Na zo'n anderhalve maand niet geschreven te hebben.... heb ik vandaag weer inspiratie. Tja, ik denk dat ik gewoon even 'inspiratieloos' was. Druk met andere bezigheden, en genietend van even niet zo veel schrijven, denken, studeren. Dus het bloggen liet ik ook even voor wat het was.
Deze week was enerverend wat betreft studie's. Op woensdag was de diplomering van een verdiepende opleiding in mijn eigen vak (een 2 jarige opleiding gericht op kinderopvang, en deze opleiding biedt pedagogisch medewerkers met ervaring extra verdieping - je specialiseert je dan dus verder in je vak). En op vrijdag begon ik een post-HBO opleiding Speltherapie. Dus daarbij ook: afscheid van de ene opleidingsgroep, en kennismaking met de andere.
Tijdens de diplomering vertelde de docent die ons 2 jaar heeft begeleidt over iedere student iets. Er verscheen telkens op een groot scherm een foto van diegene die naar voren mocht komen. De foto's waren gemaakt tijdens de mooie zonnige evaluatiedag (in juli). En bij de foto stond de betekenis van je naam (docent had dat opgezocht). Toen deze praatjes begonnen merkte ik meteen al een soort weemoedig gevoel.... Diploma-uitreiking betekent ook afscheid nemen van deze mensen. Wat hebben we toch veel met elkaar meegemaakt. En wat waren het fijne momenten!!
Naast het weemoedige gevoel was ik ook supertrots op mijn klasgenoten - en ook mezelf. We hebben het toch maar gedaan...! En het was een hele klus. Sommige klasgenoten hadden naast werk en opleiding ook nog een gezin, en zij probeerden dus momenten in hun drukke bestaan te vinden om aan de opdrachten te werken of te studeren. En het is ze gelukt! Allemaal hadden wij regelmatig stressmomenten... Zou die toets wel lukken?? En och jee, wat is die middenreflectie toch veel werk...! Of we vroegen aan elkaar: "hoever ben jij met de opdrachten? Hoeveel heb je nog open staan?" Op het intranet kon je precies zien hoeveel werk je nog moest inleveren. En soms was die lijst echt ellenlang. Wat was het dan fijn om één voor één de opdrachten af te ronden en even een heel kort lijstje te zien....
Ik ben enorm blij met de cijferlijst. Het harde werken heeft zijn vruchten afgeworpen.
Dit geeft ook vertrouwen voor de volgende opleiding.
Gisteren begonnen met de opleiding Speltherapie. En ik mocht kennismaken met een enorm leuke groep mensen...! Heel gevarieerd. Wel allemaal vrouwen. Maar zowel twintigers als vijftigers. Mensen met veel ervaring binnen 1 vakgebied, mensen die in veel vakgebieden hebben gewerkt, mensen die nog maar kort werken... Ook heel verschillende opleidingsachtergronden: maatschappelijk werk, dramatherapie, sociaal pedagogische hulpverlening, psychologie, pedagogiek, PABO, etc. Mensen die in het onderwijs werken, of met daklozen, of met lichamelijk/verstandelijk gehandicapten, etc. Erg leuk - zoveel verschillende mensen om mee samen te werken, om van te leren... En zoveel verschillende ambities, dromen, ideeën, verwachtingen.
we hebben al een aantal 'speltherapeutische' opdrachten gedaan. En vooral ook elkaar leren kennen.
Maar... nu schrijf ik een heleboel dingen op, en niets van dat alles heeft te maken met de titel van dit blogstukje.
Dus: over naar het onderwerp!
Met een klein bruggetje.... Want: studeren kost geld. En wanneer je, zoals ik nu, bedenkt dat je een vervolgopleiding wilt doen en je werkgever betaalt niet mee... Dan moet je dat dus zelf zien te betalen. En ik kan je zeggen: dat is duur. Héél duur. Dus het is verstandig om vooraf een plan te hebben, hoe je het financieel wilt gaan doen.
Ik heb inmiddels de helft gespaard. En ik probeer door zuinig te leven verder te sparen zodat ik ook dat 2e jaar kan betalen zonder te lenen (of in elk geval een zo klein mogelijk bedrag lenen).
Nu had ik laatst een potje nieuwe nachtcrème nodig. En die van een bepaalde drogist (ik noem geen namen), bevalt mij goed. Vooral die voor de gevoelige huid - want helaas reageert mijn huid nogal sterk op crèmes, e.d. Ik liep de drogist binnen, en zag overal de tekst: "Nu 2e artikel gratis". Dit stond ook bij de tandpasta. Vaak gaat het bij dit soort acties om A-merken. Dat is mij ook al opgevallen in de supermarkt. Bij de tandpasta ging het nu ook om een A-merk. Een behoorlijk duur A-merk: zo rond de 3 euro voor een tube tandpasta. Ik twijfelde.... En ik vergeleek. 2 tubes dure tandpasta voor ongeveer 3 euro, of 2 tubes goedkope tandpasta (à 59 cent per stuk) voor 1,18 euro. Toch maar voor de goedkope gekozen.
Nu ik dit zo schrijf bedenk ik mij dat er héél veel tijd uitgaat naar het maken van keuzes. Voor bijna elk artikel zijn vele keuzes te maken. Wanneer je al die 'keuzetijd' optelt, zul je waarschijnlijk schrikken hoeveel tijd je daarmee kwijt bent. Alleen al bij het opstaan: keuze in kleding. En wanneer een bepaald object/artikel toe is aan vervanging... Opnieuw moeten keuzes gemaakt worden.
Keuzes maken kan ook weer leuk zijn. Kijken wat er zoal is. Bijv. wanneer je op zoek bent naar een vakantiebestemming.
Goed, genoeg geschreven... Ik ga eens een keuze maken in hoe ik mijn vrije tijd ga invullen ;-).
zaterdag 15 september 2012
dinsdag 31 juli 2012
Consuminderen... maar wel genieten!
En toen was het ineens ruim 3 weken later....! Na een heel drukke periode tijdens de afronding van de opleiding, kon ik dan ein-de-lijk op 8 juli mijn scriptie inleveren. Op 11 juli een presentatie gehouden. Hiervoor kreeg ik een 9!! Ik was er zelf ook heel tevreden over. Over de scriptie ook, en mijn docente ook. Ze had zelfs helemaal geen op- of aanmerkingen. Best vreemd om zulke reacties of resultaten te krijgen.... Op de middelbare school had ik vaak nèt een voldoende, en zo ook tijdens mijn HBO- opleiding.
Na de drukke periode was ik eerst heel moe. Ontlading, ontstressen....
Wel ook veel leuke afspraken gehad de afgelopen periode. En de komende periode ook nog.
Afgelopen weekend heb ik met 4 anderen gefietst. We fietsten naar Loosdrecht, en hebben daar overnacht op een natuurkampeerterrein bij een fort. Erg leuk!
Onderweg ernaar toe hebben we koffie gedronken bij een zgn. Rustpunt. Particulieren stellen hun erf en/of tuin open, voor fietsers/wandelaars om daar even te kunnen uitrusten onder genot van kop koffie of thee. Je vindt er vaak ook informatie, of producten die verkocht worden. En ik vind het zelf gewoon heel leuk om zo een kijkje te nemen op een boerderij of in een mooie tuin. Wij zaten in een prachtige tuin vol met wilde bloemen, overal paadjes die leiden naar zitjes. De bewoners hadden ook muffins voor bij de koffie. Zo'n Rustpunt is niet iets om rijk mee te worden. De koffie/thee wordt voor een klein bedrag verkocht. Wel is het heel leuk om op deze manier van de omgeving te kunnen genieten. En de bewoners delen graag hun mooie plek. En kunnen op deze manier bijvoorbeeld producten verkopen. Ik heb weleens bij een fruitkwekerij koffie gedronken en een appel voor erbij gekocht. Bij het Rustpunt waar we nu waren werden ansichtkaarten verkocht.
Hieronder een foto van een stukje van de tuin:
Even later hebben we op een prachtige plek gepicknickt. Lekker aan de rivier, in het gras. Kijkend naar de meerkoeten en mooie blauwe libelles.
's Avonds gekookt op het brandertje. Tortellini met makreel en paprika en ui. Makkelijk klaar te maken, en lekker.
Op deze manier kun je op goedkope manier toch een heel leuk weekendje weg hebben.
De volgende dag ben ik nog langs vrienden in Haarlem gereisd. De fiets mee in de trein, wat prima te doen is. In deze periode is het vrij rustig in de trein, viel mij op.
Volgende week ben ik 2 dagen achter elkaar vrij, doordeweeks. Ook dan ga ik er met de fiets (en een vriendin) op uit. Het wordt dan een fietstocht langs de Linge.
Dus de tent en overige kampeerspullen zijn inmiddels goed gedroogd en kunnen opnieuw ingepakt.
Nog een paar dagen werken, het weekend met andere leuke plannen (etentje met de hardloopgroep en een dagje weg), dan nog 1 dag werken en weer kamperen :-).
Na de drukke periode was ik eerst heel moe. Ontlading, ontstressen....
Wel ook veel leuke afspraken gehad de afgelopen periode. En de komende periode ook nog.
Afgelopen weekend heb ik met 4 anderen gefietst. We fietsten naar Loosdrecht, en hebben daar overnacht op een natuurkampeerterrein bij een fort. Erg leuk!
Onderweg ernaar toe hebben we koffie gedronken bij een zgn. Rustpunt. Particulieren stellen hun erf en/of tuin open, voor fietsers/wandelaars om daar even te kunnen uitrusten onder genot van kop koffie of thee. Je vindt er vaak ook informatie, of producten die verkocht worden. En ik vind het zelf gewoon heel leuk om zo een kijkje te nemen op een boerderij of in een mooie tuin. Wij zaten in een prachtige tuin vol met wilde bloemen, overal paadjes die leiden naar zitjes. De bewoners hadden ook muffins voor bij de koffie. Zo'n Rustpunt is niet iets om rijk mee te worden. De koffie/thee wordt voor een klein bedrag verkocht. Wel is het heel leuk om op deze manier van de omgeving te kunnen genieten. En de bewoners delen graag hun mooie plek. En kunnen op deze manier bijvoorbeeld producten verkopen. Ik heb weleens bij een fruitkwekerij koffie gedronken en een appel voor erbij gekocht. Bij het Rustpunt waar we nu waren werden ansichtkaarten verkocht.
Hieronder een foto van een stukje van de tuin:
Even later hebben we op een prachtige plek gepicknickt. Lekker aan de rivier, in het gras. Kijkend naar de meerkoeten en mooie blauwe libelles.
's Avonds gekookt op het brandertje. Tortellini met makreel en paprika en ui. Makkelijk klaar te maken, en lekker.
Op deze manier kun je op goedkope manier toch een heel leuk weekendje weg hebben.
De volgende dag ben ik nog langs vrienden in Haarlem gereisd. De fiets mee in de trein, wat prima te doen is. In deze periode is het vrij rustig in de trein, viel mij op.
Volgende week ben ik 2 dagen achter elkaar vrij, doordeweeks. Ook dan ga ik er met de fiets (en een vriendin) op uit. Het wordt dan een fietstocht langs de Linge.
Dus de tent en overige kampeerspullen zijn inmiddels goed gedroogd en kunnen opnieuw ingepakt.
Nog een paar dagen werken, het weekend met andere leuke plannen (etentje met de hardloopgroep en een dagje weg), dan nog 1 dag werken en weer kamperen :-).
zaterdag 7 juli 2012
Mooie (alledaagse) momenten
Het is zaterdag! Hehe.... Een drukke week achter de rug.
En het liefst was ik nu met de hardloopgroep aan het lopen, maar... ik ben al dagenlang snipverkouden. En nu is dat niet de reden waarom ik niet loop - het heeft er meer mee te maken dat ik veel wil doen dit weekend, en weet dat als ik nu wel zou lopen, ik de rest van de dag nodig heb om bij te komen. Tijdens een flinke verkoudheid lijkt het wel alsof àlles meer moeite kost.
Dus helaas, geen 'runner's high' voor mij deze zaterdag ;-).
Maar.. wat gebeurde er in deze drukke week?? Vorige week zondag heb ik nog hard gewerkt aan de scriptie/ praktijkonderzoek. Na een heel rustige ochtend begon ik pas om 15 uur met schrijven, en hield niet op tot 20 uur. Dat schoot op!
Maandag hoefde ik alleen de middag te werken. En 's avonds hebben wij ter ere van het 35-jaar-in-dienst-zijn van een collega (35 jaar... kan je het je voorstellen??) ge-BBQ-d. Met z'n 14-en hebben we aan een lange tafel in de tuin van ons kinderdagverblijf ge-BBQ-d. Heel gezellig! Het leek een beetje op de olijfolie-reclame - jeweetwel, zo'n lange tafel met een italiaanse familie gezellig bij elkaar.
Ook leuk om elkaar weer wat langer, en buiten werktijd, te spreken.
Dinsdag ging de wekker weer vroeg. En begon een lange werkdag.
En woensdag was er een evaluatiedag van de opleiding die ik nu doe. Met de klas waren we uitgenodigd bij onze docente. Zij heeft een huisje op de Veluwe. We hebben er de hele dag doorgebracht, in de tuin. Het was erg zonnig en warm weer.
We hebben eerst koffie gedronken, en een spel gedaan dat aanleiding gaf tot terugkijken op de opleiding. Met een dobbelsteen moest je telkens gooien, en het gegooide aantal ogen bepaalde waarover je iets zou vertellen. Bijv. wat het leukst was, het meest leerzaam, het moeilijkst, wat je overbodig vond, wat je het gezelligst vond, etc. De gesprekken werden steeds iets persoonlijker. En we bedachten later dat anderen ook iets aan je mochten vragen.
We hebben het ook nog gehad over de scriptie/ praktijkonderzoek. We konden vragen stellen. 1 Klasgenoot is al klaar, en zij kon ons iets meer vertellen over hoe zij het had aangepakt.
Volgende week gaan we aan elkaar presenteren, waarover ons onderzoek gaat, en hoe we het hebben aangepakt.
Nadat een aantal een kort wandelingetje hadden gemaakt, gilde 1 van hen. Wat bleek? Er gleed een slang voorbij!! Een ringslang. Leuk om te zien - ik zie zelden slangen in Nederland...
Onze docente had een heerlijke lunch gemaakt:
Erna nog gewandeld. En vervolgens hebben we voor iedereen een kaartje gemaakt, deze gingen allemaal in een envelop voor diegene aan wie ze geschreven waren. Erg leuk, om later te lezen.
Ik was met een klasgenoot op de fiets naar het huisje gegaan. En we fietsten dus ook weer terug. Prachtige tocht over heide en door bos. Vakantiegevoel!!
Donderdag heb ik weer hard gewerkt aan de scriptie. Zo'n 5 of 6 uur denk ik. Het is weer erg opgeschoten. Inmiddels kon ik een enquête verwerken, en grafieken heb ik toegevoegd.
Het hardloopplan van die avond heb ik maar overgeslagen, want ik was inmiddels al een paar dagen snipverkouden.
Vrijdag nog een lange werkdag. En toen was het alweer weekend. Van mijn werk terug naar huis fiets ik nu regelmatig een erg mooi stil bospaadje. Een collega van mij, die dezelfde kant op fietst, doet dat ook. En zij vertelde mij erover dat het zo'n mooi weggetje is. Na een werkdag vol met drukte en veel kindjes die van alles vragen of willen, is het heerlijk om op dit fietspad alles achter me te laten:
(mooi he, die klaprozen?) En ook hierop:
(dit gebeurt er als je niets doet aan een pot met aarde, waar een oude plant al lang uit is gehaald... er groeit vanzelf iets nieuws - geen idee wat voor onkruid o.i.d. dit is - maar ik vind het wel mooi!)
En vervolgens ga ik dan weer schrijven. Gelukkig hebben een aantal meelezers mijn stuk voorzien van commentaar - erg fijn dat anderen er ook naar wilden kijken, want soms zit ik er zó in dat er 'blinde vlekken' ontstaan. Dan zie ik niet meer helder hoe het stuk nu in werkelijkheid overkomt, of het leesbaar is, etc.
Ik wens jullie een fijn weekend! Geniet van de zon, de tijd, elkaar, stilte, ...
En het liefst was ik nu met de hardloopgroep aan het lopen, maar... ik ben al dagenlang snipverkouden. En nu is dat niet de reden waarom ik niet loop - het heeft er meer mee te maken dat ik veel wil doen dit weekend, en weet dat als ik nu wel zou lopen, ik de rest van de dag nodig heb om bij te komen. Tijdens een flinke verkoudheid lijkt het wel alsof àlles meer moeite kost.
Dus helaas, geen 'runner's high' voor mij deze zaterdag ;-).
Maar.. wat gebeurde er in deze drukke week?? Vorige week zondag heb ik nog hard gewerkt aan de scriptie/ praktijkonderzoek. Na een heel rustige ochtend begon ik pas om 15 uur met schrijven, en hield niet op tot 20 uur. Dat schoot op!
Maandag hoefde ik alleen de middag te werken. En 's avonds hebben wij ter ere van het 35-jaar-in-dienst-zijn van een collega (35 jaar... kan je het je voorstellen??) ge-BBQ-d. Met z'n 14-en hebben we aan een lange tafel in de tuin van ons kinderdagverblijf ge-BBQ-d. Heel gezellig! Het leek een beetje op de olijfolie-reclame - jeweetwel, zo'n lange tafel met een italiaanse familie gezellig bij elkaar.
Ook leuk om elkaar weer wat langer, en buiten werktijd, te spreken.
Dinsdag ging de wekker weer vroeg. En begon een lange werkdag.
En woensdag was er een evaluatiedag van de opleiding die ik nu doe. Met de klas waren we uitgenodigd bij onze docente. Zij heeft een huisje op de Veluwe. We hebben er de hele dag doorgebracht, in de tuin. Het was erg zonnig en warm weer.
We hebben eerst koffie gedronken, en een spel gedaan dat aanleiding gaf tot terugkijken op de opleiding. Met een dobbelsteen moest je telkens gooien, en het gegooide aantal ogen bepaalde waarover je iets zou vertellen. Bijv. wat het leukst was, het meest leerzaam, het moeilijkst, wat je overbodig vond, wat je het gezelligst vond, etc. De gesprekken werden steeds iets persoonlijker. En we bedachten later dat anderen ook iets aan je mochten vragen.
We hebben het ook nog gehad over de scriptie/ praktijkonderzoek. We konden vragen stellen. 1 Klasgenoot is al klaar, en zij kon ons iets meer vertellen over hoe zij het had aangepakt.
Volgende week gaan we aan elkaar presenteren, waarover ons onderzoek gaat, en hoe we het hebben aangepakt.
Nadat een aantal een kort wandelingetje hadden gemaakt, gilde 1 van hen. Wat bleek? Er gleed een slang voorbij!! Een ringslang. Leuk om te zien - ik zie zelden slangen in Nederland...
Onze docente had een heerlijke lunch gemaakt:
(de kwaliteit van de foto's in dit blogstukje is niet optimaal, ik heb ze met mijn mobieltje gemaakt)
Broodjes, courgettesoep, knoflook-aardappelsalade, een groene salade, tonijnsalade, aardbeien, verschillende soorten kaas, etc. Erna nog gewandeld. En vervolgens hebben we voor iedereen een kaartje gemaakt, deze gingen allemaal in een envelop voor diegene aan wie ze geschreven waren. Erg leuk, om later te lezen.
Ik was met een klasgenoot op de fiets naar het huisje gegaan. En we fietsten dus ook weer terug. Prachtige tocht over heide en door bos. Vakantiegevoel!!
Donderdag heb ik weer hard gewerkt aan de scriptie. Zo'n 5 of 6 uur denk ik. Het is weer erg opgeschoten. Inmiddels kon ik een enquête verwerken, en grafieken heb ik toegevoegd.
Het hardloopplan van die avond heb ik maar overgeslagen, want ik was inmiddels al een paar dagen snipverkouden.
Vrijdag nog een lange werkdag. En toen was het alweer weekend. Van mijn werk terug naar huis fiets ik nu regelmatig een erg mooi stil bospaadje. Een collega van mij, die dezelfde kant op fietst, doet dat ook. En zij vertelde mij erover dat het zo'n mooi weggetje is. Na een werkdag vol met drukte en veel kindjes die van alles vragen of willen, is het heerlijk om op dit fietspad alles achter me te laten:
En straks ga ik eerst lekker op het balkon zitten met een kop koffie en uitzicht hierop:
(mooi he, die klaprozen?) En ook hierop:
(dit gebeurt er als je niets doet aan een pot met aarde, waar een oude plant al lang uit is gehaald... er groeit vanzelf iets nieuws - geen idee wat voor onkruid o.i.d. dit is - maar ik vind het wel mooi!)
En vervolgens ga ik dan weer schrijven. Gelukkig hebben een aantal meelezers mijn stuk voorzien van commentaar - erg fijn dat anderen er ook naar wilden kijken, want soms zit ik er zó in dat er 'blinde vlekken' ontstaan. Dan zie ik niet meer helder hoe het stuk nu in werkelijkheid overkomt, of het leesbaar is, etc.
Ik wens jullie een fijn weekend! Geniet van de zon, de tijd, elkaar, stilte, ...
zondag 1 juli 2012
De groenste sportschool....
.... is gratis!! Gewoon lekker buiten hardlopen :-) (of fietsen, of wandelen...).
Al jarenlang doe ik aan hardlopen. Sommige periodes fanatieker dan andere. Ooit heb ik een 10km- prestatieloop gelopen, in 59 minuten. Dat was in 2005 en ik was er toen heel blij mee, met dat resultaat. In de maanden ervoor liep ik 3x per week, en ik volgde een schema dat ik van de loopvereniging had. Ik hield me toen heel strak aan het schema - en of het nu mooi weer was of regende, ik liep.
In de jaren erna heb ik misschien nog een paar keer 10km gelopen tijdens een duurloop, maar de laatste jaren lukte mij dat niet meer. Ik probeerde op te bouwen, maar 10km was telkens te veel.
Maar nu, deze week, gaat het erg goed qua hardlopen! Afgelopen dinsdag heb ik heel fijn gelopen: 8,8km in 58 minuten. Het ging erg lekker, het was zonnig, en de omgeving is prachtig. Kortom: genieten!! Waarom al die mensen toch naar een zweterige sportschool gaan??? ;-)
Gisteren heb ik aan het begin van de avond gelopen. Ik stippelde vantevoren een route uit. Vanuit mijn huis ben ik al snel in het bos. Ik zag meteen een eekhoorntje vlakbij :-). Ik liep langs mooie uitkijkpunten. Langs weiden met paarden, en ook veel veulens. Vervolgens een stuk langs de weg. En een volgend stukje bos. Rustig en mooi, stil. Langs een kasteel/landgoed. Het laatste deel was ongeveer 4,5km langs een weg, maar ook mooie bossen en weiden aan weerszijden.
Ik liep mijn hoofd leeg - gedachten ebben weg tijdens het lopen. Volkomen 'in het hier en nu'. Gewoon lopen, meer niet. Soms ging het als vanzelf, soms merkte ik dat ik moe werd en was het zwaarder.
In totaal heb ik gisteren 9,6km gelopen! Dat is dus al bijna 10km.
Het is altijd de vraag hoe ik herstel, en of het de keer erna ook zo lekker gaat of dat het dan beter is korter te lopen.
Al jarenlang doe ik aan hardlopen. Sommige periodes fanatieker dan andere. Ooit heb ik een 10km- prestatieloop gelopen, in 59 minuten. Dat was in 2005 en ik was er toen heel blij mee, met dat resultaat. In de maanden ervoor liep ik 3x per week, en ik volgde een schema dat ik van de loopvereniging had. Ik hield me toen heel strak aan het schema - en of het nu mooi weer was of regende, ik liep.
In de jaren erna heb ik misschien nog een paar keer 10km gelopen tijdens een duurloop, maar de laatste jaren lukte mij dat niet meer. Ik probeerde op te bouwen, maar 10km was telkens te veel.
Maar nu, deze week, gaat het erg goed qua hardlopen! Afgelopen dinsdag heb ik heel fijn gelopen: 8,8km in 58 minuten. Het ging erg lekker, het was zonnig, en de omgeving is prachtig. Kortom: genieten!! Waarom al die mensen toch naar een zweterige sportschool gaan??? ;-)
Gisteren heb ik aan het begin van de avond gelopen. Ik stippelde vantevoren een route uit. Vanuit mijn huis ben ik al snel in het bos. Ik zag meteen een eekhoorntje vlakbij :-). Ik liep langs mooie uitkijkpunten. Langs weiden met paarden, en ook veel veulens. Vervolgens een stuk langs de weg. En een volgend stukje bos. Rustig en mooi, stil. Langs een kasteel/landgoed. Het laatste deel was ongeveer 4,5km langs een weg, maar ook mooie bossen en weiden aan weerszijden.
Ik liep mijn hoofd leeg - gedachten ebben weg tijdens het lopen. Volkomen 'in het hier en nu'. Gewoon lopen, meer niet. Soms ging het als vanzelf, soms merkte ik dat ik moe werd en was het zwaarder.
In totaal heb ik gisteren 9,6km gelopen! Dat is dus al bijna 10km.
Het is altijd de vraag hoe ik herstel, en of het de keer erna ook zo lekker gaat of dat het dan beter is korter te lopen.
vrijdag 29 juni 2012
Vaarwel tv....?
Een paar weken geleden schreef ik hier nog over mijn voornemen om 's avonds het aantal prikkels te verminderen - dus minder tv/computer. Alsof mijn apparaten hier in huis kunnen horen en denken... houdt de televisie er deze week ineens mee op.
Vlak vóór het einde van een erg mooie film (vind ik dan, he ... "Sweet November" keek ik - ik zal er zo iets meer over schrijven), 'zegt' mijn tv na een geluid alsof een ballon leegloopt: "plok!" En toen was het beeld zwart. Het was klaar - deze 3e hands tv vond het wel welletjes.
En nu?? Nu ben ik hard aan het nadenken, en ook aan het twijfelen. Ik kan in principe televisie kijken op mijn laptop, via internet. Is een tv dan wel nodig? Ik wilde immers minder tv kijken.
Nu heb ik sinds kort wel de HollandDoc documentaires weer helemaal herontdekt, en de afgelopen weken heb ik heel mooie en bijzondere documentaires op het speciale HollandDoc kanaal gevolgd. Maar.. dat kan dus ook online.
Ik wil sowieso géén nieuwe tv. Ik vind de televisie-industrie een bizarre wereld. Er worden telkens nieuwe televisies gemaakt, en de oude worden voor een groot deel gedumpt. En dan ook nog veelvuldig in arme landen, waardoor wij -de rijke westerse bevolking - armere landen niet alleen opzadelen met een groot milieuprobleem maar ook nog met gezondheidsproblemen. (mensen in de landen waar het electronisch afval wordt gedumpt zoeken in de 'oude-televisie-en-computer-vijvers' naar nog waardevolle en bruikbare onderdelen, en dit doen zij zonder beschermende kleding of mondkapjes o.i.d. Waardoor dus kans op ziektes, verwondingen, vergiftigingen.)
Daarnaast vind ik het bizar dat er steeds maar weer nieuwe televisies gemaakt worden, en er naar mijn mening heel goed vele oude televisies hergebruikt kunnen worden. Ik bedoel: als een televisie het nog doet, waarom dan een dure nieuwe kopen? En.... hoezo kredietcrisis als er kennelijk wèl budget is voor een splinternieuwe televisie? (okee, dat laatste heeft te maken met keuzes.... )
Maar goed, terug naar het onderwerp: ik twijfel dus of ik wel een televisie wil. Ik denk van wel, ik vind het toch wel prettig om een film o.i.d. op tv te zien i.p.v. via de laptop....
Maar ik wil dus géén nieuwe. En met de start van een nieuwe dure opleiding gaat de keuze van budgetbesteding dus naar de opleiding en niet naar een nieuwe tv.
Nog even terug naar de film 'Sweet November' die ik aan het kijken was, toen de tv ermee ophield. Ik heb 'Sweet November' al meerdere keren gezien. Ik vind het een prachtige film. Het speelt zich af in San Francisco - geweldige stad! Ik heb daar een jaar gewoond, en ik krijg heimwee als ik de beelden van SF zie.... En het gaat over een jonge vrouw die ziek is. Ze heeft kanker en verkeert in het terminale stadium. Ze heeft besloten om niet meer behandeld te willen worden maar ze wil genieten van het deel van haar leven dat ze nog te leven heeft. Ze leeft haar leven op een aparte manier - en heeft o.a. verschillende relaties maar telkens voor 1 maand en dat zijn (1 van haar) 'voorwaarden'. Tot de meneer van November en zij verliefd worden. Deze man weet in eerste instantie niet dat zij kanker heeft en nog maar kort te leven heeft.
Uiteindelijk wil zij dat hij haar 'loslaat', zij kan het niet aan dat hij haar dood zou moeten mee maken.
Het prachtige aan deze film vind ik dat ik het mij zo goed kan voorstellen: je wilt het liefst jong zijn en blijven, vrolijk zijn en blijven, gezond, vol plannen, vol avontuur. Maar de werkelijkheid is soms heel anders. Daarnaast is het gewoon een erg mooie romantische drama-film.
Maar... smaken kunnen verschillen ;-)
Vlak vóór het einde van een erg mooie film (vind ik dan, he ... "Sweet November" keek ik - ik zal er zo iets meer over schrijven), 'zegt' mijn tv na een geluid alsof een ballon leegloopt: "plok!" En toen was het beeld zwart. Het was klaar - deze 3e hands tv vond het wel welletjes.
En nu?? Nu ben ik hard aan het nadenken, en ook aan het twijfelen. Ik kan in principe televisie kijken op mijn laptop, via internet. Is een tv dan wel nodig? Ik wilde immers minder tv kijken.
Nu heb ik sinds kort wel de HollandDoc documentaires weer helemaal herontdekt, en de afgelopen weken heb ik heel mooie en bijzondere documentaires op het speciale HollandDoc kanaal gevolgd. Maar.. dat kan dus ook online.
Ik wil sowieso géén nieuwe tv. Ik vind de televisie-industrie een bizarre wereld. Er worden telkens nieuwe televisies gemaakt, en de oude worden voor een groot deel gedumpt. En dan ook nog veelvuldig in arme landen, waardoor wij -de rijke westerse bevolking - armere landen niet alleen opzadelen met een groot milieuprobleem maar ook nog met gezondheidsproblemen. (mensen in de landen waar het electronisch afval wordt gedumpt zoeken in de 'oude-televisie-en-computer-vijvers' naar nog waardevolle en bruikbare onderdelen, en dit doen zij zonder beschermende kleding of mondkapjes o.i.d. Waardoor dus kans op ziektes, verwondingen, vergiftigingen.)
Daarnaast vind ik het bizar dat er steeds maar weer nieuwe televisies gemaakt worden, en er naar mijn mening heel goed vele oude televisies hergebruikt kunnen worden. Ik bedoel: als een televisie het nog doet, waarom dan een dure nieuwe kopen? En.... hoezo kredietcrisis als er kennelijk wèl budget is voor een splinternieuwe televisie? (okee, dat laatste heeft te maken met keuzes.... )
Maar goed, terug naar het onderwerp: ik twijfel dus of ik wel een televisie wil. Ik denk van wel, ik vind het toch wel prettig om een film o.i.d. op tv te zien i.p.v. via de laptop....
Maar ik wil dus géén nieuwe. En met de start van een nieuwe dure opleiding gaat de keuze van budgetbesteding dus naar de opleiding en niet naar een nieuwe tv.
Nog even terug naar de film 'Sweet November' die ik aan het kijken was, toen de tv ermee ophield. Ik heb 'Sweet November' al meerdere keren gezien. Ik vind het een prachtige film. Het speelt zich af in San Francisco - geweldige stad! Ik heb daar een jaar gewoond, en ik krijg heimwee als ik de beelden van SF zie.... En het gaat over een jonge vrouw die ziek is. Ze heeft kanker en verkeert in het terminale stadium. Ze heeft besloten om niet meer behandeld te willen worden maar ze wil genieten van het deel van haar leven dat ze nog te leven heeft. Ze leeft haar leven op een aparte manier - en heeft o.a. verschillende relaties maar telkens voor 1 maand en dat zijn (1 van haar) 'voorwaarden'. Tot de meneer van November en zij verliefd worden. Deze man weet in eerste instantie niet dat zij kanker heeft en nog maar kort te leven heeft.
Uiteindelijk wil zij dat hij haar 'loslaat', zij kan het niet aan dat hij haar dood zou moeten mee maken.
Het prachtige aan deze film vind ik dat ik het mij zo goed kan voorstellen: je wilt het liefst jong zijn en blijven, vrolijk zijn en blijven, gezond, vol plannen, vol avontuur. Maar de werkelijkheid is soms heel anders. Daarnaast is het gewoon een erg mooie romantische drama-film.
Maar... smaken kunnen verschillen ;-)
zaterdag 23 juni 2012
Communicatie en kinderwijsheid
Gisteren waren er maar heel weinig kinderen op de groep aanwezig. Veel gezinnen zijn met vakantie - nog net voor de zomerdrukte wanneer de grote menigte met vakantie gaat.
's Ochtends werkte mijn collega, en om 13 uur loste ik haar af. Onze stagiaire was de hele dag aanwezig.
Op het moment dat ik binnenkwam zat mijn collega gezellig aan tafel met F. (meisje, 3,5 jaar oud) en D. (jongen, 2 jaar). F. was aan het verven, en mijn collega bereidde een afscheid voor (ze maakte een mooie poster met een afbeelding van 'Cars', ook met verf). D. puzzelde, hij zou zo opgehaald worden. Toen D. mij zag wilde hij spontaan van alles vertellen. Omdat hij nog geen hele zinnen gebruikt kwamen er dus flarden van het verhaal over. Vol blijdschap zei hij: "buiten!" en hij wees naar buiten. Ik probeerde er een zin van te maken: "heb je vanochtend buiten gespeeld, D.?" Hij knikte en keek mij stralend aan. Hij dacht aan nog meer, zag ik aan zijn blik.... "Heb je soms op de tractor gereden?" vroeg ik. "Ja!" riep hij enthousiast.
F. kletste tijdens het verven honderduit. De andere kinderen lagen te slapen, en zij mag sinds een tijdje opblijven overdag. Toen D. was opgehaald was alleen F. nog op. Mijn collega rondde haar taken af. Ze liep nog even naar kantoor. Ik was het e.e.a. aan het lezen, aan het bureau op de groep. En de stagiaire was bezig in de keuken. F. zat kwebbelend aan tafel. Op een gegeven moment wilde zij mijn collega iets vragen. F.: "S. .....?" Maar collega S. was op kantoor, en kon de vraag dus niet horen. Niet lang erna antwoordde F. zelf maar, op iets lagere toon: "jaaa? Wat is er?".
Geweldig toch? Op het moment dat je er even niet bent om te antwoorden, antwoord zij zelf op haar eigen vraag!
Lang niet alle kinderen doen dat. R. (ook een meisje van ruim 3 jaar) blijft heel vaak haar vraag herhalen. Gewoon net zo vaak tot zij antwoord heeft. Dat is ook een manier. Meestal wil zij haar verhaal aan ons allemaal vertellen, dus komt zij 1 voor 1 bij ons (haar verhalen werden afgelopen donderdag dus vaak 4x herhaald - wij werkten met z'n 3en en onze stagiaire was er ook).
En bij sommige kinderen, komen de verhalen maar moeizaam op gang. Omdat ik ook erg graag wil weten wat er in een stiller kindje omgaat, is het dus een kwestie van (liefst open) vragen stellen. Wij hadden 1 jongetje in de groep (K., hij is inmiddels naar de basisschool - en moeder heeft ons laten weten dat het enorm goed met hem gaat), dat zo beknopt mogelijk antwoordde. Hij was erg zuinig met woorden ;-) En hij was ook heel verlegen. Wij hebben een plan gemaakt, en hem stapje voor stapje laten oefenen met praten. Eerst vooral individueel - dat hij bijvoorbeeld ging vertellen aan 1 pedagogisch medewerker wat hij in het weekend had gedaan. Later in de groep, dan bereidde ik hem erop voor door vóór het tafelmoment ('de kring') te vragen of hij aan de hele groep wilde vertellen wat hij bijv. in het weekend had gedaan (zoals: naar de dierentuin geweest, of uit logeren, o.i.d.). Dit ging heel goed!
Afgelopen donderdag zat 1 meisje (M., 3,5 jaar) vól bijzondere uitspraken. Het begon 's ochtends al. Zij liet haar nagels zien, en op zowel haar vingernagels als de teennagels zat nagellak. In allerlei mooie kleuren. Ik bewonderde het. Ik vroeg: "en wat gaat zo'n mooie dame nu spelen? Wil je soms dansen als een prinses?" Haar antwoord: "Nee..... want...." en toen dacht ze even na, en vervolgde: "dan smelt mijn nagellak!"
's Ochtends werkte mijn collega, en om 13 uur loste ik haar af. Onze stagiaire was de hele dag aanwezig.
Op het moment dat ik binnenkwam zat mijn collega gezellig aan tafel met F. (meisje, 3,5 jaar oud) en D. (jongen, 2 jaar). F. was aan het verven, en mijn collega bereidde een afscheid voor (ze maakte een mooie poster met een afbeelding van 'Cars', ook met verf). D. puzzelde, hij zou zo opgehaald worden. Toen D. mij zag wilde hij spontaan van alles vertellen. Omdat hij nog geen hele zinnen gebruikt kwamen er dus flarden van het verhaal over. Vol blijdschap zei hij: "buiten!" en hij wees naar buiten. Ik probeerde er een zin van te maken: "heb je vanochtend buiten gespeeld, D.?" Hij knikte en keek mij stralend aan. Hij dacht aan nog meer, zag ik aan zijn blik.... "Heb je soms op de tractor gereden?" vroeg ik. "Ja!" riep hij enthousiast.
F. kletste tijdens het verven honderduit. De andere kinderen lagen te slapen, en zij mag sinds een tijdje opblijven overdag. Toen D. was opgehaald was alleen F. nog op. Mijn collega rondde haar taken af. Ze liep nog even naar kantoor. Ik was het e.e.a. aan het lezen, aan het bureau op de groep. En de stagiaire was bezig in de keuken. F. zat kwebbelend aan tafel. Op een gegeven moment wilde zij mijn collega iets vragen. F.: "S. .....?" Maar collega S. was op kantoor, en kon de vraag dus niet horen. Niet lang erna antwoordde F. zelf maar, op iets lagere toon: "jaaa? Wat is er?".
Geweldig toch? Op het moment dat je er even niet bent om te antwoorden, antwoord zij zelf op haar eigen vraag!
Lang niet alle kinderen doen dat. R. (ook een meisje van ruim 3 jaar) blijft heel vaak haar vraag herhalen. Gewoon net zo vaak tot zij antwoord heeft. Dat is ook een manier. Meestal wil zij haar verhaal aan ons allemaal vertellen, dus komt zij 1 voor 1 bij ons (haar verhalen werden afgelopen donderdag dus vaak 4x herhaald - wij werkten met z'n 3en en onze stagiaire was er ook).
En bij sommige kinderen, komen de verhalen maar moeizaam op gang. Omdat ik ook erg graag wil weten wat er in een stiller kindje omgaat, is het dus een kwestie van (liefst open) vragen stellen. Wij hadden 1 jongetje in de groep (K., hij is inmiddels naar de basisschool - en moeder heeft ons laten weten dat het enorm goed met hem gaat), dat zo beknopt mogelijk antwoordde. Hij was erg zuinig met woorden ;-) En hij was ook heel verlegen. Wij hebben een plan gemaakt, en hem stapje voor stapje laten oefenen met praten. Eerst vooral individueel - dat hij bijvoorbeeld ging vertellen aan 1 pedagogisch medewerker wat hij in het weekend had gedaan. Later in de groep, dan bereidde ik hem erop voor door vóór het tafelmoment ('de kring') te vragen of hij aan de hele groep wilde vertellen wat hij bijv. in het weekend had gedaan (zoals: naar de dierentuin geweest, of uit logeren, o.i.d.). Dit ging heel goed!
Afgelopen donderdag zat 1 meisje (M., 3,5 jaar) vól bijzondere uitspraken. Het begon 's ochtends al. Zij liet haar nagels zien, en op zowel haar vingernagels als de teennagels zat nagellak. In allerlei mooie kleuren. Ik bewonderde het. Ik vroeg: "en wat gaat zo'n mooie dame nu spelen? Wil je soms dansen als een prinses?" Haar antwoord: "Nee..... want...." en toen dacht ze even na, en vervolgde: "dan smelt mijn nagellak!"
zondag 17 juni 2012
Tegenstrijdig....
De oplettende lezer is het misschien opgevallen... Mijzelf viel het de afgelopen weken erg op. Er is iets tegenstrijdigs aan de hand: sommige blogstukjes die ik schrijf gaan over CVS-terugvallen, en andere gaan bijvoorbeeld over een fietstocht van bijna 1000km. Ik kan mij goed voorstellen dat dit fronsende wenkbrauwen oplevert. Hoe kan dit?
Een vriend heeft mij laatst een heleboel vragen gesteld, want hij snapte het zelf niet... Hoe kan je nu op sommige dagen nauwelijks uit je bed komen en je heel miserabel voelen, en je kan op andere dagen wel een inspannende fietstocht volbrengen? Hij geloofde niet dat ik last zou hebben van het chronisch vermoeidheidssyndroom, maar er zou iets anders aan de hand zijn en het moest volgens hem eens heel goed uitgezocht worden. Tja.... ik zit er zelf eigenlijk niet echt op te wachten om mijn energie te verspillen aan het ene onderzoek na het andere, aan de onzekerheid en de lange wachtperiodes. Na onderzoeken heb ik in 2005 van januari tot mei in onzekerheid gezeten, in het ziekenhuis was kennelijk 4 maanden nodig voordat de resultaten binnen waren en aan mij vertelt konden worden. En.... het bleek dan ook nog eens om een heel vage diagnose te gaan, want de precieze oorzaak van CVS is nog altijd niet bekend.
Maar.... het is dus wel frappant vind ik dat ik kennelijk wel in staat ben tot een erg inspannende fietstocht, en zodra ik terug kom en met mijn gewone dagelijkse leven verder ga komen de klachten terug.
Ik heb het mijn huisarts ook laten weten, dat ik het zo merkwaardig vind. Natuurlijk ben ik ongelooflijk blij dat ik mij tijdens de fietsvakantie heel goed voelde. Maar waarom lukt het dan niet om die balans te blijven houden...?
(natuurlijk waren er tijdens de fietsvakantie ook momenten waarop ik mij heel moe voelde, maar die waren beter te handlen...)
Ik heb zelf het idee dat het te maken heeft met de hoeveelheid prikkels. Tijdens een fietsvakantie is het enige wat je doet: fietsen, zoeken naar een camping en supermarkt, koken/eten/etc., douchen, slapen. Op de fiets is rust. In mijn hoofd is het dan ook verbijsterend rustig. Gedachten als: "goh, wat mooi!" of "jee, wat zwaar, deze heuvel!" of "ooohhh... wat fietst het lekker, het gaat als vanzelf!' komen en gaan. Soms afgewisseld met: "hmm... ik krijg trek.. even pauzeren?" of "bij het volgende stukje bos moet ik even 'het toilet' opzoeken". Het zijn vooral gedachten die gaan over het 'hier en nu'.
Maar in het dagelijks leven zijn er veel meer 'prikkels'. Zaken die geregeld moeten, een heel huis dat onderhouden/opgeruimd/ schoongemaakt moet worden (ipv alleen het tentje), er moet meer gepland worden (meer afspraken, huiswerk voor de opleiding, scriptie, werk en zorgen er op tijd te zijn, etc.). Op mijn werk zijn veel prikkels, en veel gebeurt tegelijkertijd. (bijv. rustig een baby de fles geven, maar wel ondertussen met je hoofd ook nog bij de groep en een stel kinderen dat buiten speelt in de gaten houden... of net willen verven met een paar kinderen, maar de telefoon gaat, en een kind heeft naast de toiletpot geplast, etc. etc.)
Daarnaast ook sociale afspraken, reizen ernaartoe/vandaan. De computer en tv staan vaak aan (ook al had ik mij nog voorgenomen aan het einde van 3 weken zonder computer/tv: "ik ga thuis zorgen voor meer rust - zonder die apparaten").
En er zijn gewoon veel meer gedachten in mijn hoofd. Terugdenkend aan wat geweest is, voorbereidend op wat komen gaat....
Goed.. dit wilde ik even opschrijven. Misschien zijn er wel mensen die dit herkennen...? Of die zelf een manier hebben gevonden hoe ermee om te gaan?
Een vriend heeft mij laatst een heleboel vragen gesteld, want hij snapte het zelf niet... Hoe kan je nu op sommige dagen nauwelijks uit je bed komen en je heel miserabel voelen, en je kan op andere dagen wel een inspannende fietstocht volbrengen? Hij geloofde niet dat ik last zou hebben van het chronisch vermoeidheidssyndroom, maar er zou iets anders aan de hand zijn en het moest volgens hem eens heel goed uitgezocht worden. Tja.... ik zit er zelf eigenlijk niet echt op te wachten om mijn energie te verspillen aan het ene onderzoek na het andere, aan de onzekerheid en de lange wachtperiodes. Na onderzoeken heb ik in 2005 van januari tot mei in onzekerheid gezeten, in het ziekenhuis was kennelijk 4 maanden nodig voordat de resultaten binnen waren en aan mij vertelt konden worden. En.... het bleek dan ook nog eens om een heel vage diagnose te gaan, want de precieze oorzaak van CVS is nog altijd niet bekend.
Maar.... het is dus wel frappant vind ik dat ik kennelijk wel in staat ben tot een erg inspannende fietstocht, en zodra ik terug kom en met mijn gewone dagelijkse leven verder ga komen de klachten terug.
Ik heb het mijn huisarts ook laten weten, dat ik het zo merkwaardig vind. Natuurlijk ben ik ongelooflijk blij dat ik mij tijdens de fietsvakantie heel goed voelde. Maar waarom lukt het dan niet om die balans te blijven houden...?
(natuurlijk waren er tijdens de fietsvakantie ook momenten waarop ik mij heel moe voelde, maar die waren beter te handlen...)
Ik heb zelf het idee dat het te maken heeft met de hoeveelheid prikkels. Tijdens een fietsvakantie is het enige wat je doet: fietsen, zoeken naar een camping en supermarkt, koken/eten/etc., douchen, slapen. Op de fiets is rust. In mijn hoofd is het dan ook verbijsterend rustig. Gedachten als: "goh, wat mooi!" of "jee, wat zwaar, deze heuvel!" of "ooohhh... wat fietst het lekker, het gaat als vanzelf!' komen en gaan. Soms afgewisseld met: "hmm... ik krijg trek.. even pauzeren?" of "bij het volgende stukje bos moet ik even 'het toilet' opzoeken". Het zijn vooral gedachten die gaan over het 'hier en nu'.
Maar in het dagelijks leven zijn er veel meer 'prikkels'. Zaken die geregeld moeten, een heel huis dat onderhouden/opgeruimd/ schoongemaakt moet worden (ipv alleen het tentje), er moet meer gepland worden (meer afspraken, huiswerk voor de opleiding, scriptie, werk en zorgen er op tijd te zijn, etc.). Op mijn werk zijn veel prikkels, en veel gebeurt tegelijkertijd. (bijv. rustig een baby de fles geven, maar wel ondertussen met je hoofd ook nog bij de groep en een stel kinderen dat buiten speelt in de gaten houden... of net willen verven met een paar kinderen, maar de telefoon gaat, en een kind heeft naast de toiletpot geplast, etc. etc.)
Daarnaast ook sociale afspraken, reizen ernaartoe/vandaan. De computer en tv staan vaak aan (ook al had ik mij nog voorgenomen aan het einde van 3 weken zonder computer/tv: "ik ga thuis zorgen voor meer rust - zonder die apparaten").
En er zijn gewoon veel meer gedachten in mijn hoofd. Terugdenkend aan wat geweest is, voorbereidend op wat komen gaat....
Goed.. dit wilde ik even opschrijven. Misschien zijn er wel mensen die dit herkennen...? Of die zelf een manier hebben gevonden hoe ermee om te gaan?
Abonneren op:
Posts (Atom)