Een behoorlijk dik pak sneeuw ligt er buiten. En ik zit nog heel eventjes lekker warm binnen... Om straks richting mijn werk te fietsen. Of stukken te wandelen met fiets aan de hand. Gisteren was dat op delen van de fietsroute wel veiliger, leek mij.
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik schreef. In november. Dat komt vooral omdat het even druk was met werk en studie, en ook omdat ik erg weinig energie had. Daarnaast ook veel last van slaapproblemen - slapeloosheid 's nachts, en juist weer erg moe overdag. Deels met CVS te maken, deels misschien ook wel met de winter... Ik werd er af en toe echt 'tureluurs' van. Ik wist precies wat nodig was: nl. goede nachten slaap. Maar dat lukte simpelweg niet. Wanneer je op een gegeven moment merkt dat door die slaapproblemen alles minder goed gaat (minder helder in je hoofd, dagen nauwelijks kunnen volhouden, snel prikkelbaar, overal tegenop zien omdat er maar een piepklein beetje energie beschikbaar is...), nou... daar word ik dan best wanhopig van. Gelukkig kreeg ik medicatie voorgeschreven zodat het wel weer beter zou gaan met slapen. Alleen het duurde toch nog zo'n maand voordat die medicatie een beetje ging werken. Of zou m'n lichaam toch weer wat 'normaler' zijn gaan doen...? Inmiddels gaat het heel wat beter. Nog wel merk ik dat ik veel rust/slaap nodig heb. Dus af en toe lig ik wel 12 of 14 uur op bed. Dat komt in de loop der tijd ook wel weer goed - ik bedoel, dat het weer iets 'normalere' nachten worden (8 of 9 uur zou mooi zijn - blijft er ook nog wat 'dag' over ;-) ).
Vlak vóór kerst is mijn lief bij mij ingetrokken. We hebben nog wel beiden een huis, maar zijn vooral bij mij. Erg gezellig! Samenzijn... Na het werk thuiskomen, en het huis is al verwarmd, de lichten zijn aan, en mijn lief staat te koken voor ons. Of andersom, natuurlijk - hij komt thuis in een warm huis waar ik sta te koken.
Natuurlijk is het ook wennen. Beiden woonden wij al geruime tijd alleen, en in die tijd heb je natuurlijk je eigen gewoontes en structuren ontwikkeld. De ander doet dat net even anders dan dat je zelf gewend bent. Daar hebben we het regelmatig over. Je ontdekt dan niet alleen een 'nieuw' deel van de ander, maar ook weer een stukje van jezelf. Bijv. bepaalde gewoontes die eigenlijk best heel belangrijk voor je zijn. Die een soort 'rust' bieden.
Na zo'n eerste samenwoon-maand was bij ons beiden de conclusie dat het ons goed bevalt! :-)
dinsdag 22 januari 2013
zaterdag 17 november 2012
Gelukkig
Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik schreef.... En één van de redenen waarom ik wat minder tijd heb of vrij maak voor het schrijven is: sinds een aantal maanden is de status 'single' verandert in 'samen' ;-). Sinds begin augustus ben ik dolgelukkig met mijn lief.
In het begin natuurlijk allemaal heel spannend en nieuw. Inmiddels vooral heel goed en fijn. (en nog steeds spannend, en ook nog best 'nieuw').
We wonen niet heel vlakbij elkaar, maar op zich goed te bereizen. Maar we zien elkaar alleen in de weekends. Doordeweeks beiden druk met werk, studie, sport, etc. En in de weekends lekker rustigaan; bijv. een wandeling of fietstocht maken, of gewoon luieren, of familie/vriendenbezoek.
Ik probeer mijn energie zo te verdelen dat het allemaal lukt, dat wat ik wil. Maar momenteel ben ik aan het herstellen van een terugval (vanwege chronisch vermoeidheidssyndroom). Dat betekent: veel rusten. Ik wil zelf graag door, en de schouders eronder zetten. Dingen doen. Maar dat gaat even niet. Vervelend, maar het is nu eenmaal zo.
Natuurlijk ben ik ook de afgelopen maanden bezig met o.a. besparen, groen leven, en geniet ik van veel kleine (en ook best grote) dingen in het leven.
Wat dat laatste betreft, dan denk ik aan mijn werk in de kinderopvang. Nog steeds heeft de kinderopvang te maken met flinke bezuinigingen. Ik hoop echt dat het weer de goede kant op zal gaan, en dat de kwaliteit behouden blijft. Of nog beter: dat de kwaliteit blijft verbeteren. We waren daar binnen de sector zo goed mee bezig, de kinderopvang is de laatste jaren zo in ontwikkeling geweest. Ik hoop zo dat die ontwikkeling toch mag blijven doorgaan. Ik zie zelf in mijn werk dat het kinderen zoveel kan bieden, om deel uit te maken van een kinderopvanggroep.
Juist in een tijd van individualisering lijkt het mij van belang dat kinderen op jonge leeftijd al leren omgaan met elkaar. Dat zij leren oog te hebben voor de ander. En dat zie ik in mijn groep. Zoals bijvoorbeeld meisje F. (2 jaar en 10 maanden oud). Tijdens een wandeling met de groep zitten een broertje en zusje niet helemaal lekker in hun vel. Slecht geslapen, snel huilerig. Je kunt je er misschien iets bij voorstellen ;-). F. troost de twee kinderen. En dat doet ze op zo'n lieve manier. Ook de dag ervoor zie ik haar dat doen. Wanneer kleine S. (jongetje, net 1 jaar) aan het eind van de middag erg moe is en bij mij op schoot zit. Het duurt nog even voordat zijn ouders hem zullen ophalen. Ik besluit een boekje voor te lezen. F. komt er gezellig bij zitten, en ze neemt het voorlezen van mij over. Ze aait S. over zijn haar, en wijst de plaatjes aan.
Terwijl ik dit zie, bedenk ik mij dat F. geen broers of zussen heeft. Wanneer zij niet naar een kinderopvang-groep zou gaan, zou zij deze (vele) interacties met andere kinderen missen. En juist een meisje zoals zij beleeft enorm veel plezier aan het samenzijn in een groep. Al sinds zij baby is, wil zij enorm graag bij de anderen zijn. Ook was zij sinds baby al erg gericht op de iets oudere kinderen. Het stimuleerde haar erg in haar ontwikkeling. En nog steeds. Ik kan het bijna aan haar ogen en houding zien wanneer zij een nieuwe vaardigheid wil leren. Zij kijkt veel naar wat de (iets oudere) kinderen doen, en leert hiervan. Ja.... zij leert ook datgene waarvan wij het liefst hebben dat ze het weer afleert. Zoals telkens maar weer haar sokken uit doen (de nieuwe 'hype' in onze groep), en wanneer ik haar vraag haar sokken weer aan te doen is zij vergeten waar ze ze heeft laten liggen.
Er zijn vele momenten die erg leuk of soms grappig zijn. Uitspraken van kinderen, bijvoorbeeld. Of het plezier bij een kind wanneer het iets kan of iets nieuws ontdekt heeft. Gistermiddag zongen mijn collega en ik een liedje dat de kinderen nog niet zo goed kennen. Een heel oud liedje: "Advocaatje ging op reis". Een liedje met gebaren erbij vinden de meeste kinderen toch net iets leuker dan zonder die gebaren. We zongen het liedje heel vaak, en af en toe heel langzaam. Op die manier konden de kinderen het oefenen. T. (jongen, 2 jaar en 9 maanden oud) kon het op het laatst bijna helemaal meezingen. Zo knap! En B. (jongen, 1 jaar en 4 maanden oud) kon bij 'tiereliere' zijn armen als een molentje ronddraaien. Daar was hij enorm trots op en blij mee. Hij bleef maar met zijn armen ronddraaien, zelfs nadat hij een kwartier later door de groep liep. Toen ik het zijn moeder bij het ophalen vertelde, zag zijn moeder dat haar zoon dit nog steeds deed. Haha.... dat is zo leuk te zien!
Ook vind ik het erg leuk dat wanneer ik binnen kom (en dus mijn dienst begin) een aantal kinderen mij ineens opmerken. Ook al spelen ze aan de andere kant van de ruimte. En dan heel enthousiast naar me toe komen rennen. Dat is toch een geweldige manier om je dag te beginnen...?!
Maar goed, ieder werk heeft ook zijn keerzijde. En mijn werk kan behoorlijk zwaar zijn. Het is altijd opletten, 'een ongeluk zit in een klein hoekje' (iedere ouder/ opvoeder van jonge kinderen weet dit). Het kan op sommige dagen/ momenten heel lawaaierig zijn. De dagen kunnen erg lang zijn. Behalve het directe werk met de kinderen zijn er nog vele taken eromheen die gedaan moeten worden of bijgehouden (administratie zoals schriftelijke overdracht, bijhouden van gegevens, observaties middels een lijst, het houden van oudergesprekken, deskundigheidsbevordering zoals cursussen en de opdrachten daarvoor, activiteitenthema's uitwerken en activiteiten bedenken en voorbereiden, etc.).
In het begin natuurlijk allemaal heel spannend en nieuw. Inmiddels vooral heel goed en fijn. (en nog steeds spannend, en ook nog best 'nieuw').
We wonen niet heel vlakbij elkaar, maar op zich goed te bereizen. Maar we zien elkaar alleen in de weekends. Doordeweeks beiden druk met werk, studie, sport, etc. En in de weekends lekker rustigaan; bijv. een wandeling of fietstocht maken, of gewoon luieren, of familie/vriendenbezoek.
Ik probeer mijn energie zo te verdelen dat het allemaal lukt, dat wat ik wil. Maar momenteel ben ik aan het herstellen van een terugval (vanwege chronisch vermoeidheidssyndroom). Dat betekent: veel rusten. Ik wil zelf graag door, en de schouders eronder zetten. Dingen doen. Maar dat gaat even niet. Vervelend, maar het is nu eenmaal zo.
Natuurlijk ben ik ook de afgelopen maanden bezig met o.a. besparen, groen leven, en geniet ik van veel kleine (en ook best grote) dingen in het leven.
Wat dat laatste betreft, dan denk ik aan mijn werk in de kinderopvang. Nog steeds heeft de kinderopvang te maken met flinke bezuinigingen. Ik hoop echt dat het weer de goede kant op zal gaan, en dat de kwaliteit behouden blijft. Of nog beter: dat de kwaliteit blijft verbeteren. We waren daar binnen de sector zo goed mee bezig, de kinderopvang is de laatste jaren zo in ontwikkeling geweest. Ik hoop zo dat die ontwikkeling toch mag blijven doorgaan. Ik zie zelf in mijn werk dat het kinderen zoveel kan bieden, om deel uit te maken van een kinderopvanggroep.
Juist in een tijd van individualisering lijkt het mij van belang dat kinderen op jonge leeftijd al leren omgaan met elkaar. Dat zij leren oog te hebben voor de ander. En dat zie ik in mijn groep. Zoals bijvoorbeeld meisje F. (2 jaar en 10 maanden oud). Tijdens een wandeling met de groep zitten een broertje en zusje niet helemaal lekker in hun vel. Slecht geslapen, snel huilerig. Je kunt je er misschien iets bij voorstellen ;-). F. troost de twee kinderen. En dat doet ze op zo'n lieve manier. Ook de dag ervoor zie ik haar dat doen. Wanneer kleine S. (jongetje, net 1 jaar) aan het eind van de middag erg moe is en bij mij op schoot zit. Het duurt nog even voordat zijn ouders hem zullen ophalen. Ik besluit een boekje voor te lezen. F. komt er gezellig bij zitten, en ze neemt het voorlezen van mij over. Ze aait S. over zijn haar, en wijst de plaatjes aan.
Terwijl ik dit zie, bedenk ik mij dat F. geen broers of zussen heeft. Wanneer zij niet naar een kinderopvang-groep zou gaan, zou zij deze (vele) interacties met andere kinderen missen. En juist een meisje zoals zij beleeft enorm veel plezier aan het samenzijn in een groep. Al sinds zij baby is, wil zij enorm graag bij de anderen zijn. Ook was zij sinds baby al erg gericht op de iets oudere kinderen. Het stimuleerde haar erg in haar ontwikkeling. En nog steeds. Ik kan het bijna aan haar ogen en houding zien wanneer zij een nieuwe vaardigheid wil leren. Zij kijkt veel naar wat de (iets oudere) kinderen doen, en leert hiervan. Ja.... zij leert ook datgene waarvan wij het liefst hebben dat ze het weer afleert. Zoals telkens maar weer haar sokken uit doen (de nieuwe 'hype' in onze groep), en wanneer ik haar vraag haar sokken weer aan te doen is zij vergeten waar ze ze heeft laten liggen.
Er zijn vele momenten die erg leuk of soms grappig zijn. Uitspraken van kinderen, bijvoorbeeld. Of het plezier bij een kind wanneer het iets kan of iets nieuws ontdekt heeft. Gistermiddag zongen mijn collega en ik een liedje dat de kinderen nog niet zo goed kennen. Een heel oud liedje: "Advocaatje ging op reis". Een liedje met gebaren erbij vinden de meeste kinderen toch net iets leuker dan zonder die gebaren. We zongen het liedje heel vaak, en af en toe heel langzaam. Op die manier konden de kinderen het oefenen. T. (jongen, 2 jaar en 9 maanden oud) kon het op het laatst bijna helemaal meezingen. Zo knap! En B. (jongen, 1 jaar en 4 maanden oud) kon bij 'tiereliere' zijn armen als een molentje ronddraaien. Daar was hij enorm trots op en blij mee. Hij bleef maar met zijn armen ronddraaien, zelfs nadat hij een kwartier later door de groep liep. Toen ik het zijn moeder bij het ophalen vertelde, zag zijn moeder dat haar zoon dit nog steeds deed. Haha.... dat is zo leuk te zien!
Ook vind ik het erg leuk dat wanneer ik binnen kom (en dus mijn dienst begin) een aantal kinderen mij ineens opmerken. Ook al spelen ze aan de andere kant van de ruimte. En dan heel enthousiast naar me toe komen rennen. Dat is toch een geweldige manier om je dag te beginnen...?!
Maar goed, ieder werk heeft ook zijn keerzijde. En mijn werk kan behoorlijk zwaar zijn. Het is altijd opletten, 'een ongeluk zit in een klein hoekje' (iedere ouder/ opvoeder van jonge kinderen weet dit). Het kan op sommige dagen/ momenten heel lawaaierig zijn. De dagen kunnen erg lang zijn. Behalve het directe werk met de kinderen zijn er nog vele taken eromheen die gedaan moeten worden of bijgehouden (administratie zoals schriftelijke overdracht, bijhouden van gegevens, observaties middels een lijst, het houden van oudergesprekken, deskundigheidsbevordering zoals cursussen en de opdrachten daarvoor, activiteitenthema's uitwerken en activiteiten bedenken en voorbereiden, etc.).
dinsdag 23 oktober 2012
Besparen tussen de bedrijvigheid door
Het is alweer een tijd geleden dat ik schreef. En neem maar van mij aan dat in dit geval op gaat: geen nieuws was/ is goed nieuws! Maar... er is wel nieuws! O.a. dat ik tante ben geworden van 2 heel lieve en leuke neefjes!! Jaja... een tweeling! Helaas wonen de jongetjes en hun pappa en mamma in Frankrijk, dus ben ik richting Frankrijk gegaan om op kraambezoek te kunnen komen. En daar meteen een weekje weg van gemaakt - in een huisje heerlijk tot rust gekomen na een drukke periode.
Waarom het druk was? In september rondde ik officieel de ene opleiding af, en begon in dezelfde week de volgende 2jarige opleiding. Die ging meteen in een flink tempo van start: in 5 weken tijd 4 lesdagen (terwijl we eigenlijk 1x per 2 weken een lesdag hebben, maar nu was er 1 'tussen geschoven' ivm herfstvakantieperiode). Nu valt de hoeveelheid van de lesdagen nog mee, maar de voorbereiding voor die lesdagen was een tijdrovende klus. Gelukkig vind ik de onderwerpen heel leuk en interessant, dat scheelt. Ik volg nu een opleiding tot speltherapeut.
Wat behalve de lesstof ook erg motiveert is de klas. Een klas vol met zeer gemotiveerde studenten. Velen bekostigen de studie (net als ik) zelf, en ik merk dat je dan nog veel dieper bij jezelf nagaat of dit is wat je ècht heel graag wilt. Dit in tegenstelling tot mijn studiekeuze toen ik 18 was. Ik heb de afgelopen 2 jaar mijzelf de tijd gegeven om te sparen en na te denken of ik deze opleiding echt wil gaan volgen. En in de tussentijd ben ik een opleiding gaan volgen die door mijn werkgever werd betaald.
Behalve de drukte van het begin van de opleiding was er ook drukte op het werk. We zitten nog steeds midden in een reorganisatie, en ons team kreeg te horen dat wij - toch nog onverwacht - afscheid moeten nemen van een collega. Zij wordt overgeplaatst naar een ander team. Ik zal deze collega erg gaan missen! We hebben een hechte band.
Gelukkig mag ik blijven werken op de locatie waar ik werk. En hopelijk keert de rust ook terug, en blijft het aantal klanten stabiel of... nog beter: komen er nieuwe klanten.
De afgelopen weken had ik toch nog een onverwachte financiële meevaller: ik kreeg 175 euro terug van de gas/stroomleverancier. Mijn jaarrekening was lager dan alle maandelijkse voorschotbedragen bij elkaar opgeteld. Ik was verbaasd, want ik let inmiddels al een aantal jaren erg op de energierekening en probeer te besparen waar mogelijk. Maar ik denk dat het erg scheelt dat ik sinds vorig jaar 's nachts de thermostaat op 13 graden zet, ipv 14 of 15 graden wat ik ervoor deed. Overdag draai ik de thermostaat indien nodig naar 18 graden. En heb ik het dan nog koud, dan trek ik een warme trui of warm vest aan. En warme sloffen, dat scheelt ook veel.
Bovendien zorg ik er nog vaker voor dat de deur van de woonkamer dicht is wanneer de verwarming aan staat. Dan hoef ik alleen de woonkamer te verwarmen.
En de laatste tijd koop ik erg weinig kleding. In mijn maandelijkse begroting heb ik wel een 'kledingpotje', maar ik heb de laatste tijd nauwelijks kleding nodig. Ik ruim ongeveer 2x per jaar mijn kledingkast op, en doe alle kleding die ik niet (meer) draag in een tas. Die gaat richting mijn zus. Een vriendin en mijn jongere zusje hebben regelmatig weer kleding over voor mij, nadat zij hun kledingkast hebben opgeruimd. En zo rouleert kleding, voordat het in de kledingcontainer terechtkomt. Ik vind het een mooi ruilsysteem!
Nu hield deze week mijn vaste telefoon het voor gezien. Een bromtoon zorgt ervoor dat ik de persoon aan de andere kant van de lijn nauwelijks hoor, en diegene hoort mij ook nauwelijks. Ik ging zoeken op de bekende tweedehands-site. En vond daar een vaste telefoon met 2 handsets voor maar 15 euro! Weer zo'n mooi 'ruilsysteem'! Waarom nieuw kopen als andere mensen het betreffende artikel weg doen? Waarom meer betalen als het voor minder kan? En waarom meer grondstoffen verbruiken voor het maken van spullen als die gewenste spullen er al zijn (en iemand er juist van af wil)?
Vervolgens bedacht ik.... en wat doe ik nu met mijn oude defecte telefoon? Die gaat naar mijn werk - de kinderen vinden het prachtig om in de poppenhoek te spelen met 'echte' spullen zoals dus een echte telefoon, of een echte radio. Het liefst alles zo echt mogelijk! Toen ik 2 oude mobieltjes doneerde aan de groep werd er zelfs ruzie over gemaakt wie met het mobieltje mocht spelen.
En wat betreft voeding: ik blijf lijstjes maken en goed in de gaten houden dat ik niet teveel koop. Het is immers zonde om eten weg te moeten gooien omdat het aan het wegrotten is.
Wekelijks een lijstje maken met daarop precies datgene wat ik ga eten, en vervolgens een lijstje wat daarvoor nodig is, dat werkt goed.
En wat betreft de vakantie: hoe fijn is het toch om gewoon lekker te wandelen in (zoals afgelopen week) het mooie Frankrijk! Koffie in een thermoskan mee, brood en fruit mee, en lekker een dagje weg. Met mooi uitzicht een picknick, wanneer het regent de regenkleding aan. En 's avonds lekker rozig bij de houtkachel een boek lezen of muziek luisteren.
Waarom het druk was? In september rondde ik officieel de ene opleiding af, en begon in dezelfde week de volgende 2jarige opleiding. Die ging meteen in een flink tempo van start: in 5 weken tijd 4 lesdagen (terwijl we eigenlijk 1x per 2 weken een lesdag hebben, maar nu was er 1 'tussen geschoven' ivm herfstvakantieperiode). Nu valt de hoeveelheid van de lesdagen nog mee, maar de voorbereiding voor die lesdagen was een tijdrovende klus. Gelukkig vind ik de onderwerpen heel leuk en interessant, dat scheelt. Ik volg nu een opleiding tot speltherapeut.
Wat behalve de lesstof ook erg motiveert is de klas. Een klas vol met zeer gemotiveerde studenten. Velen bekostigen de studie (net als ik) zelf, en ik merk dat je dan nog veel dieper bij jezelf nagaat of dit is wat je ècht heel graag wilt. Dit in tegenstelling tot mijn studiekeuze toen ik 18 was. Ik heb de afgelopen 2 jaar mijzelf de tijd gegeven om te sparen en na te denken of ik deze opleiding echt wil gaan volgen. En in de tussentijd ben ik een opleiding gaan volgen die door mijn werkgever werd betaald.
Behalve de drukte van het begin van de opleiding was er ook drukte op het werk. We zitten nog steeds midden in een reorganisatie, en ons team kreeg te horen dat wij - toch nog onverwacht - afscheid moeten nemen van een collega. Zij wordt overgeplaatst naar een ander team. Ik zal deze collega erg gaan missen! We hebben een hechte band.
Gelukkig mag ik blijven werken op de locatie waar ik werk. En hopelijk keert de rust ook terug, en blijft het aantal klanten stabiel of... nog beter: komen er nieuwe klanten.
De afgelopen weken had ik toch nog een onverwachte financiële meevaller: ik kreeg 175 euro terug van de gas/stroomleverancier. Mijn jaarrekening was lager dan alle maandelijkse voorschotbedragen bij elkaar opgeteld. Ik was verbaasd, want ik let inmiddels al een aantal jaren erg op de energierekening en probeer te besparen waar mogelijk. Maar ik denk dat het erg scheelt dat ik sinds vorig jaar 's nachts de thermostaat op 13 graden zet, ipv 14 of 15 graden wat ik ervoor deed. Overdag draai ik de thermostaat indien nodig naar 18 graden. En heb ik het dan nog koud, dan trek ik een warme trui of warm vest aan. En warme sloffen, dat scheelt ook veel.
Bovendien zorg ik er nog vaker voor dat de deur van de woonkamer dicht is wanneer de verwarming aan staat. Dan hoef ik alleen de woonkamer te verwarmen.
En de laatste tijd koop ik erg weinig kleding. In mijn maandelijkse begroting heb ik wel een 'kledingpotje', maar ik heb de laatste tijd nauwelijks kleding nodig. Ik ruim ongeveer 2x per jaar mijn kledingkast op, en doe alle kleding die ik niet (meer) draag in een tas. Die gaat richting mijn zus. Een vriendin en mijn jongere zusje hebben regelmatig weer kleding over voor mij, nadat zij hun kledingkast hebben opgeruimd. En zo rouleert kleding, voordat het in de kledingcontainer terechtkomt. Ik vind het een mooi ruilsysteem!
Nu hield deze week mijn vaste telefoon het voor gezien. Een bromtoon zorgt ervoor dat ik de persoon aan de andere kant van de lijn nauwelijks hoor, en diegene hoort mij ook nauwelijks. Ik ging zoeken op de bekende tweedehands-site. En vond daar een vaste telefoon met 2 handsets voor maar 15 euro! Weer zo'n mooi 'ruilsysteem'! Waarom nieuw kopen als andere mensen het betreffende artikel weg doen? Waarom meer betalen als het voor minder kan? En waarom meer grondstoffen verbruiken voor het maken van spullen als die gewenste spullen er al zijn (en iemand er juist van af wil)?
Vervolgens bedacht ik.... en wat doe ik nu met mijn oude defecte telefoon? Die gaat naar mijn werk - de kinderen vinden het prachtig om in de poppenhoek te spelen met 'echte' spullen zoals dus een echte telefoon, of een echte radio. Het liefst alles zo echt mogelijk! Toen ik 2 oude mobieltjes doneerde aan de groep werd er zelfs ruzie over gemaakt wie met het mobieltje mocht spelen.
En wat betreft voeding: ik blijf lijstjes maken en goed in de gaten houden dat ik niet teveel koop. Het is immers zonde om eten weg te moeten gooien omdat het aan het wegrotten is.
Wekelijks een lijstje maken met daarop precies datgene wat ik ga eten, en vervolgens een lijstje wat daarvoor nodig is, dat werkt goed.
En wat betreft de vakantie: hoe fijn is het toch om gewoon lekker te wandelen in (zoals afgelopen week) het mooie Frankrijk! Koffie in een thermoskan mee, brood en fruit mee, en lekker een dagje weg. Met mooi uitzicht een picknick, wanneer het regent de regenkleding aan. En 's avonds lekker rozig bij de houtkachel een boek lezen of muziek luisteren.
zaterdag 15 september 2012
Aanbieding.... of niet??
Na zo'n anderhalve maand niet geschreven te hebben.... heb ik vandaag weer inspiratie. Tja, ik denk dat ik gewoon even 'inspiratieloos' was. Druk met andere bezigheden, en genietend van even niet zo veel schrijven, denken, studeren. Dus het bloggen liet ik ook even voor wat het was.
Deze week was enerverend wat betreft studie's. Op woensdag was de diplomering van een verdiepende opleiding in mijn eigen vak (een 2 jarige opleiding gericht op kinderopvang, en deze opleiding biedt pedagogisch medewerkers met ervaring extra verdieping - je specialiseert je dan dus verder in je vak). En op vrijdag begon ik een post-HBO opleiding Speltherapie. Dus daarbij ook: afscheid van de ene opleidingsgroep, en kennismaking met de andere.
Tijdens de diplomering vertelde de docent die ons 2 jaar heeft begeleidt over iedere student iets. Er verscheen telkens op een groot scherm een foto van diegene die naar voren mocht komen. De foto's waren gemaakt tijdens de mooie zonnige evaluatiedag (in juli). En bij de foto stond de betekenis van je naam (docent had dat opgezocht). Toen deze praatjes begonnen merkte ik meteen al een soort weemoedig gevoel.... Diploma-uitreiking betekent ook afscheid nemen van deze mensen. Wat hebben we toch veel met elkaar meegemaakt. En wat waren het fijne momenten!!
Naast het weemoedige gevoel was ik ook supertrots op mijn klasgenoten - en ook mezelf. We hebben het toch maar gedaan...! En het was een hele klus. Sommige klasgenoten hadden naast werk en opleiding ook nog een gezin, en zij probeerden dus momenten in hun drukke bestaan te vinden om aan de opdrachten te werken of te studeren. En het is ze gelukt! Allemaal hadden wij regelmatig stressmomenten... Zou die toets wel lukken?? En och jee, wat is die middenreflectie toch veel werk...! Of we vroegen aan elkaar: "hoever ben jij met de opdrachten? Hoeveel heb je nog open staan?" Op het intranet kon je precies zien hoeveel werk je nog moest inleveren. En soms was die lijst echt ellenlang. Wat was het dan fijn om één voor één de opdrachten af te ronden en even een heel kort lijstje te zien....
Ik ben enorm blij met de cijferlijst. Het harde werken heeft zijn vruchten afgeworpen.
Dit geeft ook vertrouwen voor de volgende opleiding.
Gisteren begonnen met de opleiding Speltherapie. En ik mocht kennismaken met een enorm leuke groep mensen...! Heel gevarieerd. Wel allemaal vrouwen. Maar zowel twintigers als vijftigers. Mensen met veel ervaring binnen 1 vakgebied, mensen die in veel vakgebieden hebben gewerkt, mensen die nog maar kort werken... Ook heel verschillende opleidingsachtergronden: maatschappelijk werk, dramatherapie, sociaal pedagogische hulpverlening, psychologie, pedagogiek, PABO, etc. Mensen die in het onderwijs werken, of met daklozen, of met lichamelijk/verstandelijk gehandicapten, etc. Erg leuk - zoveel verschillende mensen om mee samen te werken, om van te leren... En zoveel verschillende ambities, dromen, ideeën, verwachtingen.
we hebben al een aantal 'speltherapeutische' opdrachten gedaan. En vooral ook elkaar leren kennen.
Maar... nu schrijf ik een heleboel dingen op, en niets van dat alles heeft te maken met de titel van dit blogstukje.
Dus: over naar het onderwerp!
Met een klein bruggetje.... Want: studeren kost geld. En wanneer je, zoals ik nu, bedenkt dat je een vervolgopleiding wilt doen en je werkgever betaalt niet mee... Dan moet je dat dus zelf zien te betalen. En ik kan je zeggen: dat is duur. Héél duur. Dus het is verstandig om vooraf een plan te hebben, hoe je het financieel wilt gaan doen.
Ik heb inmiddels de helft gespaard. En ik probeer door zuinig te leven verder te sparen zodat ik ook dat 2e jaar kan betalen zonder te lenen (of in elk geval een zo klein mogelijk bedrag lenen).
Nu had ik laatst een potje nieuwe nachtcrème nodig. En die van een bepaalde drogist (ik noem geen namen), bevalt mij goed. Vooral die voor de gevoelige huid - want helaas reageert mijn huid nogal sterk op crèmes, e.d. Ik liep de drogist binnen, en zag overal de tekst: "Nu 2e artikel gratis". Dit stond ook bij de tandpasta. Vaak gaat het bij dit soort acties om A-merken. Dat is mij ook al opgevallen in de supermarkt. Bij de tandpasta ging het nu ook om een A-merk. Een behoorlijk duur A-merk: zo rond de 3 euro voor een tube tandpasta. Ik twijfelde.... En ik vergeleek. 2 tubes dure tandpasta voor ongeveer 3 euro, of 2 tubes goedkope tandpasta (à 59 cent per stuk) voor 1,18 euro. Toch maar voor de goedkope gekozen.
Nu ik dit zo schrijf bedenk ik mij dat er héél veel tijd uitgaat naar het maken van keuzes. Voor bijna elk artikel zijn vele keuzes te maken. Wanneer je al die 'keuzetijd' optelt, zul je waarschijnlijk schrikken hoeveel tijd je daarmee kwijt bent. Alleen al bij het opstaan: keuze in kleding. En wanneer een bepaald object/artikel toe is aan vervanging... Opnieuw moeten keuzes gemaakt worden.
Keuzes maken kan ook weer leuk zijn. Kijken wat er zoal is. Bijv. wanneer je op zoek bent naar een vakantiebestemming.
Goed, genoeg geschreven... Ik ga eens een keuze maken in hoe ik mijn vrije tijd ga invullen ;-).
Deze week was enerverend wat betreft studie's. Op woensdag was de diplomering van een verdiepende opleiding in mijn eigen vak (een 2 jarige opleiding gericht op kinderopvang, en deze opleiding biedt pedagogisch medewerkers met ervaring extra verdieping - je specialiseert je dan dus verder in je vak). En op vrijdag begon ik een post-HBO opleiding Speltherapie. Dus daarbij ook: afscheid van de ene opleidingsgroep, en kennismaking met de andere.
Tijdens de diplomering vertelde de docent die ons 2 jaar heeft begeleidt over iedere student iets. Er verscheen telkens op een groot scherm een foto van diegene die naar voren mocht komen. De foto's waren gemaakt tijdens de mooie zonnige evaluatiedag (in juli). En bij de foto stond de betekenis van je naam (docent had dat opgezocht). Toen deze praatjes begonnen merkte ik meteen al een soort weemoedig gevoel.... Diploma-uitreiking betekent ook afscheid nemen van deze mensen. Wat hebben we toch veel met elkaar meegemaakt. En wat waren het fijne momenten!!
Naast het weemoedige gevoel was ik ook supertrots op mijn klasgenoten - en ook mezelf. We hebben het toch maar gedaan...! En het was een hele klus. Sommige klasgenoten hadden naast werk en opleiding ook nog een gezin, en zij probeerden dus momenten in hun drukke bestaan te vinden om aan de opdrachten te werken of te studeren. En het is ze gelukt! Allemaal hadden wij regelmatig stressmomenten... Zou die toets wel lukken?? En och jee, wat is die middenreflectie toch veel werk...! Of we vroegen aan elkaar: "hoever ben jij met de opdrachten? Hoeveel heb je nog open staan?" Op het intranet kon je precies zien hoeveel werk je nog moest inleveren. En soms was die lijst echt ellenlang. Wat was het dan fijn om één voor één de opdrachten af te ronden en even een heel kort lijstje te zien....
Ik ben enorm blij met de cijferlijst. Het harde werken heeft zijn vruchten afgeworpen.
Dit geeft ook vertrouwen voor de volgende opleiding.
Gisteren begonnen met de opleiding Speltherapie. En ik mocht kennismaken met een enorm leuke groep mensen...! Heel gevarieerd. Wel allemaal vrouwen. Maar zowel twintigers als vijftigers. Mensen met veel ervaring binnen 1 vakgebied, mensen die in veel vakgebieden hebben gewerkt, mensen die nog maar kort werken... Ook heel verschillende opleidingsachtergronden: maatschappelijk werk, dramatherapie, sociaal pedagogische hulpverlening, psychologie, pedagogiek, PABO, etc. Mensen die in het onderwijs werken, of met daklozen, of met lichamelijk/verstandelijk gehandicapten, etc. Erg leuk - zoveel verschillende mensen om mee samen te werken, om van te leren... En zoveel verschillende ambities, dromen, ideeën, verwachtingen.
we hebben al een aantal 'speltherapeutische' opdrachten gedaan. En vooral ook elkaar leren kennen.
Maar... nu schrijf ik een heleboel dingen op, en niets van dat alles heeft te maken met de titel van dit blogstukje.
Dus: over naar het onderwerp!
Met een klein bruggetje.... Want: studeren kost geld. En wanneer je, zoals ik nu, bedenkt dat je een vervolgopleiding wilt doen en je werkgever betaalt niet mee... Dan moet je dat dus zelf zien te betalen. En ik kan je zeggen: dat is duur. Héél duur. Dus het is verstandig om vooraf een plan te hebben, hoe je het financieel wilt gaan doen.
Ik heb inmiddels de helft gespaard. En ik probeer door zuinig te leven verder te sparen zodat ik ook dat 2e jaar kan betalen zonder te lenen (of in elk geval een zo klein mogelijk bedrag lenen).
Nu had ik laatst een potje nieuwe nachtcrème nodig. En die van een bepaalde drogist (ik noem geen namen), bevalt mij goed. Vooral die voor de gevoelige huid - want helaas reageert mijn huid nogal sterk op crèmes, e.d. Ik liep de drogist binnen, en zag overal de tekst: "Nu 2e artikel gratis". Dit stond ook bij de tandpasta. Vaak gaat het bij dit soort acties om A-merken. Dat is mij ook al opgevallen in de supermarkt. Bij de tandpasta ging het nu ook om een A-merk. Een behoorlijk duur A-merk: zo rond de 3 euro voor een tube tandpasta. Ik twijfelde.... En ik vergeleek. 2 tubes dure tandpasta voor ongeveer 3 euro, of 2 tubes goedkope tandpasta (à 59 cent per stuk) voor 1,18 euro. Toch maar voor de goedkope gekozen.
Nu ik dit zo schrijf bedenk ik mij dat er héél veel tijd uitgaat naar het maken van keuzes. Voor bijna elk artikel zijn vele keuzes te maken. Wanneer je al die 'keuzetijd' optelt, zul je waarschijnlijk schrikken hoeveel tijd je daarmee kwijt bent. Alleen al bij het opstaan: keuze in kleding. En wanneer een bepaald object/artikel toe is aan vervanging... Opnieuw moeten keuzes gemaakt worden.
Keuzes maken kan ook weer leuk zijn. Kijken wat er zoal is. Bijv. wanneer je op zoek bent naar een vakantiebestemming.
Goed, genoeg geschreven... Ik ga eens een keuze maken in hoe ik mijn vrije tijd ga invullen ;-).
dinsdag 31 juli 2012
Consuminderen... maar wel genieten!
En toen was het ineens ruim 3 weken later....! Na een heel drukke periode tijdens de afronding van de opleiding, kon ik dan ein-de-lijk op 8 juli mijn scriptie inleveren. Op 11 juli een presentatie gehouden. Hiervoor kreeg ik een 9!! Ik was er zelf ook heel tevreden over. Over de scriptie ook, en mijn docente ook. Ze had zelfs helemaal geen op- of aanmerkingen. Best vreemd om zulke reacties of resultaten te krijgen.... Op de middelbare school had ik vaak nèt een voldoende, en zo ook tijdens mijn HBO- opleiding.
Na de drukke periode was ik eerst heel moe. Ontlading, ontstressen....
Wel ook veel leuke afspraken gehad de afgelopen periode. En de komende periode ook nog.
Afgelopen weekend heb ik met 4 anderen gefietst. We fietsten naar Loosdrecht, en hebben daar overnacht op een natuurkampeerterrein bij een fort. Erg leuk!
Onderweg ernaar toe hebben we koffie gedronken bij een zgn. Rustpunt. Particulieren stellen hun erf en/of tuin open, voor fietsers/wandelaars om daar even te kunnen uitrusten onder genot van kop koffie of thee. Je vindt er vaak ook informatie, of producten die verkocht worden. En ik vind het zelf gewoon heel leuk om zo een kijkje te nemen op een boerderij of in een mooie tuin. Wij zaten in een prachtige tuin vol met wilde bloemen, overal paadjes die leiden naar zitjes. De bewoners hadden ook muffins voor bij de koffie. Zo'n Rustpunt is niet iets om rijk mee te worden. De koffie/thee wordt voor een klein bedrag verkocht. Wel is het heel leuk om op deze manier van de omgeving te kunnen genieten. En de bewoners delen graag hun mooie plek. En kunnen op deze manier bijvoorbeeld producten verkopen. Ik heb weleens bij een fruitkwekerij koffie gedronken en een appel voor erbij gekocht. Bij het Rustpunt waar we nu waren werden ansichtkaarten verkocht.
Hieronder een foto van een stukje van de tuin:
Even later hebben we op een prachtige plek gepicknickt. Lekker aan de rivier, in het gras. Kijkend naar de meerkoeten en mooie blauwe libelles.
's Avonds gekookt op het brandertje. Tortellini met makreel en paprika en ui. Makkelijk klaar te maken, en lekker.
Op deze manier kun je op goedkope manier toch een heel leuk weekendje weg hebben.
De volgende dag ben ik nog langs vrienden in Haarlem gereisd. De fiets mee in de trein, wat prima te doen is. In deze periode is het vrij rustig in de trein, viel mij op.
Volgende week ben ik 2 dagen achter elkaar vrij, doordeweeks. Ook dan ga ik er met de fiets (en een vriendin) op uit. Het wordt dan een fietstocht langs de Linge.
Dus de tent en overige kampeerspullen zijn inmiddels goed gedroogd en kunnen opnieuw ingepakt.
Nog een paar dagen werken, het weekend met andere leuke plannen (etentje met de hardloopgroep en een dagje weg), dan nog 1 dag werken en weer kamperen :-).
Na de drukke periode was ik eerst heel moe. Ontlading, ontstressen....
Wel ook veel leuke afspraken gehad de afgelopen periode. En de komende periode ook nog.
Afgelopen weekend heb ik met 4 anderen gefietst. We fietsten naar Loosdrecht, en hebben daar overnacht op een natuurkampeerterrein bij een fort. Erg leuk!
Onderweg ernaar toe hebben we koffie gedronken bij een zgn. Rustpunt. Particulieren stellen hun erf en/of tuin open, voor fietsers/wandelaars om daar even te kunnen uitrusten onder genot van kop koffie of thee. Je vindt er vaak ook informatie, of producten die verkocht worden. En ik vind het zelf gewoon heel leuk om zo een kijkje te nemen op een boerderij of in een mooie tuin. Wij zaten in een prachtige tuin vol met wilde bloemen, overal paadjes die leiden naar zitjes. De bewoners hadden ook muffins voor bij de koffie. Zo'n Rustpunt is niet iets om rijk mee te worden. De koffie/thee wordt voor een klein bedrag verkocht. Wel is het heel leuk om op deze manier van de omgeving te kunnen genieten. En de bewoners delen graag hun mooie plek. En kunnen op deze manier bijvoorbeeld producten verkopen. Ik heb weleens bij een fruitkwekerij koffie gedronken en een appel voor erbij gekocht. Bij het Rustpunt waar we nu waren werden ansichtkaarten verkocht.
Hieronder een foto van een stukje van de tuin:
Even later hebben we op een prachtige plek gepicknickt. Lekker aan de rivier, in het gras. Kijkend naar de meerkoeten en mooie blauwe libelles.
's Avonds gekookt op het brandertje. Tortellini met makreel en paprika en ui. Makkelijk klaar te maken, en lekker.
Op deze manier kun je op goedkope manier toch een heel leuk weekendje weg hebben.
De volgende dag ben ik nog langs vrienden in Haarlem gereisd. De fiets mee in de trein, wat prima te doen is. In deze periode is het vrij rustig in de trein, viel mij op.
Volgende week ben ik 2 dagen achter elkaar vrij, doordeweeks. Ook dan ga ik er met de fiets (en een vriendin) op uit. Het wordt dan een fietstocht langs de Linge.
Dus de tent en overige kampeerspullen zijn inmiddels goed gedroogd en kunnen opnieuw ingepakt.
Nog een paar dagen werken, het weekend met andere leuke plannen (etentje met de hardloopgroep en een dagje weg), dan nog 1 dag werken en weer kamperen :-).
zaterdag 7 juli 2012
Mooie (alledaagse) momenten
Het is zaterdag! Hehe.... Een drukke week achter de rug.
En het liefst was ik nu met de hardloopgroep aan het lopen, maar... ik ben al dagenlang snipverkouden. En nu is dat niet de reden waarom ik niet loop - het heeft er meer mee te maken dat ik veel wil doen dit weekend, en weet dat als ik nu wel zou lopen, ik de rest van de dag nodig heb om bij te komen. Tijdens een flinke verkoudheid lijkt het wel alsof àlles meer moeite kost.
Dus helaas, geen 'runner's high' voor mij deze zaterdag ;-).
Maar.. wat gebeurde er in deze drukke week?? Vorige week zondag heb ik nog hard gewerkt aan de scriptie/ praktijkonderzoek. Na een heel rustige ochtend begon ik pas om 15 uur met schrijven, en hield niet op tot 20 uur. Dat schoot op!
Maandag hoefde ik alleen de middag te werken. En 's avonds hebben wij ter ere van het 35-jaar-in-dienst-zijn van een collega (35 jaar... kan je het je voorstellen??) ge-BBQ-d. Met z'n 14-en hebben we aan een lange tafel in de tuin van ons kinderdagverblijf ge-BBQ-d. Heel gezellig! Het leek een beetje op de olijfolie-reclame - jeweetwel, zo'n lange tafel met een italiaanse familie gezellig bij elkaar.
Ook leuk om elkaar weer wat langer, en buiten werktijd, te spreken.
Dinsdag ging de wekker weer vroeg. En begon een lange werkdag.
En woensdag was er een evaluatiedag van de opleiding die ik nu doe. Met de klas waren we uitgenodigd bij onze docente. Zij heeft een huisje op de Veluwe. We hebben er de hele dag doorgebracht, in de tuin. Het was erg zonnig en warm weer.
We hebben eerst koffie gedronken, en een spel gedaan dat aanleiding gaf tot terugkijken op de opleiding. Met een dobbelsteen moest je telkens gooien, en het gegooide aantal ogen bepaalde waarover je iets zou vertellen. Bijv. wat het leukst was, het meest leerzaam, het moeilijkst, wat je overbodig vond, wat je het gezelligst vond, etc. De gesprekken werden steeds iets persoonlijker. En we bedachten later dat anderen ook iets aan je mochten vragen.
We hebben het ook nog gehad over de scriptie/ praktijkonderzoek. We konden vragen stellen. 1 Klasgenoot is al klaar, en zij kon ons iets meer vertellen over hoe zij het had aangepakt.
Volgende week gaan we aan elkaar presenteren, waarover ons onderzoek gaat, en hoe we het hebben aangepakt.
Nadat een aantal een kort wandelingetje hadden gemaakt, gilde 1 van hen. Wat bleek? Er gleed een slang voorbij!! Een ringslang. Leuk om te zien - ik zie zelden slangen in Nederland...
Onze docente had een heerlijke lunch gemaakt:
Erna nog gewandeld. En vervolgens hebben we voor iedereen een kaartje gemaakt, deze gingen allemaal in een envelop voor diegene aan wie ze geschreven waren. Erg leuk, om later te lezen.
Ik was met een klasgenoot op de fiets naar het huisje gegaan. En we fietsten dus ook weer terug. Prachtige tocht over heide en door bos. Vakantiegevoel!!
Donderdag heb ik weer hard gewerkt aan de scriptie. Zo'n 5 of 6 uur denk ik. Het is weer erg opgeschoten. Inmiddels kon ik een enquête verwerken, en grafieken heb ik toegevoegd.
Het hardloopplan van die avond heb ik maar overgeslagen, want ik was inmiddels al een paar dagen snipverkouden.
Vrijdag nog een lange werkdag. En toen was het alweer weekend. Van mijn werk terug naar huis fiets ik nu regelmatig een erg mooi stil bospaadje. Een collega van mij, die dezelfde kant op fietst, doet dat ook. En zij vertelde mij erover dat het zo'n mooi weggetje is. Na een werkdag vol met drukte en veel kindjes die van alles vragen of willen, is het heerlijk om op dit fietspad alles achter me te laten:
(mooi he, die klaprozen?) En ook hierop:
(dit gebeurt er als je niets doet aan een pot met aarde, waar een oude plant al lang uit is gehaald... er groeit vanzelf iets nieuws - geen idee wat voor onkruid o.i.d. dit is - maar ik vind het wel mooi!)
En vervolgens ga ik dan weer schrijven. Gelukkig hebben een aantal meelezers mijn stuk voorzien van commentaar - erg fijn dat anderen er ook naar wilden kijken, want soms zit ik er zó in dat er 'blinde vlekken' ontstaan. Dan zie ik niet meer helder hoe het stuk nu in werkelijkheid overkomt, of het leesbaar is, etc.
Ik wens jullie een fijn weekend! Geniet van de zon, de tijd, elkaar, stilte, ...
En het liefst was ik nu met de hardloopgroep aan het lopen, maar... ik ben al dagenlang snipverkouden. En nu is dat niet de reden waarom ik niet loop - het heeft er meer mee te maken dat ik veel wil doen dit weekend, en weet dat als ik nu wel zou lopen, ik de rest van de dag nodig heb om bij te komen. Tijdens een flinke verkoudheid lijkt het wel alsof àlles meer moeite kost.
Dus helaas, geen 'runner's high' voor mij deze zaterdag ;-).
Maar.. wat gebeurde er in deze drukke week?? Vorige week zondag heb ik nog hard gewerkt aan de scriptie/ praktijkonderzoek. Na een heel rustige ochtend begon ik pas om 15 uur met schrijven, en hield niet op tot 20 uur. Dat schoot op!
Maandag hoefde ik alleen de middag te werken. En 's avonds hebben wij ter ere van het 35-jaar-in-dienst-zijn van een collega (35 jaar... kan je het je voorstellen??) ge-BBQ-d. Met z'n 14-en hebben we aan een lange tafel in de tuin van ons kinderdagverblijf ge-BBQ-d. Heel gezellig! Het leek een beetje op de olijfolie-reclame - jeweetwel, zo'n lange tafel met een italiaanse familie gezellig bij elkaar.
Ook leuk om elkaar weer wat langer, en buiten werktijd, te spreken.
Dinsdag ging de wekker weer vroeg. En begon een lange werkdag.
En woensdag was er een evaluatiedag van de opleiding die ik nu doe. Met de klas waren we uitgenodigd bij onze docente. Zij heeft een huisje op de Veluwe. We hebben er de hele dag doorgebracht, in de tuin. Het was erg zonnig en warm weer.
We hebben eerst koffie gedronken, en een spel gedaan dat aanleiding gaf tot terugkijken op de opleiding. Met een dobbelsteen moest je telkens gooien, en het gegooide aantal ogen bepaalde waarover je iets zou vertellen. Bijv. wat het leukst was, het meest leerzaam, het moeilijkst, wat je overbodig vond, wat je het gezelligst vond, etc. De gesprekken werden steeds iets persoonlijker. En we bedachten later dat anderen ook iets aan je mochten vragen.
We hebben het ook nog gehad over de scriptie/ praktijkonderzoek. We konden vragen stellen. 1 Klasgenoot is al klaar, en zij kon ons iets meer vertellen over hoe zij het had aangepakt.
Volgende week gaan we aan elkaar presenteren, waarover ons onderzoek gaat, en hoe we het hebben aangepakt.
Nadat een aantal een kort wandelingetje hadden gemaakt, gilde 1 van hen. Wat bleek? Er gleed een slang voorbij!! Een ringslang. Leuk om te zien - ik zie zelden slangen in Nederland...
Onze docente had een heerlijke lunch gemaakt:
(de kwaliteit van de foto's in dit blogstukje is niet optimaal, ik heb ze met mijn mobieltje gemaakt)
Broodjes, courgettesoep, knoflook-aardappelsalade, een groene salade, tonijnsalade, aardbeien, verschillende soorten kaas, etc. Erna nog gewandeld. En vervolgens hebben we voor iedereen een kaartje gemaakt, deze gingen allemaal in een envelop voor diegene aan wie ze geschreven waren. Erg leuk, om later te lezen.
Ik was met een klasgenoot op de fiets naar het huisje gegaan. En we fietsten dus ook weer terug. Prachtige tocht over heide en door bos. Vakantiegevoel!!
Donderdag heb ik weer hard gewerkt aan de scriptie. Zo'n 5 of 6 uur denk ik. Het is weer erg opgeschoten. Inmiddels kon ik een enquête verwerken, en grafieken heb ik toegevoegd.
Het hardloopplan van die avond heb ik maar overgeslagen, want ik was inmiddels al een paar dagen snipverkouden.
Vrijdag nog een lange werkdag. En toen was het alweer weekend. Van mijn werk terug naar huis fiets ik nu regelmatig een erg mooi stil bospaadje. Een collega van mij, die dezelfde kant op fietst, doet dat ook. En zij vertelde mij erover dat het zo'n mooi weggetje is. Na een werkdag vol met drukte en veel kindjes die van alles vragen of willen, is het heerlijk om op dit fietspad alles achter me te laten:
En straks ga ik eerst lekker op het balkon zitten met een kop koffie en uitzicht hierop:
(mooi he, die klaprozen?) En ook hierop:
(dit gebeurt er als je niets doet aan een pot met aarde, waar een oude plant al lang uit is gehaald... er groeit vanzelf iets nieuws - geen idee wat voor onkruid o.i.d. dit is - maar ik vind het wel mooi!)
En vervolgens ga ik dan weer schrijven. Gelukkig hebben een aantal meelezers mijn stuk voorzien van commentaar - erg fijn dat anderen er ook naar wilden kijken, want soms zit ik er zó in dat er 'blinde vlekken' ontstaan. Dan zie ik niet meer helder hoe het stuk nu in werkelijkheid overkomt, of het leesbaar is, etc.
Ik wens jullie een fijn weekend! Geniet van de zon, de tijd, elkaar, stilte, ...
zondag 1 juli 2012
De groenste sportschool....
.... is gratis!! Gewoon lekker buiten hardlopen :-) (of fietsen, of wandelen...).
Al jarenlang doe ik aan hardlopen. Sommige periodes fanatieker dan andere. Ooit heb ik een 10km- prestatieloop gelopen, in 59 minuten. Dat was in 2005 en ik was er toen heel blij mee, met dat resultaat. In de maanden ervoor liep ik 3x per week, en ik volgde een schema dat ik van de loopvereniging had. Ik hield me toen heel strak aan het schema - en of het nu mooi weer was of regende, ik liep.
In de jaren erna heb ik misschien nog een paar keer 10km gelopen tijdens een duurloop, maar de laatste jaren lukte mij dat niet meer. Ik probeerde op te bouwen, maar 10km was telkens te veel.
Maar nu, deze week, gaat het erg goed qua hardlopen! Afgelopen dinsdag heb ik heel fijn gelopen: 8,8km in 58 minuten. Het ging erg lekker, het was zonnig, en de omgeving is prachtig. Kortom: genieten!! Waarom al die mensen toch naar een zweterige sportschool gaan??? ;-)
Gisteren heb ik aan het begin van de avond gelopen. Ik stippelde vantevoren een route uit. Vanuit mijn huis ben ik al snel in het bos. Ik zag meteen een eekhoorntje vlakbij :-). Ik liep langs mooie uitkijkpunten. Langs weiden met paarden, en ook veel veulens. Vervolgens een stuk langs de weg. En een volgend stukje bos. Rustig en mooi, stil. Langs een kasteel/landgoed. Het laatste deel was ongeveer 4,5km langs een weg, maar ook mooie bossen en weiden aan weerszijden.
Ik liep mijn hoofd leeg - gedachten ebben weg tijdens het lopen. Volkomen 'in het hier en nu'. Gewoon lopen, meer niet. Soms ging het als vanzelf, soms merkte ik dat ik moe werd en was het zwaarder.
In totaal heb ik gisteren 9,6km gelopen! Dat is dus al bijna 10km.
Het is altijd de vraag hoe ik herstel, en of het de keer erna ook zo lekker gaat of dat het dan beter is korter te lopen.
Al jarenlang doe ik aan hardlopen. Sommige periodes fanatieker dan andere. Ooit heb ik een 10km- prestatieloop gelopen, in 59 minuten. Dat was in 2005 en ik was er toen heel blij mee, met dat resultaat. In de maanden ervoor liep ik 3x per week, en ik volgde een schema dat ik van de loopvereniging had. Ik hield me toen heel strak aan het schema - en of het nu mooi weer was of regende, ik liep.
In de jaren erna heb ik misschien nog een paar keer 10km gelopen tijdens een duurloop, maar de laatste jaren lukte mij dat niet meer. Ik probeerde op te bouwen, maar 10km was telkens te veel.
Maar nu, deze week, gaat het erg goed qua hardlopen! Afgelopen dinsdag heb ik heel fijn gelopen: 8,8km in 58 minuten. Het ging erg lekker, het was zonnig, en de omgeving is prachtig. Kortom: genieten!! Waarom al die mensen toch naar een zweterige sportschool gaan??? ;-)
Gisteren heb ik aan het begin van de avond gelopen. Ik stippelde vantevoren een route uit. Vanuit mijn huis ben ik al snel in het bos. Ik zag meteen een eekhoorntje vlakbij :-). Ik liep langs mooie uitkijkpunten. Langs weiden met paarden, en ook veel veulens. Vervolgens een stuk langs de weg. En een volgend stukje bos. Rustig en mooi, stil. Langs een kasteel/landgoed. Het laatste deel was ongeveer 4,5km langs een weg, maar ook mooie bossen en weiden aan weerszijden.
Ik liep mijn hoofd leeg - gedachten ebben weg tijdens het lopen. Volkomen 'in het hier en nu'. Gewoon lopen, meer niet. Soms ging het als vanzelf, soms merkte ik dat ik moe werd en was het zwaarder.
In totaal heb ik gisteren 9,6km gelopen! Dat is dus al bijna 10km.
Het is altijd de vraag hoe ik herstel, en of het de keer erna ook zo lekker gaat of dat het dan beter is korter te lopen.
Abonneren op:
Posts (Atom)