb mij een hele poos heel ziek gevoeld- jarenlang... sommige periodes ging het iets beter (dat gaf hoop!) maar even later was het weer mis. Je kunt op die momenten niet vertrouwen op je lichaam. Het doet totaal andere dingen dan je zelf, in je hoofd, van plan bent. Dan had ik plannen gemaakt, en protesteerde mijn lichaam zo erg dat ik voor de zoveelste keer mij "gewonnen moest geven" en moest rusten. Erg saai - weer op bed/ op de bank. (en de confrontatie: dat het niet lukt gewoon door te leven als "ieder ander"....) En wachten tot het beter ging.
De laatste tijd juich ik heel stiekem, diep van binnen, want het gaat al een hele tijd erg goed. Ik voel me goed, en heb de CVS "onder controle". Ik voel mijn grenzen veel beter aan - weet wanneer de "handrem" er even op moet.
Deze week probeer ik weer meer ritme te krijgen in het sporten. Vanochtend ben ik gaan zwemmen. En afgelopen zondag hardgelopen. Ik hoop morgen ook te gaan hardlopen. En zaterdag naar looptraining. Maar ik wil even zien hoe het lichamelijk gezien morgen gaat. Even luisteren wat het lichaam zegt ;-). Weer het evenwicht vinden tussen activiteit en rust.
Toen ik 19 was begon ik interesse te krijgen in hardlopen. Het duurde nog wel even voordat ik de discipline kon opbrengen om ook daadwerkelijk met enige regelmaat te lopen. Maar als ik eenmaal in een ritme was van een paar keer per week lopen, voelde dat goed.
Nu, 14 jaar later, merk ik nog steeds dat ritme/structuur kennelijk belangrijk is voor me om vol te houden. Als het in m'n leven even anders loopt - drukte op het werk of vanwege de opleiding, vakantie, een periode dat het fysiek wat minder gaat... - dan loop ik ineens òf veel minder of een tijd niet. Ik zou wel willen dat ik àltijd de energie en discipline had om het sporten consequent vol te houden.
Vanwege het chronisch vermoeidheidssyndroom hecht ik wel meer waarde aan sporten dan aan bijvoorbeeld gezellige avonden en laat-naar-bed. Het sporten zorgt dat ik mij lichamelijk gezonder en sterker voel. En dat is mij heel veel waard! Ik heb mij een hele poos heel ziek gevoeld- jarenlang... sommige periodes ging het iets beter (dat gaf hoop!) maar even later was het weer mis. Je kunt op die momenten niet vertrouwen op je lichaam. Het doet totaal andere dingen dan je zelf, in je hoofd, van plan bent. Dan had ik plannen gemaakt, en protesteerde mijn lichaam zo erg dat ik voor de zoveelste keer mij "gewonnen moest geven" en moest rusten. Erg saai - weer op bed/ op de bank. (en de confrontatie: dat het niet lukt gewoon door te leven als "ieder ander"....) En wachten tot het beter ging.
De laatste tijd juich ik heel stiekem, diep van binnen, want het gaat al een hele tijd erg goed. Ik voel me goed, en heb de CVS "onder controle". Ik voel mijn grenzen veel beter aan - weet wanneer de "handrem" er even op moet.
Deze week probeer ik weer meer ritme te krijgen in het sporten. Vanochtend ben ik gaan zwemmen. En afgelopen zondag hardgelopen. Ik hoop morgen ook te gaan hardlopen. En zaterdag naar looptraining. Maar ik wil even zien hoe het lichamelijk gezien morgen gaat. Even luisteren wat het lichaam zegt ;-). Weer het evenwicht vinden tussen activiteit en rust.
Abonneren op:
Posts (Atom)