Bijzonder

Op deze grijze (er hangt een heel donkere wolk boven de flat) zondagmorgen zit ik wat te mijmeren. Heerlijk is dat! Even je gedachten gewoon maar laten gaan.... Is ook wel nodig, want het was weer een drukke week. Tijdens de opleidingsdag, afgelopen woensdag, kregen mijn klasgenoten en ik te horen wat we deze laatste periode nog gaan doen en dienen in te leveren. Dat wisten we al wel, maar ons geheugen werd nog even opgefrist:
- een beroepsinformatiemarkt rondom een thema (ons groepje heeft als thema: 'natuurbeleving in de kinderopvang') - dit is een presentatie voor collega's, managers en andere belangstellenden.
- een coachingsopdracht (die rond ik de komende weken af, en het verslag kan dan ingeleverd)
- een opdracht over Video Interactie Begeleiding (die wil ik ook in de komende weken doen)
- ikzelf zal nog een opdracht over taalontwikkeling gaan maken en inleveren
- er wordt nog een rollenspel - met acteur - gehouden. Mijn klasgenoten en ik hebben allen een casus ingeleverd en in een rollenspel spelen we die casus uit. Het gaat er dan om hoe je feedback geeft/ ontvangt. Erg leerzaam.... maar rollenspelen vind ik altijd wat spannend. (het scheelt dat ik voor deze rol gewoon mezelf mag spelen ;-) )
- een praktijkonderzoek/ scriptie. Eind juni zal deze klaar moeten zijn. Ik ben nog nauwelijks begonnen..... Waarom zorgt een scriptie toch zo vaak voor stress?? En zo'n onderdeel is natuurlijk altijd pas aan het einde van een opleiding.... Zo'n spreekwoordelijk zwaarwegend laatste lood(je).
Gelukkig straalt onze docent alsmaar uit dat ze alle vertrouwen heeft in ons - en dat werkt motiverend! Ik begin zelf soms ook te geloven dat het allemaal gaat lukken.
Alleen - ik heb wel een vakantie gepland...! 3,5 week in mei. Nu kan je denken: is dat nou wel zo slim??? En dat dacht ik ook. Maar.... ik denk dat het misschien zelfs heel slim is, want: dan ben ik er even helemaal uit, om vervolgens weer fris de allerlaatste puntjes op de "i" te zetten. En mocht het voor eind juni tòch niet lukken - mijn docent liet al weten dat je het ook best voor half juli mag inleveren.

Op 12 september zal dan de diploma- uitreiking zijn. Wie had dat nou nog gedacht - op mijn 34e nogmaals een diploma in ontvangst nemen?? Goed, laat ik even niet teveel gaan dromen, maar eerst maar eens zien dat het lukt - dat papiertje behalen!
Maar.... in september begint òòk een volgende opleiding. Na lang nadenken, en ook rekenen of het financieel wel allemaal haalbaar is - en in de tussentijd flink sparen, heb ik besloten om een droom in vervulling te laten gaan. Ik ga de opleiding Speltherapie volgen. Nog even geduld, want het intakegesprek moet nog gepland worden en plaatsvinden.... Maar het lijkt mij een heel mooie en interessante opleiding. Maar ook een enorme uitdaging! Geen idee of het allemaal gaat lukken. Naast werk, huishouden, sociale leven, sport, etc. Het vergt behoorlijk wat discipline en doorzettingsvermogen. En geen idee of ik dat allemaal kan. Dan zou ik kunnen denken: ik vind het te spannend en doe het maar niet. Maar ik wil de stap wagen. Ik wil door met leren, en ook met dromen over een eventuele andere toekomst (wat werk betreft). Meer in de richting van wat mij ècht ligt. En wat ook beter bij me past - want ik kan nu wel zeggen (na zo'n 10 jaar werken in de kinderopvang): het is zwaar werk, helemaal als je last hebt van het chronische vermoeidheidssyndroom (en de klachten die daarbij opduiken).

Dus, de komende maanden zullen best spannend worden. Eerst nog de fietsvakantie, in mei. Ik ga met 2 anderen fietsen naar mijn zus en haar vriend - zij wonen in Frankrijk. Ik heb er ongelooflijk veel zin in. Het lijkt mij een erg mooie route. Een groene route - weinig langsrazend verkeer, veel stilte en natuur. Hopelijk ook mooi weer. De tent en kampeerspullen mee. We zijn al druk bezig met erover nadenken en alvast wat dingen plannen. Bijv. zoeken naar leuke 'groene' kleine campings. Als iemand een idee heeft? Campings zoals de nederlandse natuurkampeerterreinen, maar dan in België en Frankrijk. In Frankrijk heten ze geloof ik 'aires naturelles'. Maar ik heb er op onze route nog niet veel gevonden. Wel via E.CEAT een paar mooie plekken.
En na die route te hebben gefietst komen we aan bij mijn zus en haar vriend. Erg leuk om hen weer te zien - ik heb de laatste tijd veel aan ze gedacht. Want.... mijn zus wordt mamma!!! En ik dus tante!!! Voor het eerst, en dan ook nog eens dubbel. Ze verwachten namelijk een tweeling.
Erg bijzonder en leuk. Ik kan niet wachten tot het zover is, maar aan de andere kant gaat het ook weer allemaal heel snel. Wennen aan het idee: tante worden, mijn zus mamma, mijn ouders dus voor het eerst opa en oma.... Heel leuk allemaal!

En nu? Aan de studie!

Duiven

Sinds ruim een week gaat het weer even minder wat energie betreft. En dat betekent: meer uitrusten op bank of in bed. Alles rustiger aan doen... Ook meer en beter mijn grenzen aangeven, wat niet altijd zo makkelijk is. Soms lijkt het mij een stuk makkelijker om bijvoorbeeld een gebroken been te hebben, dan chronische vermoeidheidssyndroom. bij een gebroken been zien anderen tenminste dat er iets is. Bij mij zie je dat niet. En vaak merk je het ook niet - ook omdat ik vaak vrolijk ben, optimistisch... ik kan gewoon ook erg genieten van gezelligheid, samenwerken, de kinderen, etc. Maar... als ik in een periode zit waarin het minder goed gaat (of slecht), dan probeer ik zo goed mogelijk op mijn grenzen te letten. Alleen al snel zit ik erover heen. Met als gevolg: het gevoel alsof je ziek bent. Erg moe, vaak ook koud, een 'wattenhoofd', geheugenproblemen, niet op woorden komen of erg moeten 'graven', soms hoofdpijn, en gewoon niet op gang kunnen komen.... Overal als een berg tegenop zien.
Maar... nu is het weekend!! En kàn alles ook in een veel lagere versnelling.
Na uitslapen zit ik nu al een poosje op de bank. En ik kijk af en toe naar de duiven die op de vensterbank (buitenkant dus ;-) ) zitten. Wat schetst mijn verbazing?? Dit keer zitten er 2 prachtige spierwitte duiven!! Alsof ze zijn ontsnapt bij een bruiloft vandaan... De ene duif zit heel nieuwsgierig naarbinnen te kijken. Voor mijn raam lopen ze heen en weer, alsof ze zich even heel goed willen laten zien - met hun mooie witte verenkleed! Niet lang erna komt één van de 'lelijke' grijze duiven weer op de vensterbank. En het lijkt net alsof hij de witte probeert weg te jagen. Wie zou er winnen?? Maar even later zie ik alleen nog één van de witte duiven. Mooi hoor. Zo'n heel ander soort duif voor het raam...

Op het balkon hangt een mezenkastje. Ik ben benieuwd of daar de komende periode nog iets te zien is. Ik hoop dat er ook echt mezen gaan 'wonen'. Lijkt me leuk als daar kleine meesjes uit zullen vliegen. Maar ik woon 4hoog, en ergens heb ik het idee dat mezen liever iets lager bij de grond hun nestje bouwen.
We zullen zien....

Zometeen maar eens aan de wekelijkse schoonmaak-/opruimbeurt. M'n huisje kan wel een metamorfose gebruiken ;-). Nog 1 kopje koffie, en dan aan de slag!

Fijn Paasweekend allemaal!

Zeep

Het was weer tijd om wasnoten te bestellen. Ik heb nog wasnootschalen in huis voor 1, misschien 2, wasmachine-ladingen en dan is het op...
Met 1 zak wasnoten doe ik ongeveer een jaar. Sinds een jaar of 4 was ik met wasnoten, en dat bevalt mij uitstekend.
Ongeveer 10 euro voor een kilo, ernaast lavendelolie en eco-zuurstofbleekmiddel (om de witte was echt wit te houden) - dat komt neer op gemiddeld 1,58 euro per maand om te wassen.

En als ik dan nieuwe bestel, dan bestel ik meteen ook een aantal andere producten. Zoals milieuvriendelijk afwasmiddel.
En bij het bestellen zat ik na te denken over verzorgingsproducten. Vorig jaar heb ik  een heel aantal biologische shampoo en gezichtsreinigingsproducten en crèmes gekocht. Maar over maar een paar was ik redelijk tevreden. Van de shampoo (in totaal 2 verschillende gebruikt) werd mijn haar òf niet schoon, of in korte tijd erg vet. De nachtcrème vond ik wel lekker maar erg duur. En de andere producten vond ik in verhouding ook erg duur - klein potje/flesje, redelijke kwaliteit, vaak wel lekker ruikend, maar dus duur.

Ik heb een tijdje geleden eens 'aleppozeep' gekocht. Ik gebruik het eigenlijk alleen als ik op reis/ met vakantie ben. Het zit nl. in een doosje in mijn toilettas.
Maar vandaag heb ik deze zeep weer eens gebruikt. En ik ben aangenaam verrast dat deze zeep zo mild is. Hoewel mijn huid niet echt problematisch is, is mijn gezichtshuid dat wel. Ik heb last van rosacea en dit wordt verergerd door bijv. bepaalde verzorgingsproducten. Soms heb ik erg rode wangen en neus. Nu lijkt deze aleppozeep ook erg mild te zijn voor het gezicht. (niet dat ik normaalgesproken gewone zeep voor het gezicht zou gebruiken - dat droogt veel te veel uit! Maar ik had gelezen dat deze zeep ook voor gezicht, en zelf haren te gebruiken is. En zelfs voor huidproblemen als psoriasis en eczeem).
Ik ga maar eens een tijdje die aleppo-olijflaurieroliezeep gebruiken... eens zien hoe dat bevalt.
En mocht het nou goed bevallen, dan is dat een heel groen en budgetvriendelijk verzorgingsproduct!
Ongeveer 4 euro, en het is erg zuinig in gebruik.

Domme 'juf'

Soms lijkt het mij best fijn om een peuter te zijn. de wereld draait 'gewoon' om jou en bovenal: de wereld zit logisch in elkaar. Je bedenkt je eigen logica - en zo is het dan gewoon. Op het moment dat je het even niet weet vraag je 'waarom?' en je krijgt uitleg. Maakt niet uit wanneer je je iets afvraagt, je roept het gewoon en je krijgt vast wel antwoord.
Als je de 'waarheid' gevonden hebt, dan is het gewoon altijd zo. En zegt iemand dat het niet zo is... dan is die ander een beetje dom.
Vanmiddag rond 17:45 uur waren al een heleboel kinderen opgehaald. Nog 2 meisjes waren er.
H. (bijna 3 jaar) liep rond met haar neus in de lucht. Ze straalde uit: ik snap het allemaal wel! We kletsten wat, maar al snel merkte ik dat onze communicatie wat minder vlot verliep dan gewoonlijk. Dit keer lag het er niet aan dat H. bepaalde letters òf niet òf verkeerd uitspreekt, en dat ik haar daardoor misschien niet helemaal kon volgen. Maar..vragen en antwoorden kwamen gewoon niet overeen.
Nadat F., het andere meisje, was opgehaald zei ik tegen H.: "nu ben je nog het enige kindje hier". H. keek mij nonchalant aan: "neeeheeee! Broer!!" Ik: "ohja, dat is waar... Je hebt thuis een broer!"

Vlak ervoor vroeg ik aan H.: "je hebt vandaag met een heleboel meisjes gespeeld. Wat ik mij afvraag, wie is je beste vriendin.. heb je een beste vriendin?" H. dacht toen even na en zei: "T.!" (T = haar oudere broer)

En vanochtend, toen liet J. (jongen, 3 jaar) mij even weten dat ik het niet snapte. We zongen het liedje: 'Dit zijn mijn wangetjes'. Toen het liedje afgelopen was vroeg J.: "en hoe heet dit?" En hij wees naar zijn voorhoofd. Ik: "dat is je voorhoofd". J. dacht even na...: "neeeeee! Gezicht!!"
Okee, dat was dus misschien een strikvraag ;-)

Maar... hoewel veel peuters denken het allemaal heel goed te weten en heel tevreden met zichzelf zijn/ lijken, toch zie ik ook veel frustratie bij kinderen in deze leeftijdsfase. Soms zijn het ècht net kleine pubertjes. Frustratie omdat de wereld tòch niet helemaal om hen draait... Frustratie omdat samen doen/delen of wachten soms zó ontzettend moeilijk is..! Frustratie omdat je het soms gewoon even helemaal niet meer weet... en op sommige dagen is dat 'soms' ineens heel vaak :-( Frustratie omdat 'nee' echt 'nee' blijft als antwoord... en jengelen en zeuren helpt niet.....

Bij F. (meisje, 3 jaar) kan ik de klok erop gelijk zetten. Vrijdagmiddag om 15:30/15:45 uur is 'de koek op'. Dan lukt het allemaal even niet meer... Een lage frustratietolerantie.
Vandaag was ik rond die tijd even op kantoor bezig met administratieve klussen. De invaller kwam naar mij toe: "F. zit even op de bank... Ze doet heel tegendraads. Ze wilde absoluut niet samen doen, en toen ik haar erop aansprak werd ze heel boos en ging schreeuwen en hard huilen...." Ik vroeg aan de invaller: "is het toevallig 15:30 uur?" Ja, dat was het. Ik vertelde de invaller hoe ik meestal reageer op deze boze/huilbuien. Ik vraag dan aan F.: "is het even teveel meisje? Het is ook een lange dag geweest he? Nog even en dan is het lekker weekend..." Meestal komt ze dan even op schoot zitten of even knuffelen. Of slaakt eerst een heel diepe zucht. Soms huilt ze nog even. En na een tijdje gaat ze vrolijk verder.

Ik begon dit blogstukje wel met dat het mij soms best fijn lijkt om een peuter te zijn... Maar, het is soms ook best lastig, hoor - die peutertijd!

Genieten voor weinig

Gisteren een heerlijk consuminder-dagje gehad... en vandaag trouwens ook!
Soms vraag ik mij af waarom zoveel mensen denken te moeten betalen om te genieten.... Ik bedoel, een vrij weekend wordt volgepland met allerlei bijzondere en vaak ook prijzige activiteiten. Concerten, restaurantbezoek, misschien een weekendje in een hotel... etc.
Ik was volkomen tevreden en gelukkig met mijn topdag gisteren.
Hier een verslagje:
's Ochtends bijtijds op (7:45 uur de wekker, maar nog heel even blijven liggen). Op m'n gemak ontbeten: kop thee en bakje muesli met melk, en een peer als 'toetje'. Erna de hardloopkleren aan, en op de fiets richting de hardloopgroep. (kosten hardlooptrainingen: ongeveer 2 euro per keer - nl. 100 euro per jaar, en ik train met de groep 1x per week. Maar het is ook mogelijk om 2x p/w te trainen... in dat geval, per training slechts 1 euro)
Anderhalf uur looptraining. De zon scheen lekker, en overal fluitende vogels en sportende mensen. Niet alleen veel hardlopers, maar ook een groep mensen die Tai Chi beoefenden in de open lucht. Mooi om naar die langzame bewegingen te kijken - alleen al door ernaar te kijken kreeg ik een ontspannen gevoel, terwijl ikzelf mij aan het inspannen was. We hadden een intervaltraining (tempo-wisselingen... en ook lichte heuveltraining).
Na de training nog even gekletst met wat mensen, wat gegeten en gedronken en weer richting huis.
Op mijn balkon in de zon een kop koffie, en een stapeltje brood ;-) Bewegen maakt hongerig!
Na een heerlijke douche was ik ineens zó slaperig... Even gaan liggen op bed.

Eenmaal wakker ben ik op de fiets gestapt en naar mijn vriendin gefietst. Zij woont zo'n 8km van mij vandaan. Een mooie fietstocht, en het was nog steeds lekker weer. Een paar bosjes blauwe druifjes mee - als klein aardigheidje voor haar.
Mijn vriendin zal binnenkort bevallen. Ze is zwanger, wordt voor het eerst moeder. Zó bijzonder. Ik mocht haar buik voelen, en het kindje trapte vanbinnen uit tegen mijn hand. Wat ontzettend mooi, zo'n contact.
Ik had mijn vriendin al een hele tijd niet gezien - en we hebben veel bijgepraat. Erg leuk ook om haar te zien, nu ze hoogzwanger is. Wat een bijzondere en mooie tijd, verwachtingsvol ook...
Ik ken deze vriendin al 17 jaar, en ik weet zeker dat zij een fantastische moeder zal zijn. Eigenlijk, is ze dat al... zo lief en zorgzaam als zij is naar het kindje in haar buik.

Na de fietstocht terug naar huis bedacht ik mij wat ik zou kunnen koken. Ik had wel van alles in huis... maar wàt te maken. Het is uiteindelijk dit geworden:
- aardappelen
- gekaramelisseerde witlof (in olijfolie, beetje boter en honing gebakken)
- omelet
- salade

Na de afwas nog even tv gekeken. Maar ik viel al vrij snel half in slaap. Dus maar lekker naar bed gegaan. Het was een fijne dag - veel buiten, veel gezelligheid.

En vandaag? Maar weer eens hard aan de studie!

Dankbaar

Vandaag heb ik vrij... Dat wil zeggen: de klussen die niet met werk te maken hebben plan ik op deze dag. Vanochtend al naar de tandarts geweest (voor controle) en ook naar de fysiotherapeut. En vanmiddag mijn huisje schoonmaken en opruimen.
Bij de fysiotherapeut vond ik het even heel spannend.... Want na een fijne wandeling afgelopen weekend had ik toch weer erge last van een blessure (overbelasting) in mijn kuit. Ik vreesde het ergste. Het zal toch niet zo zijn dat de blessure weer helemaal terug is, zoals in januari en de maanden ervoor??
De fysio stelde voor om nogmaals het oefenen in de zaal over te slaan. Ze ging mijn kuiten masseren. En op die manier kon ze voelen wat er waarschijnlijk aan de hand was. Gelukkig!! Niet dezelfde pijn als toen, maar gewoon 'ordinaire spierpijn'. En gelukkig was ze heel optimistisch over het herstel - ondanks dat ik eerlijk moest opbiechten de oefeningen niet zo trouw te doen. Vanwege het herstel na de terugval (CVS) ben ik mij nu vooral aan het richten op de dingen die het meest noodzakelijk zijn - werken, opdrachten voor opleiding bij houden, veel rust, redelijk wat beweging.... En die oefeningen, dat schiet er dan bij in.

Zelf ben ik ook positief over het herstel n.a.v. de terugval van chronische vermoeidheid. Al is het met heel kleine stapjes.... ik voel mij iedere week weer iets beter.

En op dit moment - het zonnetje dat de woonkamer in schijnt, het fijne rustmomentje, lekkere kop koffie met plak groninger koek.... - voel ik mij zó dankbaar.
Dankbaar ook om zoveel lieve mensen om mij heen. Gisteren volop genoten van het werken met mijn lieve collega's, en natuurlijk al die kindjes. Prachtig hoe een kindje van 16 maanden mij 's ochtends verwelkomd met een glimlach van oor tot oor. Zij is sowieso een heel vrolijk kindje, en ik geniet ervan hoe ik haar gedurende de dag de wereld om haar heen zie ontdekken. En ook haar eigen mogelijkheden zie ontdekken - kroop ze gisteren ineens àchteruit, heel beheerst...
Mijn lieve vriendin die helaas aan de andere kant van het land woont... maar gelukkig mailen we regelmatig en zien we elkaar binnenkort weer. Ik moest lachen toen ze schreef in een mailtje: "... en nu even een kop thee maken en lekker met b.onb.onb.loc op de bank!" Zo zat ik ook op de bank, met dezelfde combinatie lekkers ;-).
En een andere vriendin, die helaas ook op 2,5 uur reizen bij me vandaan woont, die zo heerlijk kan schrijven over alles wat haar bezighoudt. Over haar dochtertje, net 1 geworden en waar ze zo enorm veel van houdt. Over het moederschap waar ze zo van geniet....
Zoveel lieve fijne mensen.... Zoveel goeds....

Opgebruiken en hergebruiken

Op dit moment zijn er in mijn huishoudentje een aantal producten bìjna op... maar... nog niet helemaal. Ik verbaas mij er telkens over hoe lang ik het dan toch nog kan gebruiken. Afgelopen week zag ik dat de flacon afwasmiddel bijna op was. Ik vermengde het laatste beetje (het afwasmiddel is al supergeconcentreerd, dus ik gebruik die fles al een heel lange tijd, driekwart jaar misschien) met water. En nu kan ik nog ongeveer een week afwassen met de verdunde afwasmiddel. Als de fles dan ècht helemaal leeg is, spoel ik die heel goed om, en gaat die mee naar mijn werk. De kinderen vinden het heel erg leuk om èchte spullen te gebruiken in de poppenhoek. Laatst nam ik een mooi leeg appelstroopblikje mee van thuis. Nou... er ontstond bijna ruzie, toen ik het in de poppenhoek had gezet...!! Gelukkig had ik ook een mooi leeg koffieblik mee - dus konden de 2 die ervoor nog ruzie maakten, nu allebei met een blik spelen. Een duploblokje in het appelstroopblikje zorgde voor een leuk muziekinstrument!

Ook de bijna-lege tube tandpasta vind ik soms verbazingwekkend. Ik krijg er telkens nog tandpasta uit, ook al lijkt de tube "op" te zijn. Op het allerlaatste moment knip ik de tube doormidden, en dan blijkt er nog steeds heel wat tandpasta in te zitten.

Kleding wordt veel hergebruikt. Ik krijg regelmatig kleding van een vriendin of van mijn zusje. En als ik mijn kledingkast grondig opruim, en er zit nog veel moois tussen dat ik niet meer draag (toch verkeerde maat, of verkeerde kleur, of wat dan ook) gaat dat door naar anderen.
Op mijn werk geven ouders vaak kleding aan ons, voor als reserve. Maar af en toe puilen de reservebakken uit. Dan ruimen we die bakken op, en is er dus een heleboel kleding dat 'weg' kan. Toen de kinderen van mijn collega's nog erg jong waren, namen mijn collega's heel wat kleding mee. En nu neem ik ook heel vaak kleding mee. Op die manier heb ik een heel goede vriendin van mij blij kunnen maken met zakken vol kleding voor haar tweeling.

Zo zijn heel wat spullen te hergebruiken.
Toen ik net in mijn keuken aan het afwassen was bedacht ik dat een deel van mijn keuken ook is hergebruikt. De tegels heb ik voor 7,50 euro overgekocht van iemand via de bekende 2e hands-site. Diegene die mijn keuken heeft geplaatst ( met alle werkzaamheden erom heen) was er niet zo heel blij mee. Want de tegels verschilden een heel klein beetje qua kleur, en ze waren niet allemaal precies recht. Maar ikzelf vind het fijn dat ik op die manier - nog in mijn ogen prima bruikbare tegels - heb kunnen hergebruiken.

Handdoeken en theedoeken zijn trouwens ook eindeloos te gebruiken. De handdoek die ik heb gekregen van mijn oma, toen ik baby was, is ruim 30 jaar gebruikt! Laatst kwamen er in een andere handdoek gaten (slijtage) en heb ik er heel veel poetslappen van kunnen maken.
Ooit heb ik in San Francisco gewoond, en ik deed er naast mijn werk ook vrijwilligerswerk bij een heel kleine milieu organisatie. Het echtpaar dat de organisatie ooit was begonnen waren echt meesters in hergebruiken. Werkelijk àlles werd hergebruikt (nouja, misschien niet alles... maar een héleboel!). Kaarten aan donateurs en vrienden werden geschreven op oude ansichtkaarten waar op de schrijfkant een hergebruikt stukje papier was geplakt. En ik moest eens erg lachen toen ik de gastendoekjes op het toilet zag. Een stapel rafelige heel oude doekjes - allemaal keurig schoon en netjes opgevouwen op een grote stapel.