Domme 'juf'

Soms lijkt het mij best fijn om een peuter te zijn. de wereld draait 'gewoon' om jou en bovenal: de wereld zit logisch in elkaar. Je bedenkt je eigen logica - en zo is het dan gewoon. Op het moment dat je het even niet weet vraag je 'waarom?' en je krijgt uitleg. Maakt niet uit wanneer je je iets afvraagt, je roept het gewoon en je krijgt vast wel antwoord.
Als je de 'waarheid' gevonden hebt, dan is het gewoon altijd zo. En zegt iemand dat het niet zo is... dan is die ander een beetje dom.
Vanmiddag rond 17:45 uur waren al een heleboel kinderen opgehaald. Nog 2 meisjes waren er.
H. (bijna 3 jaar) liep rond met haar neus in de lucht. Ze straalde uit: ik snap het allemaal wel! We kletsten wat, maar al snel merkte ik dat onze communicatie wat minder vlot verliep dan gewoonlijk. Dit keer lag het er niet aan dat H. bepaalde letters òf niet òf verkeerd uitspreekt, en dat ik haar daardoor misschien niet helemaal kon volgen. Maar..vragen en antwoorden kwamen gewoon niet overeen.
Nadat F., het andere meisje, was opgehaald zei ik tegen H.: "nu ben je nog het enige kindje hier". H. keek mij nonchalant aan: "neeeheeee! Broer!!" Ik: "ohja, dat is waar... Je hebt thuis een broer!"

Vlak ervoor vroeg ik aan H.: "je hebt vandaag met een heleboel meisjes gespeeld. Wat ik mij afvraag, wie is je beste vriendin.. heb je een beste vriendin?" H. dacht toen even na en zei: "T.!" (T = haar oudere broer)

En vanochtend, toen liet J. (jongen, 3 jaar) mij even weten dat ik het niet snapte. We zongen het liedje: 'Dit zijn mijn wangetjes'. Toen het liedje afgelopen was vroeg J.: "en hoe heet dit?" En hij wees naar zijn voorhoofd. Ik: "dat is je voorhoofd". J. dacht even na...: "neeeeee! Gezicht!!"
Okee, dat was dus misschien een strikvraag ;-)

Maar... hoewel veel peuters denken het allemaal heel goed te weten en heel tevreden met zichzelf zijn/ lijken, toch zie ik ook veel frustratie bij kinderen in deze leeftijdsfase. Soms zijn het ècht net kleine pubertjes. Frustratie omdat de wereld tòch niet helemaal om hen draait... Frustratie omdat samen doen/delen of wachten soms zó ontzettend moeilijk is..! Frustratie omdat je het soms gewoon even helemaal niet meer weet... en op sommige dagen is dat 'soms' ineens heel vaak :-( Frustratie omdat 'nee' echt 'nee' blijft als antwoord... en jengelen en zeuren helpt niet.....

Bij F. (meisje, 3 jaar) kan ik de klok erop gelijk zetten. Vrijdagmiddag om 15:30/15:45 uur is 'de koek op'. Dan lukt het allemaal even niet meer... Een lage frustratietolerantie.
Vandaag was ik rond die tijd even op kantoor bezig met administratieve klussen. De invaller kwam naar mij toe: "F. zit even op de bank... Ze doet heel tegendraads. Ze wilde absoluut niet samen doen, en toen ik haar erop aansprak werd ze heel boos en ging schreeuwen en hard huilen...." Ik vroeg aan de invaller: "is het toevallig 15:30 uur?" Ja, dat was het. Ik vertelde de invaller hoe ik meestal reageer op deze boze/huilbuien. Ik vraag dan aan F.: "is het even teveel meisje? Het is ook een lange dag geweest he? Nog even en dan is het lekker weekend..." Meestal komt ze dan even op schoot zitten of even knuffelen. Of slaakt eerst een heel diepe zucht. Soms huilt ze nog even. En na een tijdje gaat ze vrolijk verder.

Ik begon dit blogstukje wel met dat het mij soms best fijn lijkt om een peuter te zijn... Maar, het is soms ook best lastig, hoor - die peutertijd!

Genieten voor weinig

Gisteren een heerlijk consuminder-dagje gehad... en vandaag trouwens ook!
Soms vraag ik mij af waarom zoveel mensen denken te moeten betalen om te genieten.... Ik bedoel, een vrij weekend wordt volgepland met allerlei bijzondere en vaak ook prijzige activiteiten. Concerten, restaurantbezoek, misschien een weekendje in een hotel... etc.
Ik was volkomen tevreden en gelukkig met mijn topdag gisteren.
Hier een verslagje:
's Ochtends bijtijds op (7:45 uur de wekker, maar nog heel even blijven liggen). Op m'n gemak ontbeten: kop thee en bakje muesli met melk, en een peer als 'toetje'. Erna de hardloopkleren aan, en op de fiets richting de hardloopgroep. (kosten hardlooptrainingen: ongeveer 2 euro per keer - nl. 100 euro per jaar, en ik train met de groep 1x per week. Maar het is ook mogelijk om 2x p/w te trainen... in dat geval, per training slechts 1 euro)
Anderhalf uur looptraining. De zon scheen lekker, en overal fluitende vogels en sportende mensen. Niet alleen veel hardlopers, maar ook een groep mensen die Tai Chi beoefenden in de open lucht. Mooi om naar die langzame bewegingen te kijken - alleen al door ernaar te kijken kreeg ik een ontspannen gevoel, terwijl ikzelf mij aan het inspannen was. We hadden een intervaltraining (tempo-wisselingen... en ook lichte heuveltraining).
Na de training nog even gekletst met wat mensen, wat gegeten en gedronken en weer richting huis.
Op mijn balkon in de zon een kop koffie, en een stapeltje brood ;-) Bewegen maakt hongerig!
Na een heerlijke douche was ik ineens zó slaperig... Even gaan liggen op bed.

Eenmaal wakker ben ik op de fiets gestapt en naar mijn vriendin gefietst. Zij woont zo'n 8km van mij vandaan. Een mooie fietstocht, en het was nog steeds lekker weer. Een paar bosjes blauwe druifjes mee - als klein aardigheidje voor haar.
Mijn vriendin zal binnenkort bevallen. Ze is zwanger, wordt voor het eerst moeder. Zó bijzonder. Ik mocht haar buik voelen, en het kindje trapte vanbinnen uit tegen mijn hand. Wat ontzettend mooi, zo'n contact.
Ik had mijn vriendin al een hele tijd niet gezien - en we hebben veel bijgepraat. Erg leuk ook om haar te zien, nu ze hoogzwanger is. Wat een bijzondere en mooie tijd, verwachtingsvol ook...
Ik ken deze vriendin al 17 jaar, en ik weet zeker dat zij een fantastische moeder zal zijn. Eigenlijk, is ze dat al... zo lief en zorgzaam als zij is naar het kindje in haar buik.

Na de fietstocht terug naar huis bedacht ik mij wat ik zou kunnen koken. Ik had wel van alles in huis... maar wàt te maken. Het is uiteindelijk dit geworden:
- aardappelen
- gekaramelisseerde witlof (in olijfolie, beetje boter en honing gebakken)
- omelet
- salade

Na de afwas nog even tv gekeken. Maar ik viel al vrij snel half in slaap. Dus maar lekker naar bed gegaan. Het was een fijne dag - veel buiten, veel gezelligheid.

En vandaag? Maar weer eens hard aan de studie!

Dankbaar

Vandaag heb ik vrij... Dat wil zeggen: de klussen die niet met werk te maken hebben plan ik op deze dag. Vanochtend al naar de tandarts geweest (voor controle) en ook naar de fysiotherapeut. En vanmiddag mijn huisje schoonmaken en opruimen.
Bij de fysiotherapeut vond ik het even heel spannend.... Want na een fijne wandeling afgelopen weekend had ik toch weer erge last van een blessure (overbelasting) in mijn kuit. Ik vreesde het ergste. Het zal toch niet zo zijn dat de blessure weer helemaal terug is, zoals in januari en de maanden ervoor??
De fysio stelde voor om nogmaals het oefenen in de zaal over te slaan. Ze ging mijn kuiten masseren. En op die manier kon ze voelen wat er waarschijnlijk aan de hand was. Gelukkig!! Niet dezelfde pijn als toen, maar gewoon 'ordinaire spierpijn'. En gelukkig was ze heel optimistisch over het herstel - ondanks dat ik eerlijk moest opbiechten de oefeningen niet zo trouw te doen. Vanwege het herstel na de terugval (CVS) ben ik mij nu vooral aan het richten op de dingen die het meest noodzakelijk zijn - werken, opdrachten voor opleiding bij houden, veel rust, redelijk wat beweging.... En die oefeningen, dat schiet er dan bij in.

Zelf ben ik ook positief over het herstel n.a.v. de terugval van chronische vermoeidheid. Al is het met heel kleine stapjes.... ik voel mij iedere week weer iets beter.

En op dit moment - het zonnetje dat de woonkamer in schijnt, het fijne rustmomentje, lekkere kop koffie met plak groninger koek.... - voel ik mij zó dankbaar.
Dankbaar ook om zoveel lieve mensen om mij heen. Gisteren volop genoten van het werken met mijn lieve collega's, en natuurlijk al die kindjes. Prachtig hoe een kindje van 16 maanden mij 's ochtends verwelkomd met een glimlach van oor tot oor. Zij is sowieso een heel vrolijk kindje, en ik geniet ervan hoe ik haar gedurende de dag de wereld om haar heen zie ontdekken. En ook haar eigen mogelijkheden zie ontdekken - kroop ze gisteren ineens àchteruit, heel beheerst...
Mijn lieve vriendin die helaas aan de andere kant van het land woont... maar gelukkig mailen we regelmatig en zien we elkaar binnenkort weer. Ik moest lachen toen ze schreef in een mailtje: "... en nu even een kop thee maken en lekker met b.onb.onb.loc op de bank!" Zo zat ik ook op de bank, met dezelfde combinatie lekkers ;-).
En een andere vriendin, die helaas ook op 2,5 uur reizen bij me vandaan woont, die zo heerlijk kan schrijven over alles wat haar bezighoudt. Over haar dochtertje, net 1 geworden en waar ze zo enorm veel van houdt. Over het moederschap waar ze zo van geniet....
Zoveel lieve fijne mensen.... Zoveel goeds....

Opgebruiken en hergebruiken

Op dit moment zijn er in mijn huishoudentje een aantal producten bìjna op... maar... nog niet helemaal. Ik verbaas mij er telkens over hoe lang ik het dan toch nog kan gebruiken. Afgelopen week zag ik dat de flacon afwasmiddel bijna op was. Ik vermengde het laatste beetje (het afwasmiddel is al supergeconcentreerd, dus ik gebruik die fles al een heel lange tijd, driekwart jaar misschien) met water. En nu kan ik nog ongeveer een week afwassen met de verdunde afwasmiddel. Als de fles dan ècht helemaal leeg is, spoel ik die heel goed om, en gaat die mee naar mijn werk. De kinderen vinden het heel erg leuk om èchte spullen te gebruiken in de poppenhoek. Laatst nam ik een mooi leeg appelstroopblikje mee van thuis. Nou... er ontstond bijna ruzie, toen ik het in de poppenhoek had gezet...!! Gelukkig had ik ook een mooi leeg koffieblik mee - dus konden de 2 die ervoor nog ruzie maakten, nu allebei met een blik spelen. Een duploblokje in het appelstroopblikje zorgde voor een leuk muziekinstrument!

Ook de bijna-lege tube tandpasta vind ik soms verbazingwekkend. Ik krijg er telkens nog tandpasta uit, ook al lijkt de tube "op" te zijn. Op het allerlaatste moment knip ik de tube doormidden, en dan blijkt er nog steeds heel wat tandpasta in te zitten.

Kleding wordt veel hergebruikt. Ik krijg regelmatig kleding van een vriendin of van mijn zusje. En als ik mijn kledingkast grondig opruim, en er zit nog veel moois tussen dat ik niet meer draag (toch verkeerde maat, of verkeerde kleur, of wat dan ook) gaat dat door naar anderen.
Op mijn werk geven ouders vaak kleding aan ons, voor als reserve. Maar af en toe puilen de reservebakken uit. Dan ruimen we die bakken op, en is er dus een heleboel kleding dat 'weg' kan. Toen de kinderen van mijn collega's nog erg jong waren, namen mijn collega's heel wat kleding mee. En nu neem ik ook heel vaak kleding mee. Op die manier heb ik een heel goede vriendin van mij blij kunnen maken met zakken vol kleding voor haar tweeling.

Zo zijn heel wat spullen te hergebruiken.
Toen ik net in mijn keuken aan het afwassen was bedacht ik dat een deel van mijn keuken ook is hergebruikt. De tegels heb ik voor 7,50 euro overgekocht van iemand via de bekende 2e hands-site. Diegene die mijn keuken heeft geplaatst ( met alle werkzaamheden erom heen) was er niet zo heel blij mee. Want de tegels verschilden een heel klein beetje qua kleur, en ze waren niet allemaal precies recht. Maar ikzelf vind het fijn dat ik op die manier - nog in mijn ogen prima bruikbare tegels - heb kunnen hergebruiken.

Handdoeken en theedoeken zijn trouwens ook eindeloos te gebruiken. De handdoek die ik heb gekregen van mijn oma, toen ik baby was, is ruim 30 jaar gebruikt! Laatst kwamen er in een andere handdoek gaten (slijtage) en heb ik er heel veel poetslappen van kunnen maken.
Ooit heb ik in San Francisco gewoond, en ik deed er naast mijn werk ook vrijwilligerswerk bij een heel kleine milieu organisatie. Het echtpaar dat de organisatie ooit was begonnen waren echt meesters in hergebruiken. Werkelijk àlles werd hergebruikt (nouja, misschien niet alles... maar een héleboel!). Kaarten aan donateurs en vrienden werden geschreven op oude ansichtkaarten waar op de schrijfkant een hergebruikt stukje papier was geplakt. En ik moest eens erg lachen toen ik de gastendoekjes op het toilet zag. Een stapel rafelige heel oude doekjes - allemaal keurig schoon en netjes opgevouwen op een grote stapel.

Poppenhoek

De poppenhoek in mijn groep is meestal een gezellige ontmoetingsplek. Zo ook gisteren...
Gistermiddag waren er maar weinig kinderen (wegens vakantieperiode, en op de vrijdag hebben wij nu minder kinderen - veel ouders zijn op die dag vrij). Het groepje kinderen dat er was, was heerlijk aan het spelen. We hadden vlak ervoor aan tafel liedjes gezongen. En ook sap gedronken, en een rijstwafeltje gegeten. Eén meisje was aan tafel in slaap gevallen (haar ouders willen graag dat ze opblijft, maar zo af en toe lukt dat niet... en valt ze rond 15:00/15:30 uur in slaap, zoals nu dus). Ik legde haar op de bank, zodat ze daar even verder kon slapen.

Terwijl de kinderen aan het spelen waren, ruimde ik wat opbergbakken op. Ondertussen luisterde ik naar het spel van de kinderen. Af en toe kwam ik even kijken. Op een gegeven moment klonk het allemaal zo ontzettend gezellig.... Ik nam een kijkje in de poppenhoek. Eén jongetje (S., 2,5 jaar oud) zat aan het tafeltje. Naast hem een pop in de poppen/kinderstoel. Het tafeltje stond vol met pannetjes, bordjes, het plastic eetgerei (kip, kaas, brood, ei, paprika, bloemkool, etc.). In zijn hand had S. een glaasje. Hij deed net-alsof hij lekker aan het smikkelen en drinken was. J. (een jongetje dat ook 2,5 jaar oud is) en F. (meisje, 2 jaar) waren druk in de weer. Ze liepen heen en weer van het keukentje naar het tafeltje. Af en toe beiden aan het aanrecht. En dat ging heel gemoedelijk. Volop werd er gepraat. Een geweldige samenwerking. En hun 'gast' S. zat heerlijk te genieten van al het eten aan het tafeltje.
Wat is het toch ongelooflijk mooi om te zien dat kinderen zo opgaan in hun spel. Volledig betrokken bij was ze doen.

Even later werden J. en S. opgehaald door hun ouders. F. wist even niet wat ze nu wilde gaan doen. Ik keek haar aan: "zal ik een verhaaltje voorlezen?" Ja, dat vond ze een goed idee! Inmiddels was H. (het meisje dat in slaap was gevallen) weer wakker. Nadat ik H. had verschoond en vertelde dat ik een verhaaltje ging voorlezen, bleef H. midden in de groepsruimte staan. F. had zich inmiddels al genesteld op de bank. F. en ik waren klaar voor het verhaaltje. Maar H. kwam maar niet. Beiden riepen we: "H., kom er maar gezellig bij!" F. bleef maar herhalen...: "H., kom maar!" terwijl ze klopte op de lege plek naast haar. Helaas, H. had nog even geen zin of puf om erbij te komen zitten. Maar ik zag dat ze wel aandachtig meeluisterde naar het verhaaltje.
Erna probeerde F. 't op een andere manier. Ze ging met de duploblokjes bouwen. "Kom maar H., samen bouwen!" riep ze. En ja... dàt werkte. H. kwam er gezellig bij :-)
 

Energiegevers

't Gaat nog steeds met "ups&downs", wat betreft mijn energielevel.... En helaas deze week heel wat "downs". Nadat ik vanochtend bij de fysiotherapeut niet aan mijn oefeningen kon werken, omdat mijn lichaam niet meewerkte ('t schreeuwde a.h.w. "stop!!!" - ik voelde mij volkomen uitgeput)... zei de fysiotherapeut: en dan ga je nu naar huis en doe je niets - of in elk geval niets dat 'moet'.
Eenmaal thuis bedacht ik: "en toch zullen er boodschappen nog moeten komen in huis - want na 9 dagen uitstel is er nu nog weinig in huis". En erna: "maar wat zijn nou de energiegevers?? Waarvan krijg ik energie en kan ik opladen?"
Normaal gesproken vind ik het heerlijk om een stuk te gaan hardlopen of bijv. te gaan fietsen. Ik voel mij erna vrolijk, fris, en energiek - zelfs al ben ik erna moe. Maar... er is nu zo'n ietsiepietsie beetje energie, en zo weinig kracht in mijn lichaam... fietsen of hardlopen, dat gaat dus niet. Dat bevordert het herstel zéker niet. En ik heb nu niet de concentratie voor het lezen van een boek of kijken naar een film.

Tijdens het wandelingetje naar de supermarkt dacht ik terug aan mindfullness oefeningen die ik eens tijdens een doe-het-zelf-cursus had geleerd. Ik probeerde volledig in het hier-en-nu te zijn en met aandacht naar de winkel te lopen (op de c.d.'s van de cursus werd veelvuldig gezegd dat je je aandacht zou moeten terugbrengen naar het hier-en-nu). Dat voelde wel okee. Even niet denken aan de dingen die ik wil/'moet' doen maar waar momenteel geen energie voor is... Even gewoon zijn.

Was het maar zo bij chronische vermoeidheid dat je na veel slapen weer hersteld bent. Nee, helaas...
't Lijkt alsof het allemaal heel plotseling gebeurd. Ineens is er totaal geen energie meer, en het volgende moment gaat het weer prima. Ik wacht nu op het 'prima-moment'.

Ik merk dat ik wel heel vaak zeg dat het 'goed' of 'prima' gaat, als iemand mij vraagt hoe het is. Dat antwoord verwacht men ook. Het is een sociaal wenselijk antwoord. Tegen mensen die mij goed kennen - of mensen die er echt belang bij hebben te weten hoe het ècht gaat - zeg ik nu eerlijk dat het niet zo best gaat. Of dat probeer ik tenminste - ik ben het zelf niet echt gewend om eerlijk te zeggen wanneer het niet zo best gaat.
Vanochtend tegen de fysiotherapeut lukte het om een eerlijk antwoord te geven. Vorige week zei ik vrolijk: "goed hoor!" en dat was helemaal niet zo... En na de oefeningen zat ik in de kleedkamer. En ik voelde dat het helemaal mis was. Totaal uitgeput. Véél te veel gedaan. Stom, stom, stom.. om zo optimistich te antwoorden: "goed hoor!" Het is namelijk ook helemaal niet aan mij te zien dat het niet goed gaat. Hoe kan een ander dan weten dat het niet zo best gaat? Hoe kon zij voorkomen dat ik de rest van de dag op bed en op de bank moest liggen? Dus, vanochtend was mijn antwoord: "nee, het gaat niet echt goed". Waarop zij zei: "dan gaan we vandaag niet oefenen. Kom maar mee, praten we even verder in mijn kamer". En het was heel goed om het er even over te hebben (en ook over de teleurstelling, dat mijn lichaam dus nòg niet is hersteld :-( ), en het was ook heel goed om even niet te oefenen. Volgende keer weer. Het fietstochtje was al meer dan voldoende inspanning.

Maar, hoewel ik mij er zeker bewust van ben dat dit niet zo'n vrolijk blogstukje is om te lezen, eindig ik met een positieve noot. En dit meen ik ook hoor:
Het komt allemaal echt weer goed! Hoe dan ook.... Soms gaat het moeizaam, soms gaat het traag, soms is het een gevecht, soms kost het veel tijd, soms is het lastig het hersteltempo te accepteren... maar uiteindelijk komt het weer in orde. En als er dan gevraagd wordt: "hoe gaat het?" Dan zeg ik vrolijk: "prima!! Ja, echt!"

Kraken

Horen jullie het? Niet alleen het ijs buiten kraakt, ook mijn hersenen! ;-)
Vandaag heerst er rust in Huize Mosterdzaadje... Maar het is schijnbare rust, want in mijn hoofd gaat een heleboel om.
Terwijl de Mattheus Passion (ja, ik weet het... hoort eigenlijk pas op te staan met Pasen - maar ik vind het zulke prachtige muziek... Ik word er altijd helemaal rustig en vredig van :-) ) opstaat, buig ik mij over mijn huiswerk. Ik ben aan het denken over een onderwerp voor het praktijkonderzoek. Het onderwerp dat mij interesseert heb ik al. Dat heeft te maken met: kindvolgend werken, het ontwikkelingstempo van het kind volgen, observeren van kinderen (a.d.h.v. een bepaalde methode die wij hanteren binnen de organisatie... de observatie resultaten bespreken wij 2x per jaar met ouders). Maar nu nog verder denken dus over onderzoeksvraag, etc.

Ik kan er enorm van genieten als hier de tijd voor is. Zo'n hele dag... beetje nadenken, zoeken, lezen... Doordeweeks lukt het mij na een werkdag niet om mij nog te verdiepen in dit soort onderwerpen. Na een dag met de kindjes (9-urige werkdag) is de energie helemaal op.

En nu ook bijna. Hoewel het met mijn gezondheid een stuk beter gaat dan 1,5 week geleden, merk ik dat ik moet blijven oppassen. Ik heb vandaag ongeveer 2,5 tot 3 uur aan huiswerk besteedt. Nog niet eens heel intensief. Maar ik merk dat dat voor nu wel even genoeg is.

Gisteren heerlijk hardgelopen. Het ging echt weer fijn en als vanouds! 's Middags wel enorm moe. Na anderhalf uur op de bank ging het weer. En verder heel rustig aan gedaan. Maar heel blij dat ik met het mooie weer zo lekker heb kunnen lopen en iedereen weer kunnen zien (leuke loopgroep is het! We waren dit keer met 12 lopers - ongeveer fifty/fifty wat betreft verhouding mannen/vrouwen, en leeftijden tussen de 25 en 50 schat ik).