Fietsvakantie

Hallo allemaal! Ik ben er weer. Na 2 weken fietsen ben ik weer terug in mijn huisje. En ik heb genoten! Vanaf het moment dat ik op mijn fiets stapte, liet ik alle 'stress' en alle dingen die 'moeten' achter en fietste ik er zorgeloos vandoor. De toets waarvoor ik nog moet leren, de dingen die ik voor mijn werk nog moet doen, de interne audit op mijn werk die er weer aankomt.... het zou allemaal wel weer in mijn hoofd opduiken als ik weer terug kom.

Deze fietsvakantie past helemaal in de manier zoals ik het liefst wil leven; genieten van het hier en nu, het milieu zo min mogelijk belasten, respect voor de natuur, onthaasten, consuminderen...

Ik zal hieronder een verslag schrijven van wat ik zoal heb gedaan en beleefd.

Zondag 4 september
De dag van vertrek. Ik vertrok om 9.20 uur (keek nl. nog even op mijn kilometertellertje op de fiets). Ervoor had ik nog mijn huisje gecheckt; alle ramen dicht en deuren op slot? Is het gas uit? Zijn apparaten uit? Vuilnis weg, en hebben de planten water gekregen? En ja, ik kon vertrekken.
Ik woon vlakbij de Veluwe, en fietste eerst de Veluwe over. Eerst kronkelende weggetjes door bos en al snel kwam de heide in zicht. Bij een T-splitsing liet ik 2 mannen (een oudere en jongere, vader en zoon dacht ik) voor. Maar bij het eerstvolgende heuveltje kon ik ze al passeren! Ik fietste gewoon sneller dan hen! Whoehoe!! Ik had het idee dat mijn conditie dus beter was dan gedacht... hoewel het natuurlijk weinig zegt, haha.
Ik merkte bij de bochten dat 1 achtertas zwaarder was dan de andere. 'Zal ik aan de ene kant meer spieren kweken??' kwam in me op.
De heide maakt indruk op me. Zo mooi, zo stil.
Het stuk erna gaat enorm snel. Ik vlieg als een Razende Roeltje over de heuvelachtige wegen. Ik heb schijnbaar wind-mee.
Nog vóór 14 uur zit ik te 'grazen' van mijn boterhammen op de Tongerense Heide. De zon schijnt inmiddels volop. En het gebied is echt prachtig!! Paarse heide, heel veel kleuren gras en riet, veel meertjes tussen de heide. Zie op deze foto:

Onderweg ernaar toe had ik ook een evenement met stoomtreinen gezien. En ik kwam een schooltje tegen uit 1890, met de naam "Het Mosterdzaadje". Is dat niet toevallig?? Bleek wel weer dat het mosterdzaadje dus echt veel met de bijbel te maken heeft, hoewel ikzelf niet gelovig ben. Maar de uitleg over de naam vind je in het allereerste blogstukje - dus ik zal er hier niet verder over uitwijden. Hieronder de foto van het bord bij het schooltje:

Op de Tongerense Heide kom ik een stel tegen, waarmee ik een tijd klets. Zij blijken al 11 jaar op fietsvakantie te gaan. Voornamelijk naar Griekenland, Spanje, etc. Verhalen worden uitgewisseld, en ook tips. In Nederland op fietsvakantie lijkt hen ook erg leuk. Hij vraagt nog aan mij: "ben je niet eenzaam - zo alleen op reis?" Nou, nee, dat valt reuze mee. Dat had ik eigenlijk ook niet verwacht. Ik vind het eigenlijk wel fijn, in mijn eentje fietsen. Normaalgesproken ben ik tijdens een vakantie (met 1 of meer personen) veel bezig met die relatie. Veel aan het communiceren, veel op elkaar gericht. Nu vind ik het wel heel mooi te merken hoe het is als er niemand anders is om je op te richten, dus als je vooral gericht bent op de omgeving en natuurlijk op jezelf. Ik had gedacht dat ik misschien ging tobben/ 'malen'. Maar dat is helemaal niet zo. Er zijn bizar weinig noemenswaardige gedachten die zo tijdens het fietsen bij me opkomen. Soms verwondering, of een grappige gedachte, veelal gedachtes als: "zal ik nog even doorfietsen? Of is het tijd om even te stoppen en wat te eten/ drinken?" Ik merk er ook even echt helemaal tussenuit te zijn. Weg van alles en iedereen. Hoewel ik wel regelmatig de behoefte heb om iets te delen. Even een smsje sturen, of even bellen. Dat wordt wel minder, naarmate de vakantie vordert.

's Middags kom ik aan bij mijn nichtje en haar gezin. Zij wonen aan de noordkant van de Veluwe. Erg gezellig hen weer te zien en bij te kletsen. Een stuk gewandeld met mijn nichtje en de hond. En 's avonds een film gekeken.

Totale afstand: 67km

Maandag 5 september
's Ochtends weer vroeg op. Ik ontbijt mee met het gezin. En met mijn nichtje brengen we de kinderen naar school. Heel leuk te zien waar de jongens naar school gaan, en hoe het ochtendritueel dus zoal verloopt.
Erna zorg ik ervoor dat alle tassen weer goed aan de fiets hangen, en langzaamaan vertrek ik. De ochtend begint heel zonnig.
Eerst naar het plaatsje Elburg. Inmiddels is er al veel bewolking. Elburg is een leuk plaatsje. Ik was er nog nooit geweest. Ik maak wat foto's. Een oudere man komt naar me toe: "Meisje, helemaal alleen op pad? Ben je niet eenzaam?" Nouja, zeg!! De 2e die het vraagt in 2 dagen... Kennelijk komt die vraag bij sommige mensen op. Ik leg uit dat het erg meevalt. We praten wat, en ik ga door. Ik ga naar de bakker, koop Elburgse Kloosterwegge voor mijn volgende logeeradresje. Ik had nl. het plan bedacht om bij elk logeeradres iets van onderweg mee te brengen. Ik was nu op weg naar mijn zusje, haar vriend en zijn dochter. Maar toen ik die kloosterwegge had gekocht kwam het probleem: hoe krijg je zoiets nu mee?? Er zat een keurige doos omheen. Maar, ik moest toch echt de koek op z'n kant leggen. Op hoop van zegen dan maar...
Ik fietste erna over een mooi dijkje. Kwam door een piepklein plaatsje, Noordeinde, waar een huis stond met heel veel poppen. Erg grappig te zien.

Tijdens het fietsen komen vandaag 2 gedachten bij me op:
* Fietsen is leuk, zolang ik maar niet bezig ben met de vraag: "ben ik er al bijna??"
* Fietsen in mijn eentje is heel rustig - ook weleens lekker! Met gezelschap is erg gezellig, maar dan ben ik nog steeds veel bezig met de ander of de groep. Nu heel weinig gedachten. Stilte, rust en ervaren.

's Avonds gezellig bij mijn zusje en haar vriend & zijn dochter.

Totale afstand: 88km.

Dinsdag 5 september
Ik vertrek 's ochtends als de anderen ook richting werk en school gaan. Eerst even langs de bakker voor een kadootje voor mijn volgend logeeradresje. Drentse turfjes - chocolade.
Nu op weg naar Friesland.
Ik fiets door de Weerribben. Heel mooi gebied! Veel water. Op een fietspad zie ik een stuk voor mij een otter. Hij (of zij??) loopt een stukje door, telkens achterom kijkend. En even later verdwijnt hij/zij in de bosjes. (waar ook meteen water/riet is) Ik kan me niet herinneren eerder een otter gezien te hebben. Ik moest ook even nadenken: wat is dat voor een dier???
In Ossenzijl aan koffie met gebak. Lekker!!
Ik bedenk mij dat ik wil opschieten want er is regen en veel wind voorspeld, voor later op de dag.
Maar.... 's Middags vlakbij Scherpenzeel kan ik het bordje met bewegwijzering niet vinden!! Ik besluit dan een iets andere route te volgen. Bovenlangs 1 van de meren. Dat zou niet echt om zijn, dacht ik. Alleen, ik kom ineens een fiets/voet-veerpontje tegen dat ik zelf moet bedienen. Ik probeer het, maar krijg geen beweging in het ding. Inmiddels waait het al hard, en het regent ook. Ik sta verlaten op een fietspad bij het veerpontje en merk dat ik niet wil proberen om die pont in beweging te krijgen. Want wat als ik middenop het water ineens geen kant meer op kan...? Met dit weer is er dan ook niet snel iemand die me te hulp zou kunnen schieten... en tja, hoe zou je iemand helpen die met fiets en al midden op het water staat op de pont?? Nee, ik kan beter een stukje terugfietsen en weer een andere route nemen.
Het weer wordt steeds slechter. Treurig bedenk ik me, terwijl ik op de kaart tuur en bereken hoe lang de route zal zijn, dat ik zo'n 30km om moet fietsen. Want al de weggetjes in de omgeving lopen dood. Ze 'verdwijnen' in een akker/weiland. Er zit niets anders op dan de weg te vervolgen en dus enorm om te fietsen. Want terugfietsen heeft geen nut, dan is het net zo ver.
Even denk ik eraan om een camping te zoeken en het volgende logeeradres af te zeggen. Maar.... met dit weer op een camping?? Nee, dat is geen goed plan. En ik heb veel zin om mijn vriendin weer te zien.
Dus: doorfietsen.
Het is echt een mentale training vandaag, naast natuurlijk ook fysiek. Ik ben kapot!! Telkens die windstoten, waardoor ik mijn fiets in bedwang moet houden (die is natuurlijk topzwaar met al die tassen). En heel weinig beschutting in het Friese land. Ik deel de route op in stukjes, en telkens juich ik even vanbinnen als ik wéér een klein stukje dichterbij ben.
Zo gaat het de hele middag door. En natuurlijk wegen hier de laatste loodjes het zwaarst. Tijdens de laatste 10km stap ik iedere 2 tot 4km even af en eet/drink iets. En haal diep adem voordat ik doorfiets.
Als een verzopen kat kom ik aan. Maar... ik heb het gehaald!!! Joehoe!!
Ik stap onder een heerlijk warme douche, en schuif bij het gezin aan tafel. En 's avonds nog urenlang gepraat met mijn vriendin. Heerlijk!
Het ging buiten nog erg tekeer. De wind loeide om het huis, en er vielen zware potten met planten om in de tuin. Was ik even blij binnen te zijn en die nacht niet in mijn tentje...!

Totale afstand: 105km

Woensdag 7 september
Na rustig ontbeten te hebben met mijn vriendin en haar bijna-2-jarige dochter vertrok ik rond 9:45 uur.
Eerste deel was erg mooi. Het weer was redelijk rustig. De zon scheen ook regelmatig.
Maar bij het dorpje Mantgum ging het flink regenen en waaien. Dus... gauw het regenpak aan!
Een paar keer even verkeerd gefietst. En rond 13:30 uur kwam ik op de camping in Cornjum aan. Erg mooi, het terrein en vooral het mooie huis/landgoed. Maar het kampeerterrein was door al die regen erg drassig. Ik vond uiteindelijk een redelijk droog stukje grond waar ik de tent kon opzetten.
Hier een foto van het huis/landgoed:

Naar Stiens gefietst voor boodschappen.
En rond 16:45 uur begon het te regenen. En het bleef regenen. Na een douche, besloot ik in het gebouwtje (een open gebouw) te gaan koken. Bij de plek waar je kon afwassen.
De hele nacht heeft het geregend.

Totale afstand: 49km

Donderdag 8 september
Het regende de volgende ochtend nog steeds! De tent voelde vanbinnen ook vochtig aan. Onder mijn matje lag een plasje water. Kennelijk had ik het grondzeil niet goed genoeg onder mijn tent geschoven en was het een soort dakgoot geworden, waardoor het water op het zeil bleef liggen.
Ik dacht diep na... Wat te doen? Wel of niet door naar Ameland? En kamperen of toch op zoek naar de jeugdherberg daar? Hoe regenbestandig is mijn tent? En ikzelf? ;-) Vind ik het nog leuk, als het dagenlang blijft regenen? Zal ik huiswaarts keren? Maar... dan mis ik dus de rest van de vakantie!
Uiteindelijk besloot ik gewoon naar Ameland te gaan en daar te beslissen.
De fietstocht naar Holwerd was erg mooi, maar helaas ook veel regen onderweg.
Bij de veerboot 1 uur te vroeg. Rustig koffie gedronken.

Eenmaal op de boot heb ik weer ècht zin in een paar dagen Ameland! Blij dat ik toch ben gegaan. En hopelijk droogt de tent weer goed, met de eilandenwind.
Door al die regen had ik wel mijn eerste dip te pakken. Even wilde ik gewoon lekker thuis zijn - droog en warm.

Eenmaal aangekomen op de camping - na natuurlijk even zoeken (het zal toch ook niet zo zijn dat ik in 1x de juiste weg rijd! ;-) ).
De camping is geweldig!! Echt vlakbij het strand, en veel bos eromheen. Veel beschutte plekjes, en ook veel privacy. Hoewel er nauwelijks iemand is. Deze eerste dag en nacht is er alleen nog een duits stel aanwezig.
Ik zet mijn tentje op een zo droog mogelijk stuk. Maar met die duingrond zal het sowieso veel sneller droog zijn als op de Friese kleigrond.
's Middags nog een paar heftige buien, maar rond 17 uur droog en zonnig.
De douche blijkt gratis, en ook deze camping is heel goedkoop. Ik ben lid van Natuurkampeerterreinen. Je betaalt dan 1x per jaar een bijdrage en kunt op heel veel terreinen voor een klein bedrag kamperen. Behalve dit voordeel, vind ik het ook heel prettig dat het er rustig is en dat je er de ruimte hebt. Niet buren die pal naast je staan. Geen luidruchtige muziek of tv's.
Nadat ik gedoucht heb, smeer ik me in met deet. Ik ben in de buurt van de Weerribben al lek gestoken door de muggen (ik weet nu ook waarom het plaatsje Muggenbeet zo heet ;-) ). En ook hier op Ameland heb ik al heel wat muggen ontdekt.
Mijn avondmaaltijd bestaat uit gevulde pasta (tortellini) met saus. De dag ervoor had ik er nog stukjes paprika in gedaan. Het is heel eenvoudig, maar ik vind het prima te eten. En wel zo makkelijk om zoiets op een brandertje te koken.

De dip veroorzaakt door de regen is weer helemaal over. Ik ben blij op Ameland te zijn.

Op deze foto hierboven zie je mijn tentje op het terrein. Na goed zoeken vond ik deze plek het meest droog eruit zien. Achter het bomengebied achter mijn tent beginnen de duinen. En daarachter de zee.

Totale afstand: +/- 30km

Vrijdag 9 september
Heerlijk geslapen!! Het had nog hard geregend, maar de tent was veel minder vochtig dan op het vasteland in Friesland.
Het is heel stil op het kampeerterrein. Je hoort wel iets van de weg, maar ook het ruisen van de zee, en vogels en insecten.
's Ochtends heb ik gefietst, vanaf de camping naar 't Oerd. Een heel mooi fietspad langs de Noordzeekust. Onderweg begint de zon steeds feller te schijnen. En als ik na de fietstocht bij een strandpaviljoen zit te lunchen kan ik gewoon in mijn hemdje zitten (i.p.v. jas/ shirtje). Vanaf het terras uitzicht op zee! En lekker in de zon! Vakantie!! Topdag!!

's Middags komen nog meer kampeerders hun tentje opzetten. In totaal staan er zo'n 7 tentjes. Het is nog steeds heel rustig, en je ziet of hoort elkaar nauwelijks.

Bij het betalen 's ochtends, vroeg ik aan de mensen van staatsbosbeheer (beheerder van de camping) of ze me wilden helpen met een picknickbank bij de tent te zetten. Dat wilden ze wel even voor mij doen, en zo heb ik aan het einde van de dag dus de luxe van een tafel en bank vlak naast mijn tent. De kosten voor de camping zijn wederom enorm laag: voor 3 nachten: 28,50 euro. Nog geen tientje per nacht dus!

Ik merk dat ik met de natuur mee leef. Qua ritme dan. Als het droog is, laat ik de was drogen en zit ik lekker warm in de zon (als die ook nog schijnt dus). Is het donker, dan ga ik slapen. Dat kan dus echt heel vroeg zijn. Ik kruip lekker in de slaapzak en lees nog eerst een uurtje. En is het mooi weer dan ga ik eropuit. En tijdens de reisdagen ga ik er sowieso opuit. Anders schiet het niet op. Gelukkig werkt een regenpak prima, en de meeste buien zijn ook binnen afzienbare tijd weer afgelopen.

Na het eten maak ik nog een strandwandeling. En i.p.v. tv kijken kijk ik hier naar de golven van de zee. Ik kom een andere fietster tegen. Zij kampeert ook op dezelfde camping. Ze komt uit Leeuwarden, en ze fietst veel vaker. Ook eens in 3 maanden de North Sea Cycle Route afgelegd. We praten wat.

Totale afstand: 31km

Zaterdag 10 september
's Ochtends, na een lange nacht, voel ik me niet zo lekker. Ik besluit wel op de fiets weg te gaan. Maar al snel stop ik bij het strand en ga even naar de zee turen. Ik voel me moe.
Heb 's ochtends al wel boodschappen gedaan en een kadootje gekocht voor mijn oom en tante - daar ga ik op zondag naartoe.
Na een tijdje aan zee merk ik toch een ommetje te willen fietsen. Ik fiets naar de vuurtoren, en door het dorp naar de andere kant van het eiland. Het Wad blijkt echt adembenemend mooi - het is laag water en overal zie je vogels op het Wad lopen en diertjes zoeken. Met veel zon, en uitzicht op het Wad fiets ik terug tot ik ter hoogte van de camping ben.
Inmiddels heb ik een week vakantie, en merk dat ik helemaal tot rust kom. Kamperen vind ik erg rustgevend. Weinig dingen die moeten. Vrijwel geen afwas. Een paar kleren mee, en die was ik tussendoor even snel met de hand (of als ik ergens logeer vraag ik soms of ik even een kort-programma-wasje mag draaien). De tent is zo opgezet, of afgebroken. Alles wat je nodig hebt kan mee op 1 fiets. Mijn bord - wel meegenomen - gebruik ik helemaal niet. Ik eet gewoon uit het pannetje.

's Middags heerlijk in de zon zitten lezen. Dat was goed te doen in hemdje en korte broek. En dat in september!
De volgende dag wil ik weer vertrekken, en ik orden mijn tassen zodat ik weet waar alles zit. Ik heb wel weer zin om een dag te fietsen - ik mis het eigenlijk een beetje.
's Avonds nog een wandeling door duinen en over strand. Erg mooi daar!!

's Nachts (of 's avonds) wordt ik rond 23:25 uur wakker. Ik schrik. Er zijn heel veel bliksemflitsen. En ergens hoor ik gerommel. Ik probeer te tellen. Het blijkt telkens tegelijkertijd te zijn. Maar door de bewolking is het a.h.w. gedempt. Ik vind het doodeng, zo in het tentje. En naast mijn fiets. Ik had gelezen dat tentstokken en een fiets de bliksem aan kunnen trekken. Ooit is in mijn huis de bliksem ingeslagen waardoor veel apparaten stuk waren gegaan, en sindsdien vind ik onweer behoorlijk eng.
Ik besluit naar het toiletgebouw te gaan.
Een uur lang gaat het flink tekeer. Heel veel bliksemschichten. Er is weinig wind, en daardoor blijft het onweer vlak boven het terrein hangen.
Pas als het echt voorbij lijkt ga ik weer naar mijn tentje. De vrouw uit Leeuwarden was ook in het gebouwtje komen schuilen.

Een foto van tijdens de fietstocht:

Totale afstand: 22km

Zondag 11 september
Samen met de vrouw uit Leeuwarden ben ik 's ochtends met de boot weer naar Holwerd vertrokken. Gezellig koffie gedronken aan boord. En het eerste stukje aan vaste wal samen gefietst. Jee, wat fietst zij snel!! Ik kon haar nauwelijks bijbenen.
Een prachtig stuk tussen Holwerd en het Lauwersmeergebied. Tussen de vele schaapjes langs de dijk gefietst. Hekje open, fiets erdoor frummelen, hekje weer sluiten... Zo ging het de hele tijd. En genieten van de zon, de omgeving, en het feit dat ik wind-mee had.

Die oranje dingen die je ziet, dat zijn de regenhoezen. Voor de zekerheid had ik ze er maar meteen opgezet. Mocht het ineens regenen, dan hoefde ik alleen mijn regenjas aan te doen. De broek die ik aanhad bleek in 'no-time' op te drogen.

Een kijkje over de dijk bij Moddergat/ Paessens.
Eenmaal bij Oostmahorn heb ik op het terras koffie met appelgebak gehad. En uitkijkend over het Lauwersmeer met de zeilboten.
Erna zuidelijk om het Lauwersmeer gefietst. Dat leek mij mooier dan over de dijk.
Van Zoutkamp naar Vierhuizen. Het kerkje bekeken - is niet lang geleden gerestaureerd. Uit deze omgeving komt (een deel van) mijn familie. Ik vond het erg leuk om hier doorheen te fietsen. Als kind ben ik veel in Noord-Groningen geweest.
En al snel kwam ik aan bij mijn tante en oom.

Totale afstand: 71km

Maandag 12 september
Gezellig bij mijn tante en oom. Maar oh... wat een regen vandaag!
Aan de ontbijttafel bedenken mijn tante en ik wat we kunnen gaan doen. Vrijwel alle toeristische mogelijkheden zijn gesloten op maandag.
Uiteindelijk blijkt dat het museum in Moddergat wèl open is. En we kunnen erna naar Dokkum. Dus rijden we terug naar waar ik vandaag kwam. Het museum is heel indrukwekkend. Het vertelt veel over de vissers en hun families. Er is een grote storm geweest waardoor in de 19e eeuw heel veel vissers zijn omgekomen.

In Dokkum uitgebreid geluncht en nog even gewinkeld.
's Avonds met mijn tante een film gekeken.

Dinsdag 13 september
Na het ontbijt, en het vastzetten van alle tassen op de fiets, wilde mijn tante wel een stukje mee fietsen. Dat werd nog best een flink stuk.
Langs het huis gefietst waar mijn grootouders hebben gewoond.
En op een gegeven moment ging mijn tante terug, en ik dus door.
Eerst Groninger land. Toen door de stad. En in steden raak ik steevast verdwaald. Dus ach, waarom nu dan niet...? Haha. Gelukkig vond ik al snel bordjes richting Haren. En erna langs Glimmen, Zuidlaren.
En het deel Noord-Drenthe.
In Hooghalen wilde ik naar een kampeerterrein. En dat zou bij Laaghalerveen zijn. Ik zag op de kaart een gebied dat zo heet. Dus ik fietste daar naartoe. Maar... er bleek ook een soort dorpje (of stukje van Hooghalen?) te zijn dat zo heet. Ik zat helemaal verkeerd. Na zoeken, en nog meer zoeken, en vragen, en nog eens vragen, kwam ik bij de camping.
Heel goede ontvangst op de camping! Heel gastvrije camping. En de beheerders zijn enorm gemotiveerd om zo 'groen' mogelijk te ondernemen. In alle opzichten. Ik vind dat erg leuk. Hij vertelde erover wat ze zoal doen. Alle Natuurkampeerterreinen zijn heel milieuvriendelijk (afval scheiden, milieuvriendelijke schoonmaakmiddelen gebruiken, etc. is op dit soort campings heel normaal), maar dit terrein gaat nog een stapje verder. "Thyencamp" heet het. Ik vind het kampeerterrein een aanrader, voor diegenen die zo'n soort camping leuk vinden. De omgeving is ook erg mooi, en veel te beleven (ook leuke musea, zoals bijv. het "knipkunstmuseum"... niet geweest, maar geweldig idee!).
Een foto van mijn tentje op deze camping:

Totale afstand: 87,3km

Woensdag 14 september
Van Hooghalen fiets ik rond 11uur richting Bruinehaar.
Een vermoeiende dag!! Veel wind! De dag ervoor ook veel wind. Maar zo'n 2e lange dag met veel wind maakt het extra zwaar.
En mijn achterwerk begint pijnlijk te worden. Ik krijg ook echt een soort wondjes, misschien beginnende eeltplekken. Dit is vast wat ze noemen 'zadelpijn'.
Ik fiets eerst door Westerbork, en even later door Meppen. Toen kennelijk een bordje niet gezien. Want ik kwam in Aalden, en moest daa geloof ik niet zijn. Even later door Coevorden. En langs Gramsbergen, door Bruchterveld, Kloosterhaar. En vervolgens kwam ik in Bruinehaar. De camping stond keurig aangegeven. Ik had enorme trek - en wilde graag een pannenkoekenrestaurant proberen te vinden. Maar, eerst maar tent opzetten. Alleen.... de camping was al gesloten!! Sinds 5 september. Ai.... wat nu??? Ik had dus niet goed in het boekje gekeken.
Een man kwam naar mij toe. Hij bleek de beheerder. Hij zei dat ik er wel mijn tent mocht opzetten, maar het warme water was al afgesloten... Hij raadde me aan naar een andere camping te gaan. Ik vroeg hem of hij iets in de buurt wist. "Ja, even verderop... Maar dat zou ik niet doen, dat noem ik een Krokettencamping". Hahaha... Ik: "nou, ik heb best trek, dus kroketten klinken mij heel goed in de oren!!" Hij dacht even na... "Wat leuker is, is een boerencamping dat nog net iets verder ligt".
Ik besloot eerst bij de Krokettencamping te kijken. Tja... dat was idd niet het soort camping dat ik leuk vind. Overal stacaravans met vaste plaatsen, en tuintjes eromheen.
Ik ging toch even nog doorfietsen.
De boerencamping vond ik veel leuker. De beheerder van die camping zei: "ja... maar je bent wel de enige...! Vind je dat niet erg?" Nee, natuurlijk niet. Lekker rustig, haha.
Ik had een prima plek.
Helaas geen pannenkoekenrestaurant in de buurt te bekennen. En ik was moe en wilde gewoon snel iets eten, douchen, en bijtijds slapen. Dus mijn maaltijd werd: soep met brood, en een kop wienermelange.

Totale afstand: +/- 87km

Donderdag 15 september
Een prachtige dag!! Stralendblauwe lucht, zonnetje. In de zon ontbeten. De tent afgebroken. Mijn vader gebeld en gevraagd of hij een stuk wilde meefietsen. We zouden elkaar in Ootmarsum kunnen ontmoeten. Ja, dat leek hem ook leuk.
We kwamen ongeveer tegelijkertijd aan. Eerst koffie met gebak op het terras. En vervolgens fietsten we door Twente richting De Lutte. Daar nog een pannenkoek gegeten. Jaja, toch nog die pannenkoek!
en verder gefietst. Ik was op weg naar mijn moeder. Bij mijn vader zou ik de dag erna gaan eten.

Op de foto 1 van de typische Twentse boerderijen langs de weggetjes waar we langskwamen.

's Middags bij mijn moeder de tent uitgehangen in de tuin. Ook een wasje gedraaid. En alles opnieuw geordend, en gezorgd dat het meeste weer schoon in de tassen kon.
En lekker uitgerust.

Totale afstand: 53km

Vrijdag 16 september
Een rustdag. Uitgeslapen. 's Middags bij mijn vader theegedronken en gegeten. Foto's van onderweg laten zien. 's Avonds nog gezellig bij mijn moeder.
Ik merkte dat ik toch behoorlijk moe was - van de dagen ervoor. Lang nagedacht over wat ik de dag erna zou doen. Of in 1x door naar huis, of nog ergens kamperen. De weerberichten op tv gezien. Op internet nog bekeken wat het weer zou zijn dit weekend. En uiteindelijk besloten om in 1x naar huis proberen te fietsen.

Zaterdag 17 september
Mijn moeder had zin om het eerste stuk mee te fietsen. Niet zo ver, want ze zou natuurlijk ook terug moeten. We hebben de eerste 22km samen gefietst.
Toen koffie met gebak.
En vervolgens ieder 'haars weegs'.
Ik wilde flink doorfietsen - wilde gewoon graag naar huis. Ineens had ik weer zin om thuis te zijn, wat ik ervoor nog niet echt had. De hele vakantie dacht ik: zo zou ik wel weken achter elkaar kunnnen leven. Het ritme van flink fietsen overdag, lekker buiten zijn, en ook veel slapen 's nachts, dat beviel mij wel.
Maar ineens dacht ik aan mijn huisje - hoe fijn het daar is.... En ik wilde weer naar huis.
De terugweg - zo'n laatste dag - viel mij zwaar. Nog steeds last van zadelpijn. En de wind stond nu ook niet echt gunstig - ZW, dus precies de wind tegen.
Gelukkig bleef het droog!
Ik ben al snel verkeerd gereden, waardoor ik dus iets meer km's moest maken. Ik baalde ervan! Maarja, weinig aan te doen... Het gebied bij Vorden vind ik heel mooi - al die kastelen, en de bossen... Bronkhorst leek mij leuk, maar het was enorm toeristisch. Ik besloot met het pontje over te gaan, bij Bronkhorst. Ik kon ook wel iets later overvaren, maar dan zou ik een langere tijd veel wind vangen. Liever in de bossen fietsen.

Het allerlaatste stuk was enorm zwaar!! Veel heuvels, met al die kilo's bagage. Ik had het gewoon helemaal gehad.
Heel blij thuis te zijn.
Maar... terugkijkend op een heel mooie fietstocht door (deel van) Nederland!

Totale afstand: 115,5km


En in het totaal was de afstand die ik heb afgelegd tijdens deze vakantie: 805,8km
En vantevoren had ik een budget vastgesteld van 212 euro (ik had een schatting gemaakt van kosten voor camping, boot, eten/drinken, kadootjes voor familie en vrienden). Maar... ik ben eronder gebleven: in totaal 188 euro uitgegeven. Wel dus heel simpele maaltijden gekookt, maar ook regelmatig een terrasje en koffie met gebak onderweg. En ik had dus bezoek aan familie en vrienden gecombineerd met de vakantie. Ik heb veel vrienden en familie die wat verder van mij vandaan wonen - en ik vond dit een mooie gelegenheid om bij ze langs te gaan.

Het begin

En ja hoor... Het begin is er! Begin van mijn vakantie. Heerlijk, het idee dat de hele vakantie nog vóór me ligt. Ik kan het me zelfs nog herinneren hoe dat voelde toen ik nog heel jong was. Het begin van een 6-weken-lange zomervakantie. Nu duurt deze vakantie natuurlijk niet 6 weken, maar het gevoel van dit begin is denk ik wel ongeveer hetzelfde.
Afgelopen week had ik echt last van werk- en studiestress. Maandag was mijn op-één-na-laatste-werkdag. En ik zat te bedenken wat er nog af moest vóór de vakantie, en welke voorbereidingen er gedaan moesten voor de eerste week nà mijn vakantie. Nou, toen bleek dat er voor de maandag na mijn vakantie iets ingeleverd moest bij mijn manager. En de woensdag erna een oudergesprek, dat nog moest worden voorbereid. De vrijdag na mijn vakantie een teamdag, waar ik een presentatie doe. Ook daarvoor wilde ik nog iets in elkaar zetten - een stukje meer tekst waarover ik na moest denken. En natuurlijk, de opleiding.... Heel wat leerwerk en opdrachten.
Maar.... ik was zoooo toe aan vakantie........ 

Maandag tussen het werk door het één en ander proberen voor te bereiden - lukte niet echt vanwege een drukke groep. Dinsdag thuis huiswerk en leerwerk gedaan - en het voorbereidingswerk. Woensdag opleidingsdag. Erg leuk om iedereen weer te zien!! Heel veel informatie gekregen over alles wat het komende leerjaar gaat gebeuren. En dat is best veel!! 's Middags gewoon les. En erna was ik echt totalloss....
Donderdag lukte het leren niet echt. Dus boodschappen en klusjes gedaan. En vandaag gewerkt - we hadden 's middags ons jaarlijkse feest. Veel ouders waren van de partij, met hun kinderen natuurlijk. Ook veel broertjes en zusjes die al niet meer bij ons komen - erg leuk om hen ook weer te zien. Wat groeien kinderen toch hard - nadat ze 4 geworden zijn en dus weggaan bij ons schieten veel kinderen ineens zo de lengte in...! Maar dan superschattig als een 5 jarige mij - haar 'oude' (nouja... oud?? ;-) ) "juffie"- nog heel lief komt vragen of ze met het poppenwagentje uit onze poppenhoek buiten mag rijden. :-)
We hadden vanmiddag enorm veel geluk met het weer. Heerlijk zonnig en warm. Iedereen zat dus in de tuin, een groot springkussen stond op het gras, en er was ook volop gelegenheid tot spelen met zand en water.
Het thema was Muziek. Ouders die een instrument spelen konden het mee brengen. Er was een ouder met een harp, één met een dwarsfluit, m'n collega had een saxofoon mee en ook een trompet en blokfluit. Natuurlijk konden de kinderen ook muziek maken; met trommels, fluiten, sambaballen, tamboerijnen, etc. In een optocht liepen ze door de tuin.
Heel veel ouders, en ook mijn collega's en ik, hadden hapjes mee gebracht.

En nu, na al dat gewerk, gestudeer, en dit leuke jaarfeest... nu even twee weken niets van dat alles!
Zondag vertrek ik op de fiets, en fiets ik in 2 weken langs mooie plekken hier in Nederland. Ik ga logeren bij vrienden en familie, maar ook op campings. Tentje mee dus, en pannetjes, etc.
Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn. Hoewel ik alleen ben, ben ik nog nooit in mijn eentje op vakantie geweest. Ik ging altijd of met iemand samen, of met een groepsreis o.i.d. Wie weet bevalt het goed, zo in mijn eentje. En zo niet, tja... dan weet ik dat ook ;-)

Buiten

Gisteren een dagje veel buiten geweest.
's Ochtends hardgelopen met de loopgroep. Dit ging bij mij niet echt - ik was moe en mijn spieren deden pijn. Een loopmaatje werd tijdens de training erg duizelig en het was voor haar verstandiger om te stoppen en terug te lopen. Ik ben met haar meegelopen. Veiliger, en ook gezelliger.
Eenmaal terug, terwijl zij aan een kopje thee met koekje zat, kreeg ze weer kleur op haar gezicht. Ze voelde zich ook steeds beter, gelukkig maar.

's Middags, na even thuis op bed gelegen te hebben (doe ik meestal na hardlooptraining), ben ik gaan wandelen met een jongen uit het fietsgroepje. Erg gezellig, en een mooie wandeling. De heide bloeit nog steeds. En met de wolken en stukjes blauw erboven vind ik het echt heel mooi om te zien. Al die kleuren: paars, blauw, wit, gelig van het zandpad, en heel veel kleuren groen.
We zijn rond 18 uur naar het dorp in de buurt gelopen, hebben daar een frietje gegeten. Erna weer terug naar het natuurgebied. Onderweg kregen we een enorme plensbui over ons - maar gelukkig wisten we net op tijd een bushokje te bereiken om te schuilen.
Erna liepen we het natuurgebied in. En wat mooi is het dan! Heel stil, een soort mysterieuze sfeer, veel groene soorten mos...
We zijn naar een observatiepost gegaan en hebben daar gekeken naar de wilde dieren die langzaam maar zeker te voorschijn kwamen. Een wild zwijn met jongen, reeën, edelherten... Zo vredig grazen ze op de weiden....

Een heel leuke dag vond ik het.
En vandaag? Eerst lekker uitgeslapen. En zometeen ga ik wentelteefjes maken. Veel zin in! Eens wat anders dan gewoon brood. En even koffiezetten.
En vanmiddag aan de studie. Ik heb een planning gemaakt voor de komende weken. Eind september heb ik een grote toets. En nu probeer ik de te leren stof te verdelen over de komende weken. Maar ik ga ook nog 2 weken met fietsvakantie....

Ik wens jullie een fijne zondag toe!

Vakantieperiode

Op mijn werk is de vakantieperiode zo ongeveer voorbij. Alle kinderen in mijn groep zijn met vakantie geweest - de één dichtbij huis en de ander ver weg. De één al in juni en de ander nog maar net terug. En de rust is langzaam aan het terugkeren op de groep. Rust?? Het betekent toch dat alle kinderen er gewoon weer zijn?? Ja, en dat wil zeggen dat de groep weer vol is. We werken weer met z'n 3en. En... de telefoon staat niet meer roodgloeiend.....
Waarom ging de telefoon dan zo vaak, vraag je je misschien af. Nou, vanwege onze 'ruilservice'. Ouders mogen de dag dat hun kind normaalgesproken komt, maar i.v.m. vakantie die dag niet komt, ruilen. Er zijn wel speciale regels waaraan gehouden moet worden - de ruil moet plaatsvinden binnen 10 werkdagen vóór en na de te ruilen datum. Bovendien moet het qua kindaantal wel mogelijk zijn - er moet rekening gehouden worden met de zgn. 'leidsterkindratio'.

En wat gebeurt er dan in de praktijk? Heel regelmatig gaat de telefoon. En aangezien wij in de zomerperiode met 2 pedagogisch medewerkers op een groep van 12 kinderen werken betekent dit dat 1 van ons de beller te woord staat en de ander het werk op de groep voortzet. Doordat de vraag van de beller vaak over het ruilen van een vakantiedag gaat, moet er dus worden opgezocht of het ruilen mogelijk is. Tellen van kinderen op de lijst, berekenen hoeveel kinderen van welke leeftijd er op de groep aanwezig mogen zijn (leeftijd van kinderen is hierbij belangrijk - een baby van 3 maanden heeft immers veel meer aandacht, tijd en zorg nodig dan een kind van 3 jaar die al zelf kan drinken en eten, etc.), bekijken of de ruil wel binnen 10 werkdagen is.... En vervolgens deze ruil zorgvuldig noteren zodat de andere collega's ook op de hoogte hiervan zijn.

Hoewel ik het 'onze' ouders echt van harte gun dat zij de mogelijkheid hebben om dagen te ruilen, vind ik het voor mezelf, collega's en de groep erg storend. Ik wens dan weleens een administratief medewerker voor onze groep. Helaas is daar geen budget voor, en dat zal er denk ik ook nooit zijn. Maar wat zou het fijn zijn om ononderbroken met onze basistaak bezig te kunnen zijn! Wat zou het fijn zijn om bijvoorbeeld tijdens een activiteit waarbij we met de kinderen verven niet tussendoor de groep hoeven te verlaten om dit soort telefoontjes te beantwoorden. Of het voorleesverhaal niet te hoeven staken, omdat de telefoon gaat en mijn collega net een baby de fles geeft en dus ook even druk is met andere dingen. Of, om nog een voorbeeld te geven, 1 van ons met een groep kinderen een boswandeling kan gaan maken (de kinderen - en wij- vinden het geweldig, zulke uitstapjes) terwijl de andere collega toch nog rustig haar werk kan doen op de groep met de jongste kinderen die niet mee wandelen.

Maar goed... het is zoals het is.... . En we roeien met de riemen die we hebben. We zijn met ons team nu wel aan het bedenken hoe we minder gestoord kunnen worden in ons groepswerk door telefoontjes die over ruildagen gaan. Dus hopelijk kost het ons in de toekomst minder tijd.
Daarnaast zijn er natuurlijk ook regelmatig telefoontjes van ouders die even willen weten hoe het met hun kind gaat. En dat ervaar ik absoluut niet als een verstoring in mijn werk. Heel begrijpelijk dat je aan je kind denkt, tussen je eigen werkzaamheden door. We hebben zelfs weleens gehad dat zowel de vader als de moeder even belde, en dit wisten ze niet van elkaar. Dat vind ik zo leuk om te merken - dat beide ouders zo betrokken zijn bij het wel en wee van hun kinderen.

Fietsweekend

Afgelopen vrijdag vertrok ik 's ochtends naar mijn werk,.... met  5 tassen en een tent aan/op mijn fiets! Een beetje gek voelde het wel, om zo met volbeladen fiets aan te komen. Maar ook leuk, want ik had het vooruitzicht op een fietskampeerweekend.
Wat superlief was, was dat de coördinator van mijn werk mij de eerste paar uur vrij gaf zodra ze hoorde dat ik het weekend ging kamperen (en mijn kampeerspullen meenam naar het werk). Ik mocht dus om 10 uur beginnen, ipv 8:15 uur. Ook smste mijn collega 's ochtends nog om door te geven dat er een kindje ziek thuis bleef, en dat ze het daarom wel nog iets langer met z'n 2en konden redden... "doe maar rustig aan" schreef ze. Wat een topcollega's toch!

Goed, na een korter-werkdagje-dan-normaal fietste ik na werktijd door een prachtig stukje natuur naar de camping. Ik zette mijn tent op, zette een kop thee (met behulp van het brandertje), at nog wat brood (met de lunch had ik een magnetronmaaltijd gegeten) en ik voelde me al redelijk 'thuis' in mijn tentje.
De volgende dag vertrok ik bijtijds naar de volgende camping. Daar kwam een grote groep fietskampeerders samen. Ik was gelukkig ruimschoots op tijd en kon mijn tentje dus nogmaals opzetten.
Rond 10 uur vertrokken we in kleinere groepjes. Ik koos voor de 'langzame groep'. Het was nl. mijn eerste keer dat ik met een weekend als dit meeging, en ik wilde liever de tocht makkelijk kunnen bijhouden dan heel erg mijn best te moeten doen om de anderen te kunnen bijhouden.
Nou, die 'langzame groep' vond ik nog best wel snel gaan, hoor. We hebben, met een paar stops tussendoor, ongeveer 85km gefietst.
Na een douche op de camping konden we aanschuiven voor een heerlijke maaltijd bereid door een groepje vrijwilligers. Echt superlekker gegeten - en er was méér dan voldoende. Als eerste gang vele lekkere tapasgerechtjes. Erna keuze uit 2 soorten soep (ik koos voor mosterdsoep). Vervolgens paella (maar doordat ik al zoveel van al die lekkere tapashapjes had genomen zat ik al behoorlijk vol). En er waren nog verschillende soorten vlees. En als nagerecht chocolademousse met een soort romige saus. Maar toen kon er gewoonweg niets meer bij, ik zat helemaal vol.
We hadden het enorm getroffen met het weer. Een prachtige zonnige dag, en we konden met de heel grote groep buiten aan lange tafels eten.
's Avonds nog een kampvuur.

Vanochtend heb ik het heel rustigaan gedaan. Beetje langer geslapen, rustig ontbeten en de tent opgebroken. Alle fietstassen weer op de fiets gehesen.
Nu bleek een collega heel toevallig op dezelfe camping aanwezig te zijn. Dus bij haar in de caravan een kop koffie gedronken.
En samen met één van de groepsleden via een mooie weg teruggefietst.

En nu kijk ik terug op een heerlijk weekend. Een mooi voorproefje voor mijn fietsvakantie. Al zal dat niet met een groep zijn.
Ik ben ook erg blij dat het allemaal gelukt is. Het is soms de vraag of het qua energie/vermoeidheid allemaal gaat lukken. Nu is mijn basisconditie goed (ik denk ook wel beter dan gemiddeld). En dat geeft me wel het gevoel dat het moet gaan lukken. Nu wil ik er wel goed voor zorgen dat ik ook weer uitgerust kan beginnen aan de werkweek. Gelukkig morgen nog een dagje vrij. Alleen een vergadering 's avonds.

Zonnestraal

Hehe... deze week is het ietsje meer "zomer". Meer zon, minder regen.
De afgelopen dagen was ik druk met een aantal dingen. En vandaag weer even een dagje rustiger aan. Dat bevalt goed. Ik merk nog steeds dat de energie soms ver te zoeken is - maar ik probeer een juiste balans te vinden en goed te herstellen.
Op zondag ben ik naar mijn vriendin gereisd. Toen ik op het raam klopte (de bel bij hen doet het al een tijdje niet) renden de kinderen snel naar de voordeur en riepen opgetogen mijn naam. Dat is nog eens leuk binnenkomen! Ik merk dat ze steeds minder "de kat uit de boom" hoeven kijken. Anderhalf jaar geleden (toen ze ongeveer 1 jaar waren) duurde het soms een paar uur voordat ze weer aan mij gewend waren. Een boekje samen lezen deed het goed, dat "brak het ijs". Het boekje was nu eigenlijk helemaal niet nodig - hoewel ik het wel had gepakt -, beide kinderen wilden tegelijk allemaal verhalen aan me vertellen. Omdat ze nog niet volledige zinnen kunnen gebruiken, zijn het dus watervallen van losse woorden. En vooral het meisje (de tweeling is een jongetje en een meisje) maakte voortdurend grapjes. In het boekje wees ze telkens dieren aan en zei helemaal het verkeerde woord bij het verkeerde dier. Grote lol had ze. Toen ik het door had, en haar imiteerde, rolde ze bijna van de bank van het lachen. "nee, dat is toch helemaal geen kip! Het is een paard...!" (en ook een paard was het niet). Of helemaal verkeerde geluiden bij de verkeerde dieren zeggen. Op een gegeven moment wisten we nauwelijks meer wat voor geluid een schaap dan wèl maakt....

Aan het einde van de middag bedachten mijn vriendin en ik dat het leuk zou zijn om een weekendje weg te plannen. In een trekkershut. Een huisje is namelijk boven ons budget (helemaal aangezien we ook beiden nog met vakantie gaan), en in een tent wilde mijn vriendin liever niet. Begin oktober gaan we met z'n vieren een weekendje weg. Leuk!

Gisteren heb ik de hele dag gewerkt. De nieuwe vloer is prachtig geworden! Wel erg licht, dus je ziet er wel alles op. Vlekken of zand, etc. Maar ook kleine voorwerpen die de jongsten makkelijk in hun mond kunnen stoppen zie je goed op de vloer. En dat is weer erg handig - dan kunnen we het snel oppakken. Op de vorige, donkere vloer, was het soms erg zoeken naar bijvoorbeeld de kleine spijkertjes van "hamertjetik".

Het was gistermiddag erg mooi zonnig weer. De kinderen speelden lekker buiten. En er heerste een heel rustige en tevreden sfeer.
Aan tafel zaten we gezellig te kletsen. Op een gegeven moment wilde een meisje dat naast mij zat mij iets vertellen. Alleen waarschijnlijk gingen haar gedachten wat sneller dan dat ze het kon zeggen. Ze bleef haken bij het woordje: "maar... maar". Ik vond het grappig klinken, en deed haar na: "maar... maar...". Telkens als ze weer begon, zij ik het ook. Ze moest er om lachen, steeds harder. We kregen allebei de slappe lach. Ook de kinderen om ons heen moesten erg lachen. Elke keer zei ik: "maar wat wilde je vertellen? Zeg het maar..." En dan begon ze weer: "maar... maar..." En ik dus ook, haar nadoen. En weer erg lachen. Na een hele tijd waren we uitgelachen. "En wat wilde je nu zeggen?" Hmm.... vergeten!

Leeg lopen

Ja, vanochtend heb ik mijn hoofd "leeggelopen". Ik was nogmaals met een klein groepje gaan hardlopen in het bos en over de heide. Toen ik ernaar toe fietste, voelde ik mij niet echt goed. Stijve spieren, moe, een hoofd dat tolt van de gedachten.... Maar zodra de omgeving heel groen en mooi werd (nog meer dan rondom mijn huis) kwam de rust en ontspanning over mij heen. De 2 hardloopmaatjes stonden al te wachten. En we gingen van start. Leuke gesprekken, mooie omgeving, en al snel biggelden de zweetdruppels over mijn voorhoofd... Na het rondje van 8km waren we weer terug bij de fietsen, en ging ieder van ons richting huis.
Moe, maar voldaan.

Gisteren had ik een erg lange en vermoeiende dag op mijn werk. Omdat we een nieuwe vloer kregen, hebben we afgelopen week 4 dagen op andere kinderdagverblijven doorgebracht. 3 van die dagen konden we in een zelfde groepsruimte zijn - wat wel zo prettig is om toch een klein beetje te kunnen wennen (voor de kinderen, en ook voor ons).
Hoewel het echt heel fijn was dat we terecht konden in die andere groepsruimten (i.v.m. vakantieperiode waren er minder kinderen en kon op de 2 dagverblijven ruimte gemaakt worden voor ons), vond ik het erg vermoeiend. Vooral ook het telkens moeten zoeken - niets ligt op een vaste plek. In een paar grote tassen hadden we onze belangrijkste spullen van de groep mee (zoals knuffels van de kinderen, administratie/kindgegevens, eigen voeding van de baby's, etc.). Maar bij eenvoudige taken als even iets opschrijven kwamen al de vragen: "waar ligt een pen? Waar bewaren ze hier notitieblaadjes?" Of zodra we merkten dat de doekjes voor het verschonen op begonnen te raken: "waar is hier de voorraadplek?"
Gistermiddag - aan het einde van de week-op-andere-dagverblijven dus - was iedereen helemaal "op". We zullen blij zijn als we weer op ons oude vertrouwde plek zitten! Mèt nieuwe vloer!

En nu is het weekend. En ga ik voor vandaag héél weinig doen.
Morgen een dagje op bezoek bij een vriendin die aan de andere kant van het land woont. We zijn heel goed bevriend maar door de afstand zien we elkaar een stuk minder dan vroeger. In onze studententijd konden we urenlang theeleuten en kletsen. En we woonden toen ook vlakbij elkaar. We zijn een aantal keren met elkaar op vakantie geweest. En toen we niet meer in dezelfde stad woonden vonden we het ook erg wennen... Regelmatig verzuchtten we: "konden we maar even een kop thee drinken bij elkaar... Even elkaar spreken en zien". Inmiddels zijn haar kinderen, een tweeling, 2,5 jaar oud. Ook in deze periode mis ik het vaak om niet heel even langs te kunnen gaan. Of even op de kinderen te passen, zodat mijn vriendin en haar vriend ook eens samen iets leuks kunnen doen.
De babytijd van de kinderen is echt omgevlógen. Ik probeer ze nu ongeveer 1x per 2 maanden te zien. De laatste keer dat ik ze zag konden ze al heel goed overweg met hun loopfietsje. Ik ben benieuwd wat ze in deze periode hebben bijgeleerd!

Ik wens jullie een fijn weekend!