Genieten

Hoewel het met heel kleine stapjes gaat... lijkt het nu wel weer vooruit te gaan. Ik voel me nog steeds af en toe compleet uitgeput... mààr... ik kan weer heel wat meer! En dat is heerlijk!!
Gisteren weer gewerkt. Dat was wel zwaar. Maar gelukkig kon ik 's ochtends alweer naar huis - we hadden heel wat zieke kindjes waardoor minder kinderen op de groep. 's Middags geslapen, en aan het einde van de middag weer richting werk om nog een uurtje te werken. Vervolgens nog een avond rondom een thema. Dit keer een protocol dat iets verandert was en waar wij dus inhoudelijk meer over te weten kwamen. We gingen ook nog even in groepjes uiteen om te oefenen met het invullen van nieuwe formulieren (het protocol gaat over 'zorgkinderen' - kinderen waarover extra zorg is... ). Mijn groepje zat in een enorm koud lokaal te overleggen. Het overleg ging heel goed ( we waren heel productief bezig) maar oohhhh..... die kou en ernaast enorm moe zijn :-( .
Rond 21:30 uur was ik weer thuis. En even opgewarmd met warme thee en de verwarming aan... En erna gaan slapen, want.... vandaag was het weer vroeg dag!

Vanochtend heb ik 5 uur gewerkt.
Normaalgesproken werk ik nauwelijks op de dinsdag meer. Ik werkte voorheen veel vaker op dinsdagen. Ineens zag ik een heel aantal kinderen weer, die ik al een tijdje niet had gezien. Erg leuk! Het valt mij dan weer extra op hoe snel kinderen zich ontwikkelen. Een jongetje van 2,5 jaar spreekt ineens hele volzinnen! Hij was al erg goed met taal, maar nu was ik echt verbaasd wat ik allemaal hoorde.
Er heerste een heel fijne rustige sfeer in de groep. De kinderen vermaakten zich goed, waren heerlijk aan het spelen. Kwamen af en toe voor een knuffel of kletspraatje... En met een klein groepje heb ik een heleboel verhalen voorgelezen op de bank. Ik hou van voorlezen, en gelukkig vinden heel veel kinderen dat ook leuk. Alleen af en toe merk ik dat een boek gewoon echt niet fijn is om voor te lezen, of het onderwerp of de tekst slaat niet aan bij deze doelgroep. Als ik dan toch stug doorlees, druipen kinderen vanzelf af. Dat is dan wel heel duidelijk: het boek wordt niet gewaardeerd. Of mijn manier van voorlezen, dat kan ook natuurlijk. Of de combinatie - ìk kan het niet leuk voorlezen, omdat ìk het boek niet leuk vind.

Gisteren las ik aan L. (bijna 4) het boek voor, dat we vanwege de Nationale Voorleesdagen hebben gekregen. Het heet: "Mamma Kwijt". Het verhaal gaat over een klein uiltje dat zijn (haar?) mamma kwijt is. Andere dieren helpen mee met haar te vinden. En stellen vragen over hoe de mamma er uit ziet.
Ik vroeg aan L.: "hoe ziet jouw mamma eruit?" Dat is natuurlijk een best moeilijke vraag.... Nadat we het hadden gehad over hoe de haren van L.'s mamma eruit zien, vroeg ik naar de ogen. We keken elkaar in de ogen. Ik vroeg: "heeft mamma blauwe ogen, zoals jij hebt.. en ik ook?" L. keek lang naar mijn ogen. Hij zei: "ja, en ook wit. En zo'n rondje, en zo'n ander rondje. En een beetje zwart... En" (hij trok zijn oogleden naar beneden) "hier is het een beetje rood".
Geweldig, die gesprekjes met L. (en ook met alle andere kinderen). Ik kan daar echt enorm van genieten!

Na het werk, vandaag, ben ik naar de fysiotherapie-praktijk gefietst. Ik zou gaan oefenen in de zaal. Ik vertelde mijn fysiotherapeut hoe het nu gaat. Ik vertelde over de CVS-terugval, en dat ik vorige week een aantal dagen ziek thuis was. Ook heb ik gevraagd of zij nog tips heeft, hoe ik ervoor kan zorgen dat die terugvallen minder (heftig) zijn.
Natuurlijk had zij niet echt een oplossing... Maar, we hadden een heel goed gesprek. Ze zei ook dat het haar verstandig leek vandaag niet te oefenen in de zaal. Ze vond ook dat ik al heel wat had gedaan (fietsen naar werk, werken, fietsen naar fysiotherapie, fysio, en weer naar huis fietsen na afloop). En eigenlijk is dat ook zo. Het is weer even tijd voor rust.

Hardlopen

Na een dag als gisteren waarop ik toch behoorlijk wat gedaan heb, was ik vandaag moe.... Niet zo gek, natuurlijk. De conditie moet weer opgebouwd worden. Dat gaat met kleine stapjes. Toch 's middags even gaan hardlopen. Heerlijk om te bewegen, maar jee... na 18 minuten ( waarin ik ook nog veel rustig gewandeld heb) was ik helemaal 'op'. Dus weer terug naar huis.
Ik baalde enorm. Ik kan op goede dagen prima een half uur of 3 kwartier hardlopen. En nu, in slakketempo hobbelend...? Komt het wel weer goed???
Maar goed, het zorgt er wel voor dat er een grote portie strijdlust in mij opwelt ;-) I'll be back!! Wacht maar, ik ga ervoor zorgen dat ik op 'mijn oude niveau' terug kom!!

Morgen ga ik weer werken. 's Ochtends 5 uur, en 's avonds nog een avond rondom een thema. Dinsdag ook alleen 's ochtends werken, en meteen erna fysiotherapie. En woensdag de hele dag opleiding.
Ik vind het best heel spannend om de draad weer op te pakken. Ik merk nog telkens korte momenten te hebben waarop ik iets kan doen. Erna moet ik er weer van bijkomen. Ik wéét dat ik er heel goed in ben mijn schouders eronder te zetten.... Maar dat wordt mij niet altijd in dank afgenomen. Als ik door mijn grenzen ga, ben ik erna weer ziek. :-(

Nouja, rustigaan verder gaan.
Wel weer erg leuk om de kindjes en mijn collega's weer te zien!

Zon, wandelen, kopje thee

Het gaat de goede kant op...! Ik merk wel dat ik heel voorzichtig moet zijn; voel aan mijn lichaam dat er telkens maar kleine beetjes energie zijn. Helemaal vergeleken met wat ik op goede dagen eigenlijk zou kunnen. Maar, toch juich ik stiekem - heel zachtjes... ;-) Want iedere dag gaat het weer een stukje beter.

Vanochtend had een vriend van mij een idee: "zullen we gaan high tea-en?" Ja, leuk!! En even later vroeg ik: "vind je het dan niet erg om deze kant op te komen?" Gelukkig vond hij dat niet erg - hij was er ook al niet vanuit gegaan dat ik een hele treinreis zou maken.
Al kletsend bedachten we dat het bos ook wel erg leuk zou zijn. High tea, dat moet je meestal reserveren en dat gaat vaak niet ineens spontaan. Dus het zou gewoon gezellig theedrinken, en wandelen in het bos worden.
Wandelen - en sowieso buitenzijn - vind ik heerlijk... En nu was het ook nog prachtig zonnig weer. Na een stukje wandelen hebben we heerlijk in het zonnetje op een bankje gezeten. Ogen dicht..... Lekker, die warme zon!
Weer een stukje wandelen en vervolgens ergens thee gedronken, en een stuk taart erbij. Mmmmm!
Vervolgens nog een stuk wandelen. De zon stond al lager, en wat is dat toch mooi in zo'n bos. Dat zijdelicht.... Als ik mijn fotocamera bij me had, kon ik een paar mooie foto's maken. Ik bedenk mij nu dat dat met mijn telefoon ook had gekund. Te laat ;-)
Na de wandeling bracht hij me naar huis en moest zelf door.

Thuis heb ik eerst even uitgerust. En bedacht toen dat ik nog wel puf had om te gaan stofzuigen (en... ik wilde even gebruikmaken van deze dag-met-meer-energie ;-) ). Dit lukte ( en vanochtend lukte het ook om wat schoon te maken). En gelukkig had ik een heel makkelijke maaltijd: restje van gisteren opgewarmd (spruitjes en kip), en erbij ovenfrietjes.
Nu hoop ik dat het vanavond nog lukt om te strijken.... Komende week lukt me dat niet, als ik zo in mijn agenda kijk (de rustmomenten staan ook in mijn agenda - bijv. 2 middagen waarop ik vrij ben en kan slapen). En de stapel strijkwas is inmiddels zo enorm gegroeid - een beginnetje maken zou handig zijn!

Heel fijn dus, èn lekker buiten geweest èn mijn huisje is ook weer schoon.

Een stapje naar voren, en weer een terug

Een tijdje geleden schreef ik over de terugval waar ik helaas nog steeds mee te maken heb. Ik heb chronischevermoeidheids syndroom (CVS), en hoewel het heel goed met mij gaat heb ik toch nog regelmatig terugvallen.
Sinds kort slik ik medicijnen, om beter te kunnen slapen. Want, gek genoeg, veel mensen met CVS hebben een slaapstoornis.
Ik ben superblij dat ik ondanks de CVS wèl kan sporten: fietsen en hardlopen doe ik erg graag. Wel moet ik daarbij altijd letten op mijn grenzen, maar een ander zal toch ook grenzen tegenkomen?
Ik merk, dat als ik regelmatig blijf bewegen, dat het dan fysiek en mentaal goed met mij gaat. Beter, dan dat ik nauwelijks beweeg. Bewegen is voor mij een soort fysiotherapie - het is enorm belangrijk om gezond te blijven.
Het is soms wel heel lastig hoor, om bij extreme vermoeidheid tòch naar de hardlooptraining te gaan. Maar achteraf heb ik een voldaan gevoel.

Deze week bereikte de terugval een dieptepunt. Het leek vorige week en de week ervoor juist steeds ietsje beter te gaan. Maar na een, overigens erg leuke, ouderavond op dinsdag zat ik er woensdag he-le-maal doorheen. Ik heb mij moeten ziekmelden. Het ging gewoon niet meer.

Nu heb ik 2 zware dagen gehad - fysiek en mentaal. Als ik zo moe ben komen de tranen veel sneller. En door de teleurstelling natuurlijk ook. Ik wìl niet ziek zijn, en toch gebeurt dit nu. Ik heb zoveel leuke plannen, ik geniet zo van alles wat ik doe... en dan gooit die CVS roet in het eten! Bah...
Na ups&downs gaat het vandaag wat beter. Ik voel mij stabieler en kan iets meer doen. Iets. Dat vergeet ik dan, dat de grens héél snel bereikt is. Het is nu de hele dag door: even iets doen, dan weer zitten en uitrusten. Vervolgens weer iets doen, en weer rusten.
Mijn fiets was nog erg vies van de fietstocht afgelopen zondag. Toen ging het fysiek heel goed met me. Die fiets, die wilde ik ergens deze dagen schoonmaken. Zonet heb ik dat gedaan. Het is gelukt! De fiets is moddervrij. Toen ik weer ging zitten, merkte ik dat dat karwei wellicht teveel was geweest op dit moment. Ik voelde me weer totaal uitgeput. En dan komen de tranen.... (en telkens ook een stukje boosheid: waarom nu?!).

Diep vanbinnen weet ik: ik krabbel wel weer op! Het komt echt weer goed. Stapje voor stapje... Dan weer een stapje naar voren, en vervolgens een stapje terug... Misschien morgen wel twee stapjes naar voren...?

Regenjas

Kun je het je nog herinneren? Op de fiets naar de middelbare school, zware boekentas achterop, en dan op regenachtige dagen.... klam in je regenpak :-( Een hardloopmaatje zei eens in de groep, toen we het tijdens het lopen hadden over regenpakken (waarom, dat weet ik niet meer): "dat regenpak, dat heb ik ritueel verbrand na de middelbare schoolperiode!"
Mijn eigen regenjasje van toen ging nog een aardige tijd mee.... Tot het laagje aan de binnenkant zó verpulverd was, dat het echt toe was aan vervanging.
Sindsdien ben ik op zoek naar goede regenkleding. In de afgelopen 10 jaar (schat ik) heb ik denk ik 4 regenjassen gehad. Misschien zelfs 5. Erg goedkope regenjassen - met als enige doel: het moet mij beschermen tegen de regen. Alleen zo'n jas zit voor heel even comfortabel, maar zodra je gaat bewegen wordt het al snel veel te warm onder de niet-ademende stof. Andere jassen waren een stuk duurder, maar die 'ademden' zo erg... na iedere uitademing namen ze een slok regenwater mee naar binnen! ;-)
En dan was er nog meer aan zo'n jas dat mij irriteerde als ik de jas noodgedwongen (in Nederland kan het nou eenmaal soms een hele dag regenen, of meerdere dagen achter elkaar) langere tijd aan moest. Een capuchon die zo ver over je ogen hangt, dat je tijdens het fietsen nauwelijks je aandacht nog bij het verkeer kunt houden, want je bent telkens bezig om de capuchon zo te (proberen te) vouwen dat je kunt blijven kijken. Of, de mouwen zijn veel te kort. Of het ruggedeelte is te kort, waardoor de kleding die je eronder aan hebt aan de onderkant nat wordt. Of het model van de regenjas is zo lomp, dat je hoopt dat het alleen gaat regenen als het donker is en er ook nog een stroomstoring rondom jou is zodat niemand naar die gekke dame ('wat door het model regenjas niet eens te zien is... of je een man of vrouw bent') hoeft te kijken.
Gisteren bedacht ik mij dat al die regenjassen die het net-niet waren, of juist helemaal-niet, mij toch misschien wel 250 of 300 euro hebben gekost! (de prijzen van al die jassen bij elkaar opgeteld, dus)

Omdat ik graag fiets en wandel, ook als er regenbuien worden verwacht ga ik vaak toch de deur uit, is een goede regenjas voor mij erg belangrijk. Nu ben ik hier al een tijd op het internet naar aan het kijken. En ook heb ik rondgevraagd bij andere fietsers welke regenjas zij hebben en of zij weten welke goed zijn. Al snel werd mij duidelijk dat een goede regenjas (gore tex materiaal, of eVent.. daar hoorde ik ook over) zo'n 200 euro kost. Dat is wel even schrikken!! Ik vind het een behoorlijk groot bedrag!
Toen ik afgelopen zondag na een paar uur fietsen met wat fietsmaatjes zat koffie te drinken, baalde ik ervan dat mijn jas alweer aan de binnenkant helemaal nat was. En daardoor de kleding die ik eronder aan had ook. Gelukkig kwam er bij het tweede gedeelte van de fietstocht een waterig zonnetje door, maar echt veel warmer krijg je het dan natuurlijk niet. Eenmaal nat is fietsen lang zo leuk niet.
Die dag gaf bij mij de doorslag. Ik wil niet meer een regenjas die òf niet-ademend is en waarin je het benauwd hebt en nat wordt van je eigen zweet, òf een jas die zo ontzettend ademend is dat je alsnog nat wordt van de regen.

En gisteren vond ik dan eindelijk een jas die geloof ik aan een heleboel wensen voldoet:
- gore tex materiaal, waardoor ademend maar toch waterdicht
- extreem licht in gewicht (218 gram!!) en héél klein op te vouwen, dus ideaal voor op fietsvakantie.. maar ook om tijdens een wandeling mee te nemen in de rugzak. En ook makkelijk in mijn werktas te stoppen, naast agenda en broodtrommeltje.
- een vrouwelijke pasvorm. De jas ziet er ook mooi uit, dus daarvoor hoef ik niet te wensen dat spontaan al het licht verdwijnt en ik bijna onzichtbaar ben ;-)
- een capuchon die goed om het gezicht aansluit, waardoor je wel nog iets van de omgeving kan zien. En bovendien een klepje boven de ogen waardoor het regenwater niet meteen in je ogen stroomt.
- sluit nauw aan (dus geen wapperende kleding), maar ik heb hoop ik nog voldoende ruimte om er een fleece of softshell jasje onder te dragen.
- er wordt levenslange garantie beloofd.

Zal dit dan eindelijk de 'perfecte' regenjas zijn??

Bloemetjes & liedjes

Gisteren was ik weer aan het werk, dus omringd door de kinderen. En op de één of andere manier was het weer eens een dag vol heel originele uitspraken. Die lieverds zeiden het ene ongelooflijk grappige zinnetje na het andere, en ze hadden het zelf helemaal niet door. Door dat laatste probeer ik er meestal heel gewoontjes op te reageren - want, het is natuurlijk niet leuk als je op serieuze manier (de kinderen, dus) iets vertelt, en je "juf" begint heel hard te lachen. Maar sóms, kan ik mijn lach niet inhouden.

Gisterochtend zaten we met de hele groep aan tafel, en we zongen liedjes. Na een tijdje merkte ik dat het rondom mij heel erg stonk. Kennelijk had er iemand gepoept. Bij ons op de groep is de vraag: "wie heeft er gepoept??" heel normaal. Zo'n vraag stellen scheelt soms enorm in tijd - want het duurt echt wel even voordat je 16 kinderen hebt gecheckt. Dus ik vroeg: "wie heeft er gepoept?" Eén jongetje, J. (3 jaar), wees naar een ander. "Hij geloof ik" zei J. Dus ik rook bij het andere kindje. Ik: "nee, hoor. Hij ruikt naar bloemetjes!" (ook een uitspraak die wij vaker gebruiken ;-) ). J: "vieze bloemetjes!" Hahaha, op zo'n moment heb ik even moeite mijn lach in te houden.

Even later, toen de poepluier gelokaliseerd was en inmiddels ook verschoond, zongen wij verder. Een collega zong een engels liedje. J. liet weten òòk in het engels te kunnen zingen. Het klonk indrukwekkend! Weliswaar geen echte engelse woorden, maar hij kon de klanken wel goed nadoen.
Toen wij 's middags liedjes zongen, dacht J. terug aan zijn engelse liedjes. Hij vertelde aan de groep: "ik kan een engels liedje zingen!". "Laat eens horen dan!" zei mijn collega. Daar kwam het, met een mooie melodie erbij:

Engels liedje.... engels liedje,
engels liehiehieiedje,
Engels liedje

Prachtig!!
E. (meisje, ook 3 jaar) kon een ècht Hebreeuws liedje zingen (familie komt uit Israël). 's Ochtends zong ze het 2 keer. En 's middags ook nog een keer. Het klonk echt heel mooi, en ik kon horen dat deze woorden ook echt betekenis hebben (wat het precies betekent weet ik dus niet). Een ander kindje wilde het ook wel leren, en probeerde haar telkens na te zingen. Alleen E. zong te snel. Ik vroeg of ze het langzamer wilde zingen, zodat het andere kindje het van haar kon leren. Ze zuchtte diep, en zei: "nee, ik wil het niet meer zingen....". Toen dacht ze even na, en zag waarschijnlijk dat het kindje en ik wat teleurgesteld waren. Om het goed te maken zei ze: "morgen ga ik het wel weer zingen, als ik weer wakker ben na het slapen".

Dromen

Ik droom graag, en veel. Niet zozeer alleen 's nachts, zeker ook overdag. Even wegdromen, terwijl ik aan bijvoorbeeld toekomstplannen denk... Of, zoals vandaag, aan een fietsvakantie die ik in mei wil ondernemen. Mijn zus woont in de Bourgogne-streek in Frankrijk, en ik denk er al een paar jaar over om eens vanuit Nederland naar Frankrijk te fietsen. Misschien denken velen: "poeh, wat een eind!! Wat is daar nu zo plezierig aan??" Ikzelf merk dat fietsen mij een gevoel van vrijheid geeft. Ik vind het heerlijk om al fietsend te genieten van een mooie omgeving. Bovendien vind ik het heel ontspannend. Zoals een leus van een winkel voor fietsvakantie-benodigdheden: "fietsen maakt het hoofd leeg en het hart vol".
Nu is er een - ik denk - mooie route die leidt naar de omgeving van waar mijn zus woont. De route gaat over autovrije of -luwe wegen en door een groene omgeving. De gebieden zijn heel afwisselend.
Afgelopen week heb ik het routeboekje en een kaart van de omgeving (waar mijn zus woont) gekocht. Erg leuk om alvast te bekijken hoe deze route loopt, en wat je zoal tegenkomt.

Nu alleen nog hopen dat mijn kuitspieren snel herstellen...! Op de één of andere manier zijn bepaalde spieren in mijn kuiten overbelast geraakt. Ik ga nu wekelijks naar een fysiotherapeut. Zij masseerde afgelopen dinsdag mijn spieren los, en oohhhh... wat deed dat een pijn!! Pijn is natuurlijk niet fijn, maar - om het van de positieve kant te bekijken - de zere plek is nu wel gevonden. Ik had al maanden last, en ik wist maar niet waar de pijn nu precies zat, en vandaan kwam.
Op dit moment doe ik het even rustig aan, wat hardlopen en fietsen betreft. Even de spieren wat meer rust geven, en mogelijkheid tot herstel. Daarnaast heb ik rekoefeningen gekregen van de fysiotherapeut. En zij wilde dus de spieren losmasseren zodat de spanning eraf komt. Want op dit moment verkrampen de spieren telkens.

En ondertussen... droom ik lekker verder! :-)