Soms zijn de werkdagen op mijn groep (kinderopvang) echt héérlijk.... dan ben ik zo blij dat dit mijn werk is. Maar er zíjn ook dagen.... tjongejonge. Dan verlang ik voor eventjes naar een kantoorbaan, waarbij je even een momentje rustig uit het raam kan kijken of even achterover leunen.
Het was vandaag zo'n hectische dag. Een dag vol 'brandjes blussen', 'dweilen met de kraan open' en een heleboel 'korte lontjes' om mij heen. Ik kreeg er zelf ook een 'kort lontje' van (dan merk ik dat ik steeds meer ga mopperen, en ervan baal dat de sfeer zo lastig is om te buigen).
Er waren veel 1- en 2-jarigen, die er vooral een sport van maakten speelgoedbakken om te kieperen. En dan ook nog zo snel mogelijk, en de inhoud zoveel mogelijk door het lokaal verspreiden. De duploblokjes lagen werkelijk òveral. En... wat daarbij natuurlijk ook hoort: alle verschillende speelgoedjes zoveel mogelijk door elkaar husselen (de boerderijdieren, duploblokjes, poppenhuispoppetjes en autootjes allemaal door elkaar en overal).
Maar opruimen? Ho maar! Op sommige dagen helpen zelfs de heel jonge kinderen mee, en hebben ze er ook lol in om speelgoed in de bak te doen. We zingen er dan opruimliedjes bij, en het is dan al snel weer netjes. Maar.... niet op deze vrijdag hoor! Op het moment dat ik het opruimliedje inzette, werd iedereen spontaan oost-indisch doof. Onverstoorbaar ging iedereen verder met waar ze mee bezig waren. (en bij sommigen leek het doel domweg 'rommel maken & gooien') Zelfs het oudste meisje in de groep reageerde tegendraads. Ze deed gezellig mee (ja, heel sociaal is ze hoor! ;-) ) en zorgde ook voor een enorme zooi. Maar de rommel die zij en haar vriendinnetje maakten, moesten ze van mij toch ècht opruimen. Ik begon met opruimen, en moedigde hen ondertussen aan mij te helpen. Vrolijk het opruimliedje zingend... Erna strenger toesprekend. Maar het oudste meisje weigerde. Toen was de maat vol. Ze moest van mij even op de bank zitten. Het ene meisje ruimde een deel verder op. En de rest mocht het oudste meisje doen. Gelukkig deed ze dat nu wel.
Ondertussen heeft een 2 jarige (meisje) ruzie met een 1,5jarige (jongen). Ze zijn aan elkaar gewaagd. En hun 'relatie' is een soort haat/liefde- verhouding. Regelmatig horen wij een gil of een schreeuw. En dan bleek dat het meisje haar grens aangaf aan het jongetje. Ze zegt dan soms ook: "stop...op!" ("stop hou op" - wat wij de kinderen leren te zeggen om hun grens aan te geven... dit i.p.v. een duw of een klap geven, wat vaak gebeurt als zij het lastig vinden met woorden het probleem op te lossen). Het jongetje duwt zeer regelmatig, wat natuurlijk erg vervelend is. Het meisje raakt dan weer geïrriteerd maar duwt ook terug.
En dan... ben ik in een soort workshop 'geduldig zijn' belandt. Go with the flow.... Het is nu eenmaal zo.... Het zal wel met de vrijdag te maken hebben - eind van de week.
Aan het einde van de middag (met rugpijn van het vele bukken, om ervoor te zorgen dat toch weer alles opgeruimd is.. en we tussendoor ook niet onze nek breken over het speelgoed) probeerde ik te bedenken hoe deze situatie te veranderen is. En wàt er nu werkelijk gebeurt. Ik keek eens goed naar de kinderen, en merkte dat ze nauwelijks tot echt spel kwamen. Zoals ik 'brandjes bluste', liepen zij van de ene plek naar de andere om een 'brandje te stichten'. Er bleek ook wel enorm veel speelgoed te zijn. Ik besloot de hoeveelheid te verminderen door een heel aantal bakken weg te zetten (ook leuk, dan is het weer als 'nieuw' voor de kinderen als het weer tevoorschijn komt). En bovendien de bakken die er nog stonden wat leger te maken. Want... als bijv. een peuter met autootjes gaat spelen, dan gaat het vaak beter als het uit 4 of 5 autootjes kan kiezen dan uit 30. Teveel van alles zorgt vaak voor onrust. (net als bijv. de keuze uit broodbeleg. Een 1 of 2jarige kan al kiezen tussen 2 keuzes. Maar zijn dit 6 keuzes.... dat is voor zo'n jong kind heel moeilijk).
En verder probeerde ik de klautermogelijkheden te verminderen. Eén 1,5jarig jongetje probeert nu namelijk zo hoog mogelijk te klimmen, en dit gebeurt zó ontzettend vlug... dat het gevaarlijke situaties oplevert. Dus ik probeerde even door zijn ogen naar de ruimte te kijken. En tja... dan zie je best veel klautermogelijkheden ;-). Een bankje verschoven, zodat hij in elk geval niet meer via het bankje omhoog klimt.
Pfff.... wat een dag. Keer op keer de vloer bezaaid, kleine mensjes die voortdurend grenzen aan het testen zijn.....
Ik was blij toen de laatste kinderen werden opgehaald, dan kon ik ook lekker naar huis en uitrusten.... En toen gebeurde er nog iets vertederends... Eén meisje wilde bij mij blijven, en niet meer naar huis met haar pappa. En een broertje en zusje wilden nog graag een knuffel geven. En we hebben elkaar nog even een dikke knuffel gegeven.
vrijdag 10 februari 2012
dinsdag 7 februari 2012
Trots
De titel van dit blogstukje is "Trots". Nu doen nederlanders niet echt aan 'op de borst klopperij'... Openlijk zeggen dat je trots bent, dat is 'not done'. Toch glom ik zonet van trots. En waarom? Ik heb zelf mijn remblokjes van mijn fiets vervangen! Voor veel mensen is dat een klusje van niks. En het type rem + remblokjes dat ik heb is "heel makkelijk" in onderhoud en afstellen. Sommigen zeggen zelfs dat het vervangen van remblokjes slechts een paar minuten duurt. Maar... zelfs al hoort het een fluitje van een cent te zijn, ik kan dan toch nog presteren om bijvoorbeeld de blokjes verkeerd om te plaatsen. Of de snelspanner vergeten te sluiten waardoor de rem nog openstaat... en er maar niet achterkomen waarom de boel zo aan het bungelen is.
En vandaag lukte het gewoon allemaal. Ik vond het al best knap van mezelf dat ik de 'diagnose had gesteld'. Ik kon niet meer remmen, en ik wist eerst niet waar het probleem lag. Toen heb ik 1 remblokje eruit gehaald, en het leek mij dat dit blokje behoorlijk versleten was. Even zoeken op internet, en ja... het plaatje van een versleten blokje zag eruit als mijn blokjes. Vervolgens op zoek naar nieuwe, en dan het juiste exemplaar. Even gevraagd aan de fietsenmaker hoe ik het beste te werk kon gaan. Want 1 kant gaat niet zo makkelijk een stuk van de velg af.
En toen... was het inderdaad een fluitje van een cent. Maar een paar minuten?? Nee, het kostte wel iets meer tijd.
Heerlijk, om weer op mijn goede fiets te fietsen! Vanochtend fietste ik op mijn oude fiets naar fysiotherapie. Brrr.... met -14 graden! Die oude fiets, die heeft zijn beste tijd nu echt wel gehad. In weer en wind heb ik ermee gefietst. Alle pekel van vorige winter heeft de fiets niet echt goed gedaan.
Wel fijn om een tweede fiets in de berging te hebben voor in-geval-van-nood. Maar vanaf nu toch weer op de nieuwe fiets!
Gisteren een heel goede dag gehad. Veel kunnen doen voor de opleiding, en ook nog hardgelopen. De conditie komt weer terug. Het duurloopje ging ècht lekker - dat was lang geleden...!
Nu even mijn huisje opruimen, even stofzuigen ook. En ondertussen ben ik een stoofpot aan het maken. Mijn hele huisje ruikt ernaar. Mmmmmm!
En vandaag lukte het gewoon allemaal. Ik vond het al best knap van mezelf dat ik de 'diagnose had gesteld'. Ik kon niet meer remmen, en ik wist eerst niet waar het probleem lag. Toen heb ik 1 remblokje eruit gehaald, en het leek mij dat dit blokje behoorlijk versleten was. Even zoeken op internet, en ja... het plaatje van een versleten blokje zag eruit als mijn blokjes. Vervolgens op zoek naar nieuwe, en dan het juiste exemplaar. Even gevraagd aan de fietsenmaker hoe ik het beste te werk kon gaan. Want 1 kant gaat niet zo makkelijk een stuk van de velg af.
En toen... was het inderdaad een fluitje van een cent. Maar een paar minuten?? Nee, het kostte wel iets meer tijd.
Heerlijk, om weer op mijn goede fiets te fietsen! Vanochtend fietste ik op mijn oude fiets naar fysiotherapie. Brrr.... met -14 graden! Die oude fiets, die heeft zijn beste tijd nu echt wel gehad. In weer en wind heb ik ermee gefietst. Alle pekel van vorige winter heeft de fiets niet echt goed gedaan.
Wel fijn om een tweede fiets in de berging te hebben voor in-geval-van-nood. Maar vanaf nu toch weer op de nieuwe fiets!
Gisteren een heel goede dag gehad. Veel kunnen doen voor de opleiding, en ook nog hardgelopen. De conditie komt weer terug. Het duurloopje ging ècht lekker - dat was lang geleden...!
Nu even mijn huisje opruimen, even stofzuigen ook. En ondertussen ben ik een stoofpot aan het maken. Mijn hele huisje ruikt ernaar. Mmmmmm!
vrijdag 3 februari 2012
Roze wolken
Het leven is niet altijd zoals een sprookje of een mooie film. Je leeft niet altijd op een roze wolk. Toch lijkt het, volgens mij, soms wel zo bij anderen. Zoals het spreekwoordelijke gras dat bij de buren groener is. En door de komst van sociale media lijkt dat soms nog veel meer zo te zijn. Via Twitter, Hyves of Facebook wordt door vele mensen wereldkundig gemaakt wat zij precies doen. En dan vooral alle leuke dingen die gedaan, gezegd of gedacht worden. je leest daar zelden over (enorme) tegenslagen zoals financiële crises, depressies, problemen, etc. Die houden we kennelijk liever voor onszelf, en we delen de mooie dingen. Op zich heel fijn - ik geloof ook echt dat je veel blijer wordt als je iets leuks, grappigs, moois of vertederends leest over/ van een ander. Maar houden we onszelf niet een beetje voor de gek? Alsof we onze ogen sluiten voor de narigheid, of de mindere kanten. We stoppen het gewoon weg.
In een interview bij DWDD ging het over een programma waarin èchte levens gefilmd worden. Met alle ups & downs. Ik vind het een heel goed initiatief. En knap dat er mensen zijn die zich kwetsbaar op durven stellen en een kijkje geven in hun leven met alle ups & downs. Zoiets is denk ik taboedoorbrekend.
1 jonge vrouw vertelde dat veel mensen haar zien als de veelbelovende goed uitziende schrijfster, maar zij zien haar niet als zij in foetushouding op bed ligt terwijl zij één van haar angstaanvallen en depressies doormaakt. Mensen die doormaken wat zij soms doormaakt, die zijn er natuurlijk overal.
Ik heb zelf een hele tijd getwijfeld of ik bijv. over mijn worsteling met CVS zou schrijven, hier in mijn blog. Een collega had mij al lange tijd geleden gezegd: ga schrijven, en ook over CVS! Maar ik dacht: nee, ik ga over alleen maar leuke dingen schrijven. En ook dacht ik: wat heeft een ander er nou aan om te lezen over die CVS- worsteling? En misschien wordt er ook wel getwijfeld aan wat ik daarover schrijf... want ik schrijf toch ook over die andere kant (vrolijk, positief, energiek)?
Toch merk ik zelf dat ik het heel fijn vind om in andere blogs, columns, verhalen, etc. te lezen over zowel de leuke als de minder leuke dingen.
In een interview bij DWDD ging het over een programma waarin èchte levens gefilmd worden. Met alle ups & downs. Ik vind het een heel goed initiatief. En knap dat er mensen zijn die zich kwetsbaar op durven stellen en een kijkje geven in hun leven met alle ups & downs. Zoiets is denk ik taboedoorbrekend.
1 jonge vrouw vertelde dat veel mensen haar zien als de veelbelovende goed uitziende schrijfster, maar zij zien haar niet als zij in foetushouding op bed ligt terwijl zij één van haar angstaanvallen en depressies doormaakt. Mensen die doormaken wat zij soms doormaakt, die zijn er natuurlijk overal.
Ik heb zelf een hele tijd getwijfeld of ik bijv. over mijn worsteling met CVS zou schrijven, hier in mijn blog. Een collega had mij al lange tijd geleden gezegd: ga schrijven, en ook over CVS! Maar ik dacht: nee, ik ga over alleen maar leuke dingen schrijven. En ook dacht ik: wat heeft een ander er nou aan om te lezen over die CVS- worsteling? En misschien wordt er ook wel getwijfeld aan wat ik daarover schrijf... want ik schrijf toch ook over die andere kant (vrolijk, positief, energiek)?
Toch merk ik zelf dat ik het heel fijn vind om in andere blogs, columns, verhalen, etc. te lezen over zowel de leuke als de minder leuke dingen.
donderdag 2 februari 2012
Echte winter
Brrrr.... een dag die begon met -10 (of iets kouder zelfs? Of iets minder koud?).
Na douche en ontbijt kleedde ik mij warm aan (thermokleding onder mijn broek en warme trui, thermosokken aan, muts met windstopper-laagje op mijn hoofd, warme door-mijn-mamma-gebreide sjaal om, en skihandschoenen met daaronder nog dunne 'hardloophandschoentjes'). En op mijn gezicht smeerde ik zgn. 'koudecrème'. Dat is speciale crème voor o.a. wintersporten. In gewone dagcrème zit heel wat water. En water bevriest met die kou. Dus zo'n gewone crème voelt lang niet zo prettig als de koudecrème. Die is nl. vooral vettig, en ik vind de crème lekker ruiken, en het sluit de huid goed af. De kou 'snijdt' dan minder in het gezicht. Ik hoorde er voor het eerst over toen ik een jaar stage liep in Noorwegen. Ik lette toen goed op hoe die noren met de kou omgaan ;-). En die koudecrème... ik vond het een heel goede tip!
Eenmaal klaar voor de kou pakte ik de fiets, en fietste naar fysiotherapie. Het is slechts 15 of 20 minuten fietsen - maar ik was blij dat ik mij warm had aangekleed! Brrr... wat een kou!
De fysiotherapeut vertelde mij dat ik ècht moest zeggen wanneer het genoeg was (i.v.m. de CVS). Ik legde haar uit dat ik dat graag zou willen, maar meestal merk ik naderhand pas of ik over mijn grens ben gegaan. Na een aantal oefeningen zei zij: "laten we nu maar stoppen... Dan hoor ik de volgende keer van je hoe je je erna voelde". Op de fiets richting huis merkte ik al dat het heel goed was om te stoppen. Ik voelde mij alsof ik dàgen achter elkaar zou kunnen slapen... Zó moe!
Thuis was ik blij verrast dat, ondanks de kou, het in mijn woonkamer 17 graden was geworden. En de verwarming was niet eens aan! (nouja.. de thermostaat stond nog op nachttemperatuur: 13 graden). Wat heerlijk toch om de woonkamer op het zuidoosten gelegen te hebben... Vooral als de zon schijnt - het is er zó opgewarmd! Ik woon vrij hoog, en daardoor kan de zon flink naar binnen schijnen. Geen bomen o.i.d. voor mijn ramen.
Nu zit ik te genieten van het zonnetje, en een kop koffie. Zometeen even boodschappen doen. En erna slapen... Even bijkomen van de drukke periode. Vanaf vandaag heb ik vakantie - volgende week donderdag begin ik weer met werken. In deze vakantie wil ik aan mijn opdrachten voor de opleiding werken. Maar ook leuke dingen doen: afspreken met vrienden, met mijn zusje een dagje naar de sauna, en lekker uitslapen en alles in een 'lagere versnelling' doen ;-)
Na douche en ontbijt kleedde ik mij warm aan (thermokleding onder mijn broek en warme trui, thermosokken aan, muts met windstopper-laagje op mijn hoofd, warme door-mijn-mamma-gebreide sjaal om, en skihandschoenen met daaronder nog dunne 'hardloophandschoentjes'). En op mijn gezicht smeerde ik zgn. 'koudecrème'. Dat is speciale crème voor o.a. wintersporten. In gewone dagcrème zit heel wat water. En water bevriest met die kou. Dus zo'n gewone crème voelt lang niet zo prettig als de koudecrème. Die is nl. vooral vettig, en ik vind de crème lekker ruiken, en het sluit de huid goed af. De kou 'snijdt' dan minder in het gezicht. Ik hoorde er voor het eerst over toen ik een jaar stage liep in Noorwegen. Ik lette toen goed op hoe die noren met de kou omgaan ;-). En die koudecrème... ik vond het een heel goede tip!
Eenmaal klaar voor de kou pakte ik de fiets, en fietste naar fysiotherapie. Het is slechts 15 of 20 minuten fietsen - maar ik was blij dat ik mij warm had aangekleed! Brrr... wat een kou!
De fysiotherapeut vertelde mij dat ik ècht moest zeggen wanneer het genoeg was (i.v.m. de CVS). Ik legde haar uit dat ik dat graag zou willen, maar meestal merk ik naderhand pas of ik over mijn grens ben gegaan. Na een aantal oefeningen zei zij: "laten we nu maar stoppen... Dan hoor ik de volgende keer van je hoe je je erna voelde". Op de fiets richting huis merkte ik al dat het heel goed was om te stoppen. Ik voelde mij alsof ik dàgen achter elkaar zou kunnen slapen... Zó moe!
Thuis was ik blij verrast dat, ondanks de kou, het in mijn woonkamer 17 graden was geworden. En de verwarming was niet eens aan! (nouja.. de thermostaat stond nog op nachttemperatuur: 13 graden). Wat heerlijk toch om de woonkamer op het zuidoosten gelegen te hebben... Vooral als de zon schijnt - het is er zó opgewarmd! Ik woon vrij hoog, en daardoor kan de zon flink naar binnen schijnen. Geen bomen o.i.d. voor mijn ramen.
Nu zit ik te genieten van het zonnetje, en een kop koffie. Zometeen even boodschappen doen. En erna slapen... Even bijkomen van de drukke periode. Vanaf vandaag heb ik vakantie - volgende week donderdag begin ik weer met werken. In deze vakantie wil ik aan mijn opdrachten voor de opleiding werken. Maar ook leuke dingen doen: afspreken met vrienden, met mijn zusje een dagje naar de sauna, en lekker uitslapen en alles in een 'lagere versnelling' doen ;-)
dinsdag 31 januari 2012
Genieten
Hoewel het met heel kleine stapjes gaat... lijkt het nu wel weer vooruit te gaan. Ik voel me nog steeds af en toe compleet uitgeput... mààr... ik kan weer heel wat meer! En dat is heerlijk!!
Gisteren weer gewerkt. Dat was wel zwaar. Maar gelukkig kon ik 's ochtends alweer naar huis - we hadden heel wat zieke kindjes waardoor minder kinderen op de groep. 's Middags geslapen, en aan het einde van de middag weer richting werk om nog een uurtje te werken. Vervolgens nog een avond rondom een thema. Dit keer een protocol dat iets verandert was en waar wij dus inhoudelijk meer over te weten kwamen. We gingen ook nog even in groepjes uiteen om te oefenen met het invullen van nieuwe formulieren (het protocol gaat over 'zorgkinderen' - kinderen waarover extra zorg is... ). Mijn groepje zat in een enorm koud lokaal te overleggen. Het overleg ging heel goed ( we waren heel productief bezig) maar oohhhh..... die kou en ernaast enorm moe zijn :-( .
Rond 21:30 uur was ik weer thuis. En even opgewarmd met warme thee en de verwarming aan... En erna gaan slapen, want.... vandaag was het weer vroeg dag!
Vanochtend heb ik 5 uur gewerkt.
Normaalgesproken werk ik nauwelijks op de dinsdag meer. Ik werkte voorheen veel vaker op dinsdagen. Ineens zag ik een heel aantal kinderen weer, die ik al een tijdje niet had gezien. Erg leuk! Het valt mij dan weer extra op hoe snel kinderen zich ontwikkelen. Een jongetje van 2,5 jaar spreekt ineens hele volzinnen! Hij was al erg goed met taal, maar nu was ik echt verbaasd wat ik allemaal hoorde.
Er heerste een heel fijne rustige sfeer in de groep. De kinderen vermaakten zich goed, waren heerlijk aan het spelen. Kwamen af en toe voor een knuffel of kletspraatje... En met een klein groepje heb ik een heleboel verhalen voorgelezen op de bank. Ik hou van voorlezen, en gelukkig vinden heel veel kinderen dat ook leuk. Alleen af en toe merk ik dat een boek gewoon echt niet fijn is om voor te lezen, of het onderwerp of de tekst slaat niet aan bij deze doelgroep. Als ik dan toch stug doorlees, druipen kinderen vanzelf af. Dat is dan wel heel duidelijk: het boek wordt niet gewaardeerd. Of mijn manier van voorlezen, dat kan ook natuurlijk. Of de combinatie - ìk kan het niet leuk voorlezen, omdat ìk het boek niet leuk vind.
Gisteren las ik aan L. (bijna 4) het boek voor, dat we vanwege de Nationale Voorleesdagen hebben gekregen. Het heet: "Mamma Kwijt". Het verhaal gaat over een klein uiltje dat zijn (haar?) mamma kwijt is. Andere dieren helpen mee met haar te vinden. En stellen vragen over hoe de mamma er uit ziet.
Ik vroeg aan L.: "hoe ziet jouw mamma eruit?" Dat is natuurlijk een best moeilijke vraag.... Nadat we het hadden gehad over hoe de haren van L.'s mamma eruit zien, vroeg ik naar de ogen. We keken elkaar in de ogen. Ik vroeg: "heeft mamma blauwe ogen, zoals jij hebt.. en ik ook?" L. keek lang naar mijn ogen. Hij zei: "ja, en ook wit. En zo'n rondje, en zo'n ander rondje. En een beetje zwart... En" (hij trok zijn oogleden naar beneden) "hier is het een beetje rood".
Geweldig, die gesprekjes met L. (en ook met alle andere kinderen). Ik kan daar echt enorm van genieten!
Na het werk, vandaag, ben ik naar de fysiotherapie-praktijk gefietst. Ik zou gaan oefenen in de zaal. Ik vertelde mijn fysiotherapeut hoe het nu gaat. Ik vertelde over de CVS-terugval, en dat ik vorige week een aantal dagen ziek thuis was. Ook heb ik gevraagd of zij nog tips heeft, hoe ik ervoor kan zorgen dat die terugvallen minder (heftig) zijn.
Natuurlijk had zij niet echt een oplossing... Maar, we hadden een heel goed gesprek. Ze zei ook dat het haar verstandig leek vandaag niet te oefenen in de zaal. Ze vond ook dat ik al heel wat had gedaan (fietsen naar werk, werken, fietsen naar fysiotherapie, fysio, en weer naar huis fietsen na afloop). En eigenlijk is dat ook zo. Het is weer even tijd voor rust.
Gisteren weer gewerkt. Dat was wel zwaar. Maar gelukkig kon ik 's ochtends alweer naar huis - we hadden heel wat zieke kindjes waardoor minder kinderen op de groep. 's Middags geslapen, en aan het einde van de middag weer richting werk om nog een uurtje te werken. Vervolgens nog een avond rondom een thema. Dit keer een protocol dat iets verandert was en waar wij dus inhoudelijk meer over te weten kwamen. We gingen ook nog even in groepjes uiteen om te oefenen met het invullen van nieuwe formulieren (het protocol gaat over 'zorgkinderen' - kinderen waarover extra zorg is... ). Mijn groepje zat in een enorm koud lokaal te overleggen. Het overleg ging heel goed ( we waren heel productief bezig) maar oohhhh..... die kou en ernaast enorm moe zijn :-( .
Rond 21:30 uur was ik weer thuis. En even opgewarmd met warme thee en de verwarming aan... En erna gaan slapen, want.... vandaag was het weer vroeg dag!
Vanochtend heb ik 5 uur gewerkt.
Normaalgesproken werk ik nauwelijks op de dinsdag meer. Ik werkte voorheen veel vaker op dinsdagen. Ineens zag ik een heel aantal kinderen weer, die ik al een tijdje niet had gezien. Erg leuk! Het valt mij dan weer extra op hoe snel kinderen zich ontwikkelen. Een jongetje van 2,5 jaar spreekt ineens hele volzinnen! Hij was al erg goed met taal, maar nu was ik echt verbaasd wat ik allemaal hoorde.
Er heerste een heel fijne rustige sfeer in de groep. De kinderen vermaakten zich goed, waren heerlijk aan het spelen. Kwamen af en toe voor een knuffel of kletspraatje... En met een klein groepje heb ik een heleboel verhalen voorgelezen op de bank. Ik hou van voorlezen, en gelukkig vinden heel veel kinderen dat ook leuk. Alleen af en toe merk ik dat een boek gewoon echt niet fijn is om voor te lezen, of het onderwerp of de tekst slaat niet aan bij deze doelgroep. Als ik dan toch stug doorlees, druipen kinderen vanzelf af. Dat is dan wel heel duidelijk: het boek wordt niet gewaardeerd. Of mijn manier van voorlezen, dat kan ook natuurlijk. Of de combinatie - ìk kan het niet leuk voorlezen, omdat ìk het boek niet leuk vind.
Gisteren las ik aan L. (bijna 4) het boek voor, dat we vanwege de Nationale Voorleesdagen hebben gekregen. Het heet: "Mamma Kwijt". Het verhaal gaat over een klein uiltje dat zijn (haar?) mamma kwijt is. Andere dieren helpen mee met haar te vinden. En stellen vragen over hoe de mamma er uit ziet.
Ik vroeg aan L.: "hoe ziet jouw mamma eruit?" Dat is natuurlijk een best moeilijke vraag.... Nadat we het hadden gehad over hoe de haren van L.'s mamma eruit zien, vroeg ik naar de ogen. We keken elkaar in de ogen. Ik vroeg: "heeft mamma blauwe ogen, zoals jij hebt.. en ik ook?" L. keek lang naar mijn ogen. Hij zei: "ja, en ook wit. En zo'n rondje, en zo'n ander rondje. En een beetje zwart... En" (hij trok zijn oogleden naar beneden) "hier is het een beetje rood".
Geweldig, die gesprekjes met L. (en ook met alle andere kinderen). Ik kan daar echt enorm van genieten!
Na het werk, vandaag, ben ik naar de fysiotherapie-praktijk gefietst. Ik zou gaan oefenen in de zaal. Ik vertelde mijn fysiotherapeut hoe het nu gaat. Ik vertelde over de CVS-terugval, en dat ik vorige week een aantal dagen ziek thuis was. Ook heb ik gevraagd of zij nog tips heeft, hoe ik ervoor kan zorgen dat die terugvallen minder (heftig) zijn.
Natuurlijk had zij niet echt een oplossing... Maar, we hadden een heel goed gesprek. Ze zei ook dat het haar verstandig leek vandaag niet te oefenen in de zaal. Ze vond ook dat ik al heel wat had gedaan (fietsen naar werk, werken, fietsen naar fysiotherapie, fysio, en weer naar huis fietsen na afloop). En eigenlijk is dat ook zo. Het is weer even tijd voor rust.
zondag 29 januari 2012
Hardlopen
Na een dag als gisteren waarop ik toch behoorlijk wat gedaan heb, was ik vandaag moe.... Niet zo gek, natuurlijk. De conditie moet weer opgebouwd worden. Dat gaat met kleine stapjes. Toch 's middags even gaan hardlopen. Heerlijk om te bewegen, maar jee... na 18 minuten ( waarin ik ook nog veel rustig gewandeld heb) was ik helemaal 'op'. Dus weer terug naar huis.
Ik baalde enorm. Ik kan op goede dagen prima een half uur of 3 kwartier hardlopen. En nu, in slakketempo hobbelend...? Komt het wel weer goed???
Maar goed, het zorgt er wel voor dat er een grote portie strijdlust in mij opwelt ;-) I'll be back!! Wacht maar, ik ga ervoor zorgen dat ik op 'mijn oude niveau' terug kom!!
Morgen ga ik weer werken. 's Ochtends 5 uur, en 's avonds nog een avond rondom een thema. Dinsdag ook alleen 's ochtends werken, en meteen erna fysiotherapie. En woensdag de hele dag opleiding.
Ik vind het best heel spannend om de draad weer op te pakken. Ik merk nog telkens korte momenten te hebben waarop ik iets kan doen. Erna moet ik er weer van bijkomen. Ik wéét dat ik er heel goed in ben mijn schouders eronder te zetten.... Maar dat wordt mij niet altijd in dank afgenomen. Als ik door mijn grenzen ga, ben ik erna weer ziek. :-(
Nouja, rustigaan verder gaan.
Wel weer erg leuk om de kindjes en mijn collega's weer te zien!
Ik baalde enorm. Ik kan op goede dagen prima een half uur of 3 kwartier hardlopen. En nu, in slakketempo hobbelend...? Komt het wel weer goed???
Maar goed, het zorgt er wel voor dat er een grote portie strijdlust in mij opwelt ;-) I'll be back!! Wacht maar, ik ga ervoor zorgen dat ik op 'mijn oude niveau' terug kom!!
Morgen ga ik weer werken. 's Ochtends 5 uur, en 's avonds nog een avond rondom een thema. Dinsdag ook alleen 's ochtends werken, en meteen erna fysiotherapie. En woensdag de hele dag opleiding.
Ik vind het best heel spannend om de draad weer op te pakken. Ik merk nog telkens korte momenten te hebben waarop ik iets kan doen. Erna moet ik er weer van bijkomen. Ik wéét dat ik er heel goed in ben mijn schouders eronder te zetten.... Maar dat wordt mij niet altijd in dank afgenomen. Als ik door mijn grenzen ga, ben ik erna weer ziek. :-(
Nouja, rustigaan verder gaan.
Wel weer erg leuk om de kindjes en mijn collega's weer te zien!
zaterdag 28 januari 2012
Zon, wandelen, kopje thee
Het gaat de goede kant op...! Ik merk wel dat ik heel voorzichtig moet zijn; voel aan mijn lichaam dat er telkens maar kleine beetjes energie zijn. Helemaal vergeleken met wat ik op goede dagen eigenlijk zou kunnen. Maar, toch juich ik stiekem - heel zachtjes... ;-) Want iedere dag gaat het weer een stukje beter.
Vanochtend had een vriend van mij een idee: "zullen we gaan high tea-en?" Ja, leuk!! En even later vroeg ik: "vind je het dan niet erg om deze kant op te komen?" Gelukkig vond hij dat niet erg - hij was er ook al niet vanuit gegaan dat ik een hele treinreis zou maken.
Al kletsend bedachten we dat het bos ook wel erg leuk zou zijn. High tea, dat moet je meestal reserveren en dat gaat vaak niet ineens spontaan. Dus het zou gewoon gezellig theedrinken, en wandelen in het bos worden.
Wandelen - en sowieso buitenzijn - vind ik heerlijk... En nu was het ook nog prachtig zonnig weer. Na een stukje wandelen hebben we heerlijk in het zonnetje op een bankje gezeten. Ogen dicht..... Lekker, die warme zon!
Weer een stukje wandelen en vervolgens ergens thee gedronken, en een stuk taart erbij. Mmmmm!
Vervolgens nog een stuk wandelen. De zon stond al lager, en wat is dat toch mooi in zo'n bos. Dat zijdelicht.... Als ik mijn fotocamera bij me had, kon ik een paar mooie foto's maken. Ik bedenk mij nu dat dat met mijn telefoon ook had gekund. Te laat ;-)
Na de wandeling bracht hij me naar huis en moest zelf door.
Thuis heb ik eerst even uitgerust. En bedacht toen dat ik nog wel puf had om te gaan stofzuigen (en... ik wilde even gebruikmaken van deze dag-met-meer-energie ;-) ). Dit lukte ( en vanochtend lukte het ook om wat schoon te maken). En gelukkig had ik een heel makkelijke maaltijd: restje van gisteren opgewarmd (spruitjes en kip), en erbij ovenfrietjes.
Nu hoop ik dat het vanavond nog lukt om te strijken.... Komende week lukt me dat niet, als ik zo in mijn agenda kijk (de rustmomenten staan ook in mijn agenda - bijv. 2 middagen waarop ik vrij ben en kan slapen). En de stapel strijkwas is inmiddels zo enorm gegroeid - een beginnetje maken zou handig zijn!
Heel fijn dus, èn lekker buiten geweest èn mijn huisje is ook weer schoon.
Vanochtend had een vriend van mij een idee: "zullen we gaan high tea-en?" Ja, leuk!! En even later vroeg ik: "vind je het dan niet erg om deze kant op te komen?" Gelukkig vond hij dat niet erg - hij was er ook al niet vanuit gegaan dat ik een hele treinreis zou maken.
Al kletsend bedachten we dat het bos ook wel erg leuk zou zijn. High tea, dat moet je meestal reserveren en dat gaat vaak niet ineens spontaan. Dus het zou gewoon gezellig theedrinken, en wandelen in het bos worden.
Wandelen - en sowieso buitenzijn - vind ik heerlijk... En nu was het ook nog prachtig zonnig weer. Na een stukje wandelen hebben we heerlijk in het zonnetje op een bankje gezeten. Ogen dicht..... Lekker, die warme zon!
Weer een stukje wandelen en vervolgens ergens thee gedronken, en een stuk taart erbij. Mmmmm!
Vervolgens nog een stuk wandelen. De zon stond al lager, en wat is dat toch mooi in zo'n bos. Dat zijdelicht.... Als ik mijn fotocamera bij me had, kon ik een paar mooie foto's maken. Ik bedenk mij nu dat dat met mijn telefoon ook had gekund. Te laat ;-)
Na de wandeling bracht hij me naar huis en moest zelf door.
Thuis heb ik eerst even uitgerust. En bedacht toen dat ik nog wel puf had om te gaan stofzuigen (en... ik wilde even gebruikmaken van deze dag-met-meer-energie ;-) ). Dit lukte ( en vanochtend lukte het ook om wat schoon te maken). En gelukkig had ik een heel makkelijke maaltijd: restje van gisteren opgewarmd (spruitjes en kip), en erbij ovenfrietjes.
Nu hoop ik dat het vanavond nog lukt om te strijken.... Komende week lukt me dat niet, als ik zo in mijn agenda kijk (de rustmomenten staan ook in mijn agenda - bijv. 2 middagen waarop ik vrij ben en kan slapen). En de stapel strijkwas is inmiddels zo enorm gegroeid - een beginnetje maken zou handig zijn!
Heel fijn dus, èn lekker buiten geweest èn mijn huisje is ook weer schoon.
Abonneren op:
Posts (Atom)